Βγάλε τη Siemens απ’ το συρτάρι

Στη γειτονιά μου έμενε παλαιότερα – τώρα πια είναι συγχωρεμένος – ένας απόστρατος αξιωματικός ο οποίος κάθε φορά που συνέβαινε κάτι εκτός καθημερινότητας, κρεμούσε στο μπαλκόνι τη σημαία. Δηλαδή όχι μόνο στις εθνικές γιορτές αλλά και τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά, των Θεοφανίων, το Πάσχα, τον Δεκαπενταύγουστο, την ημέρα της ονομαστικής του γιορτής, Κωνσταντίνου και Ελένης. Επίσης, στις γιορτές των παιδιών του, υποθέτω και της γυναίκας του, όταν είχε καύσωνα αλλά και όταν χιόνιζε ίσως και στις ισημερίες και στα ηλιοστάσια. Κάθε φορά που βλέπαμε τη γαλανόλευκη στο μπαλκόνι του κ. Κώστα, ξέραμε ότι κάτι συνέβαινε, κάτι που τον έκανε να βγάλει τη σημαία απ’ το συρτάρι.

Οπως είχε τη σημαία ο κ. Κώστας, έχει τη Siemens η αξιωματική αντιπολίτευση. Χρόνια τώρα. Στα καλά και στα κακά, στα εύκολα και στα δύσκολα, στην ανεμοβροχιά και στο χαλάζι, με μπουνάτσες και φουρτούνες, «σημαία από νάιλον σηκώνουμε, σημαία πλαστική». Το κυνήγι της Siemens όπως το κυνήγι του θησαυρού. Μόνο που, για άλλη μια φορά, άνθρακες ο θησαυρός.

Με το που εξαγγέλθηκε ο διαγωνισμός για την προμήθεια των self test – και αφού πάτωσε η αμφισβήτησή τους αλλά και η σθεναρά αντίσταση του κ. Λουράντου, σαν το Κούγκι ένα πράγμα – η σημαία της Siemens βγήκε από το συρτάρι της Κουμουνδούρου. Μαζί με τη βεβαιότητα ότι ο διαγωνισμός ήταν στημένος και έγινε για τα μάτια της μόνο. Ενα ολόκληρο αντιπολιτευτικό αφήγημα βασισμένο στην εμμονή της ουτοπίας. Και η ουτοπία δεν νογάει από πραγματικότητα. Διότι, αφού δημοσιεύτηκε ο κατάλογος με τις εταιρείες που συμμετείχαν και ανάμεσα στις οποίες δεν υπήρχε η Siemens, η επίσημη ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με το θέμα αρχίζει με τη φράση «Αφού η κυβέρνηση πιάστηκε με τη γίδα στην πλάτη…». Για να καταλήξει στο αίτημα περί διακομματικής επιτροπής και μπλα μπλα μπλα. Διότι μπλα μπλα μπλα είναι να ζητάει ένα είδος συγκυβέρνησης μια αντιπολίτευση που υπολείπεται 13 μονάδες από την παράταξη που κυβερνά. Διότι αν η Siemens είναι για τον ΣΥΡΙΖΑ ό,τι η σημαία για τον κ. Κώστα, οι διακομματικές επιτροπές έχουν, εσχάτως, γίνει το κοντάρι της.

…Και Μυρσίνη
εσύ δοξαστική

Στην εφηβεία μου, κυκλοφορούσε από χέρι σε χέρι ανάμεσα στα αγόρια της ευρύτερης παρέας ο «Δεκάλογος του καλού πλέι μπόι». Οπου, μεταξύ άλλων, υπήρχε και η φράση «Θα δείχνεις, με το ύφος σου ότι, αν δεν ήσουν εκεί που είσαι, θα ήσουν κάπου αλλού πολύ καλύτερα». Είναι αυτή ακριβώς η αίσθηση που αποκομίζει κάποιος διαβάζοντας την ανάρτηση της τέως υπουργού Πολιτισμού Μυρσίνης Ζορμπά για τους εορτασμούς των 200 χρόνων. Θέλει να τους ξεχάσει έγραψε και μοιάζει σαν να σήκωσε τα φασαμέν της για να κοιτάξει τον λαουτζίκο που έχει το θράσος να συγκινείται με αυτές τις μπαναλιτέ. Θα μπορούσε να ήταν και ένας χαριτωμένος σουσουδισμός όλο αυτό αν δεν ερχόταν από πολύ μακριά. Από τα βάθη της δεκαετίας του 1970, τότε που κυκλοφορούσε ο «Δεκάλογος του καλού πλέι μπόι».

Ο άλλος υπουργός Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ, ο Νίκος Ξυδάκης τα είπε πιο τσεκουράτα. Και υιοθετώντας ένα λανγκάζ κακής απομίμησης της Αννας Παναγιωτοπούλου σε επιθεώρηση (το «μουρλοκακομοίρα» πάντως που είπε για τον Πρωθυπουργό το λέγαμε σε εποχές προ ιδιωτικής τηλεόρασης) άστραψε και βρόντηξε με την περιρρέουσα κιτσαρία – και προσπερνώ τα περί «Δημοκρατίας του Σαλό».

Ο κ. Ξυδάκης προφανώς θα ήταν κάπου αλλού όταν ο Πάνος Καμμένος έστηνε κόκκινα χαλιά στην αμμουδιά και πετούσε στεφάνια στη θάλασσα, έκανε υποναύαρχο την Μπουμπουλίνα και μοίραζε πλαστικά σημαιάκια στο Σύνταγμα. Ισως να είχε βγει και από το σώμα του όταν ο ίδιος έμπαινε με την πουράκλα του στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Με τέτοιες παρακαταθήκες πώς να αντέξεις τόση μπαναλιτέ. Νίκο αγάπη μου, έλα πάρε με από αυτήν την κιτσαρία.