Υποχωρήσεις

Η φωτογραφία με τα ασθενοφόρα έξω από τον Ευαγγελισμό είναι συγκλονιστική. Οι μαρτυρίες των γιατρών για τις «εφημερίες πολέμου», επίσης. Μπορεί να μη ζούμε ακριβώς το «ελληνικό Μπέργκαμο», αλλά η κατάσταση τις επόμενες εβδομάδες θα είναι πολύ δύσκολη. Το μόνο καλό είναι ότι η περιπέτεια έχει ημερομηνία λήξης – με την προϋπόθεση να συνεχιστούν και να επιταχυνθούν οι εμβολιασμοί.

Σε αυτές τις συνθήκες, θα περίμενε κανείς να κυριαρχεί ένα αίσθημα αυταπάρνησης. Οχι βέβαια επειδή αυτό είναι «στο DNA του Ελληνα», όπως λέει το γνωστό ηλίθιο κλισέ, αλλά επειδή απέναντι στον κοινό εχθρό οι άνθρωποι συνηθίζουν να ενώνουν τις δυνάμεις τους για να είναι πιο δυνατοί. Τον τελευταίο καιρό, αντιθέτως, βλέπουμε συμπεριφορές που προκαλούν απελπισία. Και πρέπει να τις θυμόμαστε ως παράδειγμα προς αποφυγή, όπως πρέπει να θυμόμαστε, ας πούμε, τη συμπεριφορά των γιαγιάδων της Λέσβου απέναντι στους πρόσφυγες ως παράδειγμα προς μίμηση.

Η άρνηση ενός μεγάλου μέρους των νοσηλευτών να εμβολιαστούν έμοιαζε αρχικά με ατομικό δικαίωμα, για να αποδειχθεί γρήγορα το αυτονόητο: ότι είχε ως αποτέλεσμα τη μόλυνση ανύποπτων ασθενών. Αρνούμενη για συνταγματικούς λόγους να καταστήσει υποχρεωτικό τον εμβολιασμό τους, η κυβέρνηση όφειλε να έχει λάβει άλλα μέτρα για να προλάβει το κακό. Δεν το έπραξε. Και η επιβολή δύο υποχρεωτικών ράπιντ τεστ την εβδομάδα στους αρνητές δεν είναι λύση.

Ακολούθησε η απροθυμία των ιδιωτών γιατρών να ανταποκριθούν στην έκκληση να ριχτούν στη μάχη. Κανείς δεν θέλει στα καλά καθούμενα  να χάσει τη βολή του. Ούτε να υποστεί για ένα διάστημα μια οικονομική ζημιά. Αλλά εδώ ζούμε μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ελλείψει ευαισθησίας, λοιπόν, το μέτρο της επίταξης ήταν επιβεβλημένο.

Εκείνος που το τερμάτισε, όμως, ήταν ο πρόεδρος του Φαρμακευτικού Συλλόγου Αττικής, γνωστός από την απειλή που είχε εκτοξεύσει το 2015 ότι θα μετέτρεπε τα 11.000 φαρμακεία της πρωτεύουσας σε εκλογικά κέντρα του ΣΥΡΙΖΑ. Οι αντιδράσεις του στην εξαγγελία της κυβέρνησης για δωρεάν χορήγηση τεσσάρων τεστ κατά του κορωνοϊού τον μήνα σε κάθε πολίτη είναι σαν να βγαίνουν από ένα εγχειρίδιο περί προκλητικότητας. Ο Κώστας Λουράντος αρχικά απαίτησε να κάνουν το τεστ οι φαρμακοποιοί έναντι… μόλις 15 ευρώ (σπεύδοντας να προσθέσει ότι στην Κύπρο το κόστος είναι 20 ευρώ, άρα κάνει και έκπτωση). Χθες άλλαξε τροπάρι: εντάξει, να δεχθούν οι φαρμακοποιοί να διανέμουν τα τεστ, αλλά με μια αποζημίωση 30-50 λεπτών το κομμάτι. «Επειδή πρέπει να δεχθούμε τον πολίτη, να ψάξουμε στο σύστημα με τον ΑΜΚΑ του και να καταχωρίσουμε αυτούς που πήραν τεστ», τόνισε, σαν να περιέγραφε μια θλιβερή αγγαρεία. Κι επειδή «έχουμε κάνει ήδη πολλές υποχωρήσεις στο όνομα του κορωνοϊού».

Υποχωρήσεις; Ετσι αντιλαμβάνεται ο «καραμανλικός μέχρι θανάτου» συνδικαλιστής τη συμβολή των επαγγελματιών που εκπροσωπεί στον κοινό αγώνα; Μήπως μες στην ιερή οργή του τραβήξει και μια ξεγυρισμένη απεργία;