«Οταν γράφεις, {LF}πας στα τυφλά»

Η τελευταία φορά που συγκινήθηκα με μια ολοκληρωμένη αφήγηση ήταν… με το «Οσα Παίρνει ο Ανεμος» της Margaret Mitchell. Δεν είχα δει την ταινία, και όταν πήρα το βιβλίο μαζί μου στις διακοπές το περίμενα κάπως ξεπερασμένο και ολίγον μελό. Μετά βρέθηκα να το διαβάζω με μανία κάθε βράδυ ως τα ξημερώματα. Οταν το τελείωσα, η Σκάρλετ κι ο Ρετ μου έλειπαν σαν να ‘ταν αληθινοί άνθρωποι.

Αν μπορούσα να γράφω μετά μουσικής θα επέλεγα… το «Night Ride Across the Caucasus» της Loreena McKennitt.

Το πιο οδυνηρό στη διαδικασία της συγγραφής… είναι να ξυπνάς το πρωί και ενώ νομίζεις πως το προηγούμενο βράδυ έγραψες ένα καταπληκτικό κεφάλαιο, ν’ ανακαλύπτεις πως έχεις γράψει μια χλιαρή χαζομάρα. Και μετά να σβήνεις, και να ξαναγράφεις. Κι αυτό να γίνεται κάθε μέρα για μήνες, μέχρι να τελειώσεις το βιβλίο.

Τρία βιβλία που θα πρότεινα οπωσδήποτε για μια βιβλιοθήκη Λυκείου θα ήταν… «Η Μητέρα του Σκύλου» του Παύλου Μάτεσι, «Ο Λύκος της Στέπας» του Hermann Hesse και το «Περί Τυφλότητος» του Jose Saramago.

Η κριτική που αποδέχομαι αφορά… το κείμενό μου κι όχι εμένα. Δεν την παίρνω προσωπικά – αν το κάνω, θα χάσω την ευκαιρία να βελτιώσω το γραπτό μου. Είναι σπάνιο πράγμα να έχεις έναν οξυδερκή αναγνώστη να σου επισημαίνει λάθη και αβλεψίες. Οπότε ακούς τι έχει να σου πει, αφήνεις τις γκρίνιες κατά μέρος, και μετά κάθεσαι στον υπολογιστή και κοιτάς πώς θα σώσεις την παρτίδα.

Η αυτοκριτική ξεκινάει από… το να μην παίρνεις τον εαυτό σου πολύ στα σοβαρά. Ούτως ή άλλως, όταν ξεκινάς να γράφεις κάτι καινούργιο πας στα τυφλά, οπότε δεν μπορεί, θα τρακάρεις και σε μερικούς τοίχους. Το θέμα είναι να σηκώνεσαι, να γελάς με τα χάλια σου και να συνεχίζεις να γράφεις.

Η αρχή ενός κλασικού βιβλίου που ζηλεύω είναι… του Κώστα Μουρσελά στα «Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά»:

«Τον Εμμανουήλ Ρετσίνα, τον επονομαζόμενο Λούη, μια λέξη τον χαρακτηρίζει, ένα επίρρημα, το σχεδόν. Σχεδόν κοντός, σχεδόν άσχημος, σχεδόν ωραίος, σχεδόν τεμπέλης, σχεδόν αγράμματος, σχεδόν άθεος».

Οταν ακούω για την «κρίση της λογοτεχνίας» ή τη «λογοτεχνία της κρίσης» σκέφτομαι ότι… η ανάγνωση είναι τέχνη, μάλλον ασύμβατη με την εποχή μας. Πρέπει να μένεις ακίνητος για ώρες, συγκεντρωμένος στο βιβλίο, έτοιμος να δεχτείς μια νέα αλήθεια. Δεν είναι πως δεν υπάρχουν ταλαντούχοι συγγραφείς σήμερα – αντιθέτως. Οι ταλαντούχοι αναγνώστες είναι που σπανίζουν.

Η Μαρίλη Μαργωμένου στο πρώτο μυθιστόρημά της «Το θηρίο βγήκε βόλτα», από τον Καστανιώτη (κυκλοφορεί
στις 16/3), ανοίγει την πύλη μιας φυλακής και μας εισάγει στον κόσμο των κρατουμένων. Αφορμή η καταδίκη
ενός δημοσιογράφου που έχει σκοτώσει κάποιον κατά λάθος και πρέπει πλέον να συνεχίσει τη ζωή του έγκλειστος. Ενα βιβλίο που πραγματεύεται το πώς μεταλλάσσεται ένας πράος άνθρωπος σε θηρίο.