Παγκόσμια αναξιοπρέπεια

^«Ελευθερία ανάπηρη πάλι σου τάζουν». Μπορεί ο αριστουργηματικός στίχος του Μιχάλη Κατσαρού να αφορά μια συγκεκριμένη ιστορική στιγμή, τη δική μας ελληνική συνθήκη, τίποτε ωστόσο δεν αποκλείει να τον θεωρήσουμε και ως απολύτως επιβεβαιωμένο μέσα σε ένα πλαίσιο παγκόσμιο, οικουμενικό. Οσο και αν είναι πλέον ή σίγουρο ότι πρόκειται για έναν στίχο που δεν θα περιέλθει ποτέ σε γνώση τόσο των «δραστών» όσο και των «θυμάτων», των ανθρώπων δηλαδή που προϋποθέτουν το γράψιμο του στίχου αυτού αλλά και ολόκληρου του ποιήματος που τον περιέχει, δεν είναι λόγος να μην τον χρησιμοποιήσουμε ως μέτρο προκειμένου να κρίνουμε ένα καθαυτό εκνευριστικό έως εξοργιστικό περιστατικό.

Οποια ανοχή και αν είσαι διατεθειμένος να δείξεις για ό,τι χαρακτηρίζεται ως «ανθρώπινο», είναι αδύνατον να μην αναρωτηθείς τι είδους ελευθερία είναι αυτή που έστω ασύνειδα ταυτίζεται με μια τρομακτική αίσθηση αναξιοπρέπειας, όπως το να σε ενδιαφέρει για παράδειγμα το τι συμβαίνει με τους επιγόνους της βασιλικής οικογένειας της Αγγλίας.

Για καταγγελίες, εξομολογήσεις, αποκαλύψεις, που αν ήταν πραγματικά επιζήμιες και όχι επωφελείς -μακροπρόσθεμα έστω – για όσους αφορούν, καταγγέλλοντες και καταγγελλόμενους, απλούστατα δεν θα γίνονταν και η σιωπή που θα τις περιέβαλλε θα ήταν αδιαπέραστη, έστω και για ένα ελάχιστο ποσοστό σε σχέση με όσους σήμερα αισθάνονται πως ένα θέαμα που προσφέρεται ανέξοδα σε εκατομμύρια ανθρώπους το απολαμβάνουν αποκλειστικά οι ίδιοι και μάλιστα μέσα από μια κλειδαρότρυπα.

Οπως θα ήταν δύσκολο να φανταστεί κανείς πως η φράση του Τερέντιου «τίποτε το ανθρώπινο δεν θα μπορούσε να μου είναι ξένο», που είχε ειπωθεί σε πραγματικά σκοτεινές εποχές, θέλοντας να δώσει το μέτρο του «καθολικού ανθρώπου», θα ξέπεφτε σε μια εποχή τόσο λουσμένη στο φως, όπως η δική μας, ώστε θα θεωρείται ως κάτι «ανθρώπινο» μια σκέτα κουτσομπολίστικη διάθεση.

Οχι μόνο νοσηρή όπως κάθε αντίστοιχη διάθεση, αλλά και πνευματικά και υπαρξιακά λίαν επικίνδυνη, αφού μοιάζει κάτι τόσο χθαμαλό όσο το ενδιαφέρον για ανθρώπους, έστω και αν πρόκειται για πρίγκιπες ή βασιλείς, ή μάλλον ακριβώς γι’ αυτό συνιστούν εκ των πραγμάτων μια παρασιτική συνθήκη, θα μπορούσε να αποτελέσει, αν δεν αποτελεί ήδη, σκοπό ζωής.

Η ελευθερία του ανθρώπου και η ουσιαστική επικοινωνία του με τους άλλους ολοκληρώνονται όταν υπάρχουν με αναφορά στα προσωπικά βιώματα, στα έργα τέχνης και στις πολιτικές αξίες. Και όταν λέμε βιώματα δεν εννοούμε τα γεγονότα, αν δηλαδή μια Καθαρή Δευτέρα πριν από πέντε χρόνια έφαγες ντολμαδάκια ή ταραμοσαλάτα ή και τα δυο μαζί ή αν πήγες στο Γύθειο με το ΚΤΕΛ ή με ένα απαστράπτον ιδιωτικό αυτοκίνητο.

Εννοούμε πως έχουν μεταποιηθεί μέσα σου σε κάτι σταθερότερο και διαρκέστερο, όσον αφορά το θαύμα της ζωής, η θέα και το άγγιγμα μιας ύλης προορισμένης να καταστραφεί και να πεθάνει. Το ίδιο και με τα καλλιτεχνικά έργα και με τις πολιτικές αξίες, ώστε να μη συγχέουμε τα πρόσωπα, είτε πρόκειται για τον Δημήτρη Λιγνάδη είτε για τον Ακη Τσοχατζόπουλο, με αυτή καθαυτήν την τέχνη και την πολιτική. Ολα τα άλλα, όπως λέει και η σπουδαία Λήδα Πρωτοψάλτη σε μια συνέντευξή της σε σχέση με την προβολή και τα φώτα της δημοσιότητας, είναι σαχλαμάρες.