Χειρότεροι

Δεν ασχολήθηκα, ούτε προτίθεμαι να ασχοληθώ με την υπόθεση Φουρθιώτη. Δεν τη γνωρίζω και από τα ελάχιστα που άκουσα τη βρήκα και δυσάρεστη και αποκρουστική.

Εχω σοβαρότερα πράγματα που με συγκινούν.

Θα μείνω όμως στη μέθοδο, την οποία τελικώς επέλεξε η κυβέρνηση. Διότι είναι η μόνη ορθή.

Είναι η μέθοδος της προσφυγής στη δικαιοσύνη. Ορθή για κάθε αμφιλεγόμενη, ύποπτη ή έστω ενοχλητική υπόθεση. Και τόσο αυτονόητα ορθή ώστε αναρωτιέμαι γιατί η κυβέρνηση ή η δικαιοσύνη καθυστέρησαν να την ενεργοποιήσουν.

Γιατί δηλαδή θα έπρεπε να ασχοληθούν προσωπικά με μια καταφανώς γελοία περίπτωση ο Πρωθυπουργός ή ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη – τουλάχιστον αυτό διοχετεύτηκε στις εφημερίδες…

–   Μα θα ασχολούμαστε με το κάθε πράγμα; Αναρωτήθηκε με δυσθυμία ένα υψηλόβαθμο κυβερνητικό στέλεχος.

–   Δυστυχώς αλλά ασφαλώς, του απάντησα. Είναι ο μόνος τρόπος να μην ασχολούνται μαζί σας.

Κάτι που αφορά όλα τα πράγματα σε όλες τις περιπτώσεις.

Κι εκείνους που φτιάχνουν εφημερίδες με λεφτά από την Αραπιά ή τηλεοράσεις με απροσδιόριστα κεφάλαια ή μίντια με μαύρο πολιτικό χρήμα.

Κι εκείνους που κινούνται στο εκδοτικό περιθώριο και στον δημοσιογραφικό ή μιντιακό υπόκοσμο.

Κι εκείνους που τσαλαβουτούν στον υπόνομο του Διαδικτύου ή στήνουν παραδικαστικά και παραδημοσιογραφικά κυκλώματα εκβιαστών.

Ολους. Παλαιότερα είχα μια πιο συγκαταβατική άποψη γι΄ αυτές τις περιπτώσεις. Οπου υπάρχει κόσμος, έλεγα, θα υπάρχει και υπόκοσμος.

Παλαιότερα επίσης είχα δει την ταινία «Λάρι Φλιντ» του Μίλος Φόρμαν (1996). Είναι η αληθινή ιστορία ενός χυδαίου εκδότη, πορνογράφου και εκβιαστή, ο οποίος τελικά αθωώνεται από το Ανώτατο Δικαστήριο.

Μετά την αθώωσή του, ο Φλιντ βγάζει ένα λογύδριο λέγοντας (περίπου) πως:

–  Το ξέρω ότι είμαι ο χειρότερος. Αλλά είναι σημαντικό όταν διασφαλίζεται η ελευθερία του χειρότερου, διότι μαζί της διασφαλίζεται εκ των πραγμάτων και η ελευθερία των καλύτερων.

Τότε που τα άκουγα αυτά, με γοήτευαν. Τα έβρισκα φιλελεύθερα, ανεκτικά και πλουραλιστικά.

Με τα χρόνια όμως καταστάλαξα ότι η ελευθερία του χερότερου δεν με ενδιαφέρει. Κατάλαβα αντιθέτως ότι όσο επιζούν οι χειρότεροι βλάπτουν τους καλούς και σίγουρα κάνουν χειρότερους τους καλύτερους.

Το ζήσαμε. Τα τελευταία δέκα χρόνια αναδύθηκε στη χώρα μας ένας τέτοιος απροσδιόριστος υπόκοσμος. Στις τηλεοράσεις, στις εφημερίδες, στα ραδιόφωνα, στα περιοδικά, στα πρωινάδικα και στα νυχτερινά, στη σόου-μπίζνες.

Δεν θα τους κρίνω. Αλλά δεν με ενδιαφέρει να τους υπερασπιστώ.

Και μάλλον δεν θα στενοχωρηθώ όταν πάρουν τον δρόμο της δικαιοσύνης κι όταν κληθούν να δώσουν τις εξηγήσεις που οφείλουν στον αρμόδιο εισαγγελέα.