Γηπέδου Παναθηναϊκού το ανάγνωσμα

Και αρέσκεται η φύση να κρύβεται και η ζωή να ξεβρακώνεται. Και γεγονότα τα οποία κουβαλάνε μέσα τους και ιστορία και συνέπεια, κάποια στιγμή τα οδηγούνε ετσιθελικά στη λογική του παλιμπαιδισμού. Και μια τέτοια ιστορία παίζει εδώ και δεκαετίες στις περιπέτειες Λεωφόρος, Γουδί, Ελληνικό, και τέλος, Βοτανικός. Ενα κομπολόι χώρων και προτάσεων. Και ουκ ολίγοι βεβαίως – βεβαίως οι κάργα οικονομήσαντες από τη συγκεκριμένη φενάκη. Μηχανικοί και σχεδιαστές και τοπογράφοι και γραφεία μελετών και κάθε λογής πλιατσικολόγοι. Πολιτικάντηδες και δημαρχίσκοι και περιφερειάρχες. Και χρησιμοποιώ δόκιμους όρους, γιατί αν τα μιλήσω στη γλώσσα του καφενείου, θα μας πάνε μέσα για έντυπη υβρεολογία. Ενας χαβαλές ατέλειωτος. Μια ιστορία που ακροβατεί εδώ και 50 χρόνια, ανάμεσα στο φαιδρό και το γελοίο. Γηπέδου ουν, του Παναθηναϊκού το ανάγνωσμα.

Και µέχρι τη δεκαετία του ’70, ο μεγάλος των Αθηνών σύλλογος, ήταν ο μόνος που διέθετε γήπεδο αξιοπρεπές. Μέχρι το ’50 με δύο εξέδρες, το μεγάλο πέταλο, απέναντι από την πολυκατοικία του Βγενόπουλου και το τμήμα που ακροβολιζόταν στη Λεωφόρο και που ήταν και η θέση των επισήμων. Εκεί κουρνιάζανε οι μόνιμοι πελάτες, μιλάω από Πάριο, Μοσχολιού, μέχρι Λάουρα και Σταθοκωστόπουλο. Η απέναντι εξέδρα στήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’50, με ένα βαρβάτο μισοδάνειο του παναθηναϊκάκια βιομήχανου της εποχής, του Δημητριάδη. Το ποσόν μυθικό. Μιλάμε για 6 εκατομμύρια, 20 χιλιάδες λίρες χρυσές. Και τέλος, το νεώτερο πέταλο, που φιλοξένησε στα σπλάχνα του, και το μοναδικό κλειστό γήπεδο μπάσκετ, που φιλοξενούσε από Παναθηναϊκό αλλά και εθνικές ομάδες, μέχρι το σούρουπο της δεκαετίας του ’70, τον Τάφο του Ινδού.

Και το νοικοκυρεµένο ερασιτεχνικό, πράγματι πολύ μεγάλο σωματείο, φιλοξενούσε όλες τις δραστηριότητές του σε πάλη, πυγμαχία, άρση βαρών, ακόμα και ενόργανη και πινγκ πονγκ στα σπλάχνα του. Με άψογη διαχείριση, με σοβαρή επιτήρηση, ολοκλήρωνε το θαύμα του μοναδικού πολυγηπέδου στα Βαλκάνια, με τη δημιουργία κλειστού κολυμβητηρίου κάτω από τη Θύρα 13. Οσο για την απέναντι εξέδρα, εκείνη που έβλεπε Αναμορφωτήριο και Φυλακές Ανηλίκων, εύρισκες τα ευπρεπέστερα αποδυτήρια. Με τις σάουνές τους, το κυλικείο τους, και το χόρτο του πάντα καλοκουρεμένο. Κι ο αγωνιστικός του χώρος ταψί. Ούτε λακκούβες, ούτε παγίδες, ούτε αυλάκια. Χώρος υποδειγματικός. Να ‘ταν καλά ο Μπακούρος.

Και χωρητικότητα, στις καλές του, 30.000 κόσμο. Και κάθε Κυριακή στέναζε. Πατείς με, πατώ σε. Και όλα αυτά τα αγωνιστικά τμήματα, 25 τον αριθμό, που πρωταγωνιστούσαν και στελέχωναν εθνικές ομάδες σε όλα τα αθλήματα, λειτουργούσαν και καλύπτονταν οικονομικά με το εισιτηριάκι. Και ουδείς παραπονεμένος. Και χρέος πουθενά. Γιατί; Γιατί υπήρχε νοικοκυριό. Υπήρχε κεφαλή και ευθύνη : Απόστολος Νικολαΐδης, ο σημαντικότερος αθλητάνθρωπος του τόπου, ο πατέρας του ΣΕΓΑΣ, ισόβιος πρόεδρος της ΕΟΚ, της ΕΟΒ, της ΕΚΟΦ, αλλά ουδέποτε της ΕΠΟ. «Δεν μπορείς να είσαι πρόεδρος του Παναθηναϊκού» έλεγε «και πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου. Απαξιώνεται το κριτήριο». Γι’ αυτό άφηνε προέδρους τον Μέρμηγκα, τον Πανουργιά, τον Βγενόπουλο και τον γιατρό τον Δέδε. Και παροιμιώδης η εντιμότητά του. Και τον έφερνε παράδειγμα ο Βαγγέλης Χέλμης, λέγοντας: «Ο Νικολαΐδης κυβερνούσε, εμείς παίρναμε τα πρωταθλήματα».

Και όλα αυτά µε το εισιτηριάκι. Χωρίς τηλεοράσεις, χωρίς διαφήμιση στη φανέλα, με μόνη εισροή χρημάτων οι ρεκλάμες γύρω από τον αγωνιστικό χώρο και τα μηνύματα από μεγαφώνου, όπως: Sanyo, ένα τρανζίστορ σπάνιο – Ο Καραλής, ένα  γκολ στην αντρική μόδα – Κολυνός, για δόντια αστραφτερά – Ελα μπόι, δώσε τζόι (διαφήμιση για καραμέλες) και η σοκολάτα Υγείας του Παυλίδη. Και με το τίποτα, έκανε μυθικές πορείες. Ανάμεσα σ’ αυτές το Γουέμπλεϊ, τρείς φορές στα ημιτελικά της FIBA, με αντιπάλους σούπερ επαγγελματικά σωματεία. Και το ερώτημα φτάνει ως τις μέρες μας: Πώς τα κατάφερνε; Με δυο κλειδιά : πρώτον, ήξερε το αντικείμενο, γιατί ο ίδιος παναθλητής, πρωταθλητής στα νιάτα του σε όλα τα αθλήματα, από ποδόσφαιρο, στίβο, μέχρι μπάσκετ και βόλεϊ, που αυτός τα πρωτόφερε στην Ελλάδα. Και δεύτερον, αξιοποίησε στο έπακρο ό,τι είχε στα χέρια του.

Και θυµάµαι, πριν από τα ματς, να παρελαύνουν ποδηλάτες, αγόρια και κορίτσια της γυμναστικής, τα κολυμβητικά τμήματα, οι πυγμάχοι, οι παλαιστές, τα λεβεντόπαιδα του στίβου. Και τα μεγάφωνα να τους αναγγέλλουν πρωταθλητές. Και όρθιοι οι φίλαθλοι, γιατί τότε ήταν φίλαθλοι, αργότερα γίνανε χουλιγκάνοι και Μάου-Μάου, τους χειροκροτούσαν και τους επευφημούσαν. Ολα αυτά μου βγήκαν αυθόρμητα ακούγοντας τα μαντάτα για τον Μάγκα του Βοτανικού, που τον βαπτίσαν Γήπεδο του Παναθηναϊκού.