Η μπάλα κάτω απ’ τη… μηλιά

Πριν από μερικές μέρες ο Νίκος Χουγκάζ ουσιαστικά συστήθηκε στο ελληνικό μπασκετικό κοινό. Τον ξέραμε, βεβαίως, ως ένα νεαρό παίκτη με προοπτική, όμως με την εντυπωσιακή εμφάνισή του στον αγώνα του Ιωνικού με τη Λάρισα, όπου ευστόχησε και στα επτά τρίποντα που επιχείρησε, έδειξε ότι μπορεί πραγματικά να κάνει σπουδαία πράγματα στο μέλλον.

Τον ξέραμε επίσης ως γιο του Κρις Χουγκάζ. Ενός αξιόπιστου φόργουορντ, που ξεκινώντας από τον Πανιώνιο στα τέλη της δεκαετίας του ’80, έκανε καριέρα παίζοντας σε διάφορες ομάδες της ελληνικής Α1 και του εξωτερικού μέχρι το 2003, οπότε σταμάτησε και πήρε την απόφαση να γίνει προπονητής. Είναι μία από τις περιπτώσεις που το μήλο έπεσε ακριβώς κάτω από τη μηλιά. Οχι πολύ συνηθισμένες στο ελληνικό μπάσκετ, αλλά ούτε και σπάνιες. Είναι αρκετοί οι παίκτες όλα αυτά τα χρόνια που μετά το τέλος της καριέρας τους βλέπουν με καμάρι τους κανακάρηδές τους να ακολουθούν το ίδιο μονοπάτι.

Οπως ο Αργύρης Παπαπέτρου, που έπαιξε σπουδαίο μπάσκετ κυρίως στον Παναθηναϊκό και αγωνίστηκε με την Εθνική ομάδα στο Μουντομπάσκετ του 1994. Αυτός δεν καμαρώνει μόνο έναν γιο στα παρκέ της μεγάλης κατηγορίας, αλλά δύο. Τον Ιωάννη, που μετά την επιστροφή του από το πανεπιστήμιο του Τέξας έπαιξε πρώτα στον Ολυμπιακό και τώρα αγωνίζεται κι αυτός στον Παναθηναϊκό. Και τον Γιώργο, ο οποίος αγωνίστηκε τη σεζόν 2014-15 στην Α1 με τον Κόροιβο Αμαλιάδας, ενώ τώρα ανήκει στο δυναμικό του Παπάγου.

Στους πάγκους
Ξεχωριστή περίπτωση είναι αυτή των Σάκοτα, που πλέον τους λογαριάζουμε ως Ελληνες, αφού άλλωστε έχουν λάβει και την ελληνική ιθαγένεια. Οχι μόνο επειδή ο μπαμπάς Ντράγκαν δεν ήταν τίποτα ιδιαίτερο ως παίκτης (έπαιξε 9 χρόνια στην άσημη ΙΜΤ Βελιγραδίου), αντιθέτως έκανε μεγάλη καριέρα στα ελληνικά γήπεδα ως προπονητής. Αλλά κυρίως διότι είχε τη δυνατότητα (ευλογία θα τη χαρακτήριζε ο ίδιος) να κερδίσει τίτλους έχοντας υπό τις οδηγίες του τον γιο του, Ντούσαν. Οι δυο τους μαζί κέρδισαν στην ΑΕΚ Κύπελλο Ελλάδας και το Basketball Champions League το 2018. Προπονητής ο πατέρας, αρχηγός ο γιος. O Ντράγκαν έχει έναν ακόμα γιο, τον Μίλος, ο οποίος δεν έπαιξε ποτέ στην Α1, όμως τη σεζόν 2015-16 κάθησε πλάι του στον πάγκο της ΑΕΚ ως μέλος του προπονητικού επιτελείου της.

Δίπλα δίπλα στον πάγκο έχουν καθήσει και οι Μαρκόπουλοι. Οταν ήταν προπονητής στον ΠΑΟΚ ο Σούλης, τη σεζόν 2005-06 και από το 2009 έως το 2014, είχε στο πλευρό του τον γιο του, Χάρη, και τον μύησε στα μυστικά της προπονητικής. Αμφότεροι έχουν γράψει χιλιόμετρα στην Α1 και ως παίκτες. Πιο πολλά ο Σούλης με τον Δημόκριτο τη δεκαετία του 1970. Ο Χάρης, όμως, ήταν πιο ταλαντούχος και στις αρχές της δεκαετίας του 2000 άφηνε υποσχέσεις για ένα λαμπρό μέλλον παίζοντας στον Ηρακλή, όμως μετά από ένα ταξίδι στη Σουηδία παρέλυσε το πόδι του και παρότι κατάφερε κάποια στιγμή να επανέλθει πλήρως, εντούτοις δεν μπόρεσε να συνεχίσει να παίζει μπάσκετ σε υψηλό επίπεδο και σταμάτησε πρόωρα.

Ο γιος του Δράκου
Ο θρυλικός Παναγιώτης Γιαννάκης είναι ο μόνος μέχρι τώρα που είχε κάποια στιγμή στο πλευρό του τον γιο του και ως παίκτη και ως προπονητή. Τη σεζόν 2003-04 ο Δημήτρης Γιαννάκης είχε θέση στο ρόστερ του Αμαρουσίου με προπονητή τον «Δράκο», αλλά έπαιξε μόνον ένα παιχνίδι, ενώ τη σεζόν 2017-18 κάθησε στον πάγκο του Αρη ως μέλος του τεχνικού επιτελείου, που είχε επικεφαλής τον πατέρα του.

Ο Κώστας Διαμαντόπουλος, που έπαιξε σπουδαίο μπάσκετ τη δεκαετία του 1970 στον Σπόρτιγκ και έγινε στη συνέχεια ακόμα καλύτερος προπονητής, είχε υπό τις οδηγίες του τον γιο του, Γιώργο, το 1998 στον Παπάγο. Τότε ο Γιώργος Διαμαντόπουλος ξεκινούσε την επαγγελματική του καριέρα, που τον έφερε αργότερα στον Πανιώνιο, τον Ολυμπιακό και την εθνική ομάδα.

Τη δυνατότητα να προπονήσει τον γιο του, Γιώργο, στην Α1 είχε και ο Βαγγέλης Αγγέλου, που ως παίκτης έπαιξε στον Ολυμπιακό και τον Πανιώνιο μεταξύ άλλων. Οι δυο τους συνυπήρξαν στον Αρη τη σεζόν 2018-19.

Αλλες περιπτώσεις ελλήνων μπαμπάδων και γιων στην Α1 είναι αυτές των Βαγγέλη και Αντώνη Φώτση, Μέμου και Στέλιου Ιωάννου, Μιχάλη και Γιώργου Γιαννουζάκου, Μιχάλη και Αλέξη Κυρίτση, Ανδρέα και Νώντα Παπαντωνίου, Κώστα και Δημήτρη Μωραΐτη, Αντώνη και Δημήτρη Σταμάτη, Βαγγέλη και Στέλιου Πουλιανίτη, Γιώργου και Παναγιώτη Μπαρλά, Τάκη και Κώστα Μάγλου, Αχιλλέα και Νάσου Μέντζου.

Υπάρχουν, όμως, και κάποιοι γνωστοί ξένοι, που ήρθαν να παίξουν στην Α1 και μετά από χρόνια ήρθαν και οι γιοι τους. Οπως ο αείμνηστος Μπόμπαν Γιάνκοβιτς και ο Βλάντο, που είναι Ελληνας. Ο Νάντο και ο Αλεσάντρο Τζεντίλε. Ο Ιλια και ο Βάσκο Εφθίμοφ. Ο Κεν και ο Κέλσι Μπάρλοου. Ο Γκρεγκ και ο Κάιλ Ουίλτζερ. Και ο Στιβ Μπαρτ, μπαμπάς και γιος με το ίδιο όνομα…