Πρόσχημα

Δεν ξέρω αν «η πανδημία είναι πρόσχημα της κυβέρνησης για να εξοντώσει τις μικρές επιχειρήσεις» (Φ. Γεννηματά, 18/3).

Αλλά πάλι καλά. Διότι έως πρόσφατα η πανδημία ήταν πρόσχημα για να μας φυτέψει τσιπάκια ο Μπιλ Γκέιτς!

Αντιθέτως δυσκολεύομαι να καταλάβω τι ακριβώς είναι η πανδημία για τους συνδικαλιστές. Η κυβέρνηση κάλεσε τους γιατρούς του ιδιωτικού τομέα να προσφέρουν για κάποιο περιορισμένο διάστημα κάποιες υπηρεσίες στο δημόσιο σύστημα υγείας που δοκιμάζεται.

Ο Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος αντί συνδρομής ζήτησε από την κυβέρνηση:

«1. Αμεση πρόσληψη όλων των ειδικευμένων γιατρών που έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον (…).

2. Αμεση πρόσληψη όλων των ιατρών που βρίσκονται σε λίστα αναμονής (…).

3. Αμεση πρόσληψη όλων των γιατρών που έχουν ολοκληρώσει την άσκηση (…)

4. Εξειδικευμένοι γιατροί (…) να υπηρετήσουν έναν χρόνο κι αν θέλουν να παραμείνουν ως μόνιμοι.

5. (…)

6. Αμεση επαναπρόσληψη των γιατρών του πρώην ΙΚΑ (…)

7. (…)

8. Αμεση σύναψη συλλογικής σύμβασης (…) για πρόσληψη 1.000 γιατρών στον ΕΟΠΥΥ».

Από τα οκτώ αιτήματα του ΠΙΣ, τα έξι αφορούν προσλήψεις!

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται άλλο σχόλιο. Κι επειδή δεν διανοούμαι ότι επιστήμονες άνθρωποι μπορεί να θεωρούν την πανδημία πρόσχημα, αναρωτιέμαι μήπως την αντιμετωπίζουν σαν ευκαιρία.

Δυστυχώς ο ΠΙΣ δεν αποτελεί εξαίρεση. Εχουν προηγηθεί διάφορες ιατρικές και νοσηλευτικές ενώσεις ή σωματεία του δημοσίου συστήματος υγείας με ανάλογες απαιτήσεις.

Δεν αμφιβάλλω ότι οι άνθρωποι έχουν αιτήματα κι ότι μερικά εξ αυτών θα είναι ασφαλώς δίκαια ή εύλογα.

Αλλά είναι η στιγμή να το κουβεντιάσουμε; Διότι η στιγμή είναι που ακόμη και σε ένα δίκαιο αίτημα δίνει την εικόνα μιας κουτοπόνηρης αρπαχτής.

Φιλικά το λέω: είναι λάθος τους.

Παρουσιάζουν μια εικόνα που αδικεί τους γιατρούς, το νοσηλευτικό και υγειονομικό προσωπικό, τη στιγμή που δίνουν μια τιτάνια μάχη στο όνομα και για το καλό του κοινωνικού συνόλου. Που αδικεί τελικά τους ίδιους!

Ακριβώς όπως τους αδικούν πληροφορίες ότι μόνο το 51% (!) του υγειονομικού προσωπικού έχει προσέλθει να εμβολιαστεί. Ή ότι υπάρχουν ιατρικές και νοσηλευτικές ενώσεις που μετακινούνται από διαδήλωση σε διαδήλωση – ευτυχώς για τη δημόσια υγεία, με πενιχρό ακροατήριο.

Για να μιλήσουμε γενικότερα, έχω την αίσθηση πως απέναντι στην πανδημία επικρατούν στην κοινωνία μας δύο αντιλήψεις.

Είναι εκείνοι που θεωρούν ότι πρέπει να λύσουμε το πρόβλημα.

Και οι άλλοι που νομίζουν ότι προέχει να λύσουμε τις διαφορές μας.

Δεν θέλω να κάνω προγνωστικά. Αλλά πολύ φοβούμαι ότι οι δεύτεροι είναι χαμένοι από χέρι.