O λαϊκός βετεράνος των 70s

Προερχόταν από μια περιοχή του λαϊκού τραγουδιού που είχε περισσότερες συγγένειες με το λεγόμενο «αισθηματικό» και τελικά πέρασε στην κοινή συνείδηση ως «ελαφρολαϊκό»: τραγούδια για δυνατούς έρωτες, αλλά συχνά ματαιωμένους, πάθη ανδρών που κρύβονταν πίσω από στίχους-σλόγκαν. Απαιτούσαν αρκετά συχνά, λοιπόν, τους βετεράνους του είδους, που μπορούσαν να πείσουν με την παρουσία τους μέσα στα νυχτερινά κέντρα, εκεί όπου το νέφος καπνού λειτουργούσε και σαν μεταφορά για τις εμπειρίες μιας ζωής. Ενας από αυτούς ήταν και ο Λευτέρης Μυτιληναίος, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 75 ετών, χτυπημένος από τον κορωνοϊό. Τον θάνατό του κοινοποίησε μέσω του προσωπικού του λογαριασμού στο Facebook ο συνεργάτης του Γιάννης Μπουρνέλης. Στην τελευταία του κατοικία στο Βέλο Κορινθίας τον συνόδευσαν προχθές Τρίτη στενοί συγγενείς και φίλοι.

Ο τραγουδιστής που άφησε το αποτύπωμά του με τη χαρακτηριστική φωνή του τη δεκαετία του 1970 τα τελευταία χρόνια φιλοξενούνταν σε μονάδα φροντίδας ηλικιωμένων στο Λουτράκι, όπου μεταφέρθηκε όταν νόσησε από κορωνοϊό στο Νοσοκομείο Κορίνθου. Σπούδασε στον Πειραϊκό Σύνδεσμο κλασικό τραγούδι και φωνητική. Δεν ήταν όνειρό του όμως να γίνει τραγουδιστής. Ηθελε να σπουδάσει αρχιτέκτοντας. Ολα ξεκίνησαν όταν, όπως έχει πει, ένας θείος του τον πήγε στο τάλεντ σόου του Γιώργου Οικονομίδη: «Πήρα το πρώτο βραβείο. Οι γονείς μου ήταν επιφυλακτικοί στο ενδεχόμενο να προχωρήσω επαγγελματικά, άλλωστε δεν είχαν σχέση με τον χώρο του τραγουδιού. Ο πατέρας μου ήταν εισαγωγέας μοτοποδηλάτων και η μητέρα μου νοικοκυρά».

Αντιμετώπισε την τέχνη του με σοβαρότητα και εργατικότητα: «Είναι βασικό για έναν τραγουδιστή να έχει σπουδάσει μουσική, ώστε να έχει γερές βάσεις. Εγώ σπούδασα κλασικό τραγούδι στο Ωδείο του Πειραϊκού Συνδέσμου και έτσι έμαθα να μην κουράζω τη φωνή μου, να αξιοποιώ τις τεχνικές και να αναδεικνύεται κάθε αναπνοή μου. Τότε, για να εξασκήσεις το επάγγελμα του τραγουδιστή, έπρεπε να έχεις άδεια. Εγώ πέρασα από επιτροπή στην ΕΙΡΤ, όπου ανάμεσα στους άλλους κριτές ήταν και ο μαέστρος Γιάννης Κανελλίδης, ο πατέρας της Αλέκας Κανελλίδου».

20 ΑΛΜΠΟΥΜ. Στην πολύχρονη καριέρα του κυκλοφόρησε 20 άλμπουμ – με την Columbia, τη CBS Records, την EMI – και είπε τραγούδια των Γρηγόρη Μπιθικώτση (το μεγάλο ντεμπούτο με τις «Αμφιβολίες»), Αντώνη Ρεπάνη, Γιώργου Κατσαρού, Πυθαγόρα, Νίκου Γκάτσου, Δήμου Μούτση, Μανώλη Χιώτη, Τάκη Σούκα, Γιώργου Μητσάκη κ.ά.

Η διαδρομή του είχε όμορφες στιγμές αλλά και ανατροπές. «Θυμάμαι, ήταν να πω εγώ το “Δεν κλαίω για τώρα” του Ακη Πάνου, μάλιστα το είχα κάνει και πρόβα. Αλλά δεν μπόρεσα να το ηχογραφήσω, γιατί έπρεπε να φύγω για περιοδεία στην Αμερική, και τελικά το είπε μοναδικά η Βίκυ Μοσχολιού και έγινε επιτυχία. Οπως επίσης είχα ηχογραφήσει το “Αλίμονο” του Μίμη Χριστόπουλου, αλλά τελικά δεν το κυκλοφόρησα σε δίσκο εγώ. Και άλλα πολλά…». Κατάφερε όμως στην πολυετή διαδρομή του να αφήσει τραγούδια που σφράγισαν την εποχή του, όπως τα «Ποια είσαι εσύ;», «Γιατί μου τη θυμίσατε», «Λείπεις εσύ», «Αλίμονο», «Δεν είναι ίδιες οι καρδιές», «Μακάρι να πίστευε», «Τα είδωλα» και φυσικά το κομμάτι-σφραγίδα «Κομπάρσος της καρδιάς σου δεν θα γίνω».