Με μαεστρία τα χωρούσε όλα στη ζωή του

Το καλοκαίρι του 1988 οι φίλοι μου κανόνιζαν διακοπές. Πιτσιρικάδες, ψάχναμε τα βαπόρια να δούμε αν θα πάμε Μύκονο ή Σαντορίνη. Εγώ όμως θα κουνούσα μαντίλι. Είχα πιάσει δουλειά και θα την έβγαζα στην Αθήνα. Συναισθήματα χαρμολύπης. Από τη μία εκείνες οι φοβερές διακοπές που θα ‘χανα κι από την άλλη η δουλειά στην εφημερίδα.

Στον «Ελεύθερο Τύπου» του Αρη και της Λίλιαν Βουδούρη, εκεί στους Τράχωνες που σε έπιανε δέος μόνο που περνούσες την πόρτα. Κλητηράκι εγώ, έξω από τα γραφεία των αείμνηστων Βουδουραίων με τον φοβερό κυρ Παναγιώτη να μου μαθαίνει τα κατατόπια. Ηταν ο πατέρας του Πέτρου, του «Πετράν» του Καρσιώτη. Από δω η ύλη, από κεί τα «φαξ» και τα «τέλεξ», η «φωτοσύνθεση», τα δημοσιογραφικά τμήματα.

Απέναντι από το μικρό μας γραφειάκι ήταν το ατελιέ. Ο Φώτης, ο Δημήτρης, η Ζωή, η Αθηνά, αργότερα η Λίλα. Με τον Δημήτρη τον Φωτόπουλο δεν αργήσαμε και πολύ να πιάσουμε φιλία. Και βέβαια μετά γίναμε ομάδα ολόκληρη. Ηρθε και ο Διονύσης ο Θανάσουλας, ο Γιώργος ο Παπαϊωάννου, ο Γιώργος ο Σκίντσας.

Μια νεανική ορμή με όρεξη και πολλές ιδέες άνθησε στους Τράχωνες ανάμεσα σε θηρία της δημοσιογραφίας και των εκδόσεων. Και την πότιζαν οι Βουδουραίοι που πίστευαν στα νέα τα παιδιά. Ο Δημήτρης ήταν μονίμως ανήσυχος. Ψαχνόταν, άνοιγε τα μάτια του να δει τι παίζει στο εξωτερικό, τις νέες τεχνολογίες, τις σύγχρονες τάσεις. Κάθε μέρα κουβαλούσε στη δουλειά κυρίως ξένα περιοδικά να μας δείχνει εξώφυλλα, μεσοσελίδες, αφιερώματα.

Κάπου εκεί του ήρθε η ιδέα για τη δημιουργία του πρώτου νεανικού ενθέτου στην εφημερίδα, στη σαββατιάτικη έκδοση. Δεν υπήρχε κάτι τέτοιο στις εφημερίδες εκείνη την εποχή. Επιασε τον Λευτέρη τον Κυπραίο, κορυφαίο τότε στο καλλιτεχνικό ρεπορτάζ (καλή του ώρα εκεί πάνω που είναι) και τον έψηνε.

Το ένθετο δεν άργησε όπως και η επιτυχία του. Ο Δημήτρης έφερνε ό,τι νέο άνεμο έβλεπε μπροστά του και μετά από εκεί άνοιξε και τα δικά του πανιά. Με μαεστρία τα χωρούσε όλα στη ζωή του. Δουλειά, ξενύχτια, ένωνε παρέες με τους φίλους φίλων.

Και πάλι από την αρχή. Αναμφίβολα ήταν ο αρχηγός. Το μόνο δικό του ήταν η Πέπη που λάτρεψε και βέβαια μετά, ο καρπός τους η Βιβή. Τα άλλα τα μοιραζόταν. Με το ίδιο πάθος που κατέβαζε τις βότκες μας έδειχνε νέες γραμματοσειρές και σύγχρονα πρωτοσέλιδα. Απ’ όπου πέρασε άφησε το δικό του στίγμα. Το μυαλό του, την ανησυχία του, τα δημιουργήματά του.

Εχω μία φωτογραφία απ’ τα παλιά. Ανέκδοτη. Κάθε φορά που την κοιτάζω, κάποιος λείπει. Ο Μπεσκένης, ο Κοκκινίδης, τώρα ο Φωτόπουλος. Αλλά όπως μου ‘λεγε συχνά, όσο περνούσαν τα χρόνια «μην περιμένεις ρε να γεράσεις γιατί απλά δεν θα γίνει».

Ο Γιάννης Χριστάκος είναι δημοσιογράφος