«Σημασία έχει το παιχνίδι»

Η Μεταξία είναι ο πρώτος τηλεοπτικός της ρόλος. Αν και τον έπλασε η Μυρτώ Κοντοβά, η ίδια τού έδωσε μια προσωπική πνοή και τον έφερε στα μέτρα της. Η ηθοποιός Ελίζα Σκολίδη μιλάει για το ξεκαρδιστικό και ταυτόχρονα συγκινητικό σύμπαν του «Σχεδόν ενήλικες».

Ποιο στοιχείο ξεχωρίζεις από τη σειρά;

Εχει μια αυθεντικότητα που δεν την έχει αγγίξει τίποτε άλλο που έχω κάνει ή δει. Η Μυρτώ Κοντοβά είπε ότι έχει γράψει το κείμενο πάνω στους χαρακτήρες. Κάποιους μπορεί να τους είχε στη ζωή της, όπως τον Μάκη Παπαδημητρίου και τον Γιάννη Στάνκογλου. Εμένα δεν με ήξερε, αλλά μου άφησε την ελευθερία να βάλω κάτι πολύ δικό μου κι εγώ σεβάστηκα αυτό που είχε στο μυαλό της. Αυτό είναι πολύ σπάνιο και νομίζω πως φαίνεται. Δεν ξέρω τι φτάνει κάτω ως ιστορία, αλλά δεν μπορείς να πεις ότι οι άνθρωποι αυτοί και ως ρόλοι και ως ηθοποιοί δεν έχουν κάτι που βγαίνει εκείνη τη στιγμή γνήσιο. Υπάρχει αυτό που λένε στην υποκριτική ότι σημασία έχει το παιχνίδι. Παίζουν ένα παιχνίδι με τον απέναντι, με την κάμερα, με ό,τι υπάρχει εκείνη τη στιγμή στο πλατό.

Πώς προσεγγίζεις τον συγκεκριμένο ρόλο;

Πολύ ενστικτωδώς. Στη σχολή είχα διδαχθεί και αγαπήσει τον τρόπο έρευνας για το χτίσιμο ενός ρόλου. Δηλαδή πού είναι αυτή, πού γεννήθηκε, τι είδε στη ζωή της, πού έζησε, όλα αυτά τα βιώματα που γεμίζεις ένα κέλυφος. Αυτό το μισοέκανα και εμπιστεύθηκα στη φάση που είμαι το ένστικτο: τι λέει ο χώρος που κάναμε κάποιες σκηνές, όπως τα Τουρκοβούνια. Είναι σαν να προσεγγίζω τον ρόλο μισά με ό,τι ξέρω και μισά με ό,τι συμβαίνει εκείνη τη στιγμή. Τον άφησα να με αιφνιδιάσει.

Είναι η πρώτη σου εμπειρία μπροστά στον φακό.
Τι γεύση σού αφήνει η τηλεόραση;

Θα τολμήσω να πω ότι δεν νομίζω πως έκανα ακριβώς τηλεόραση όπως την είχα αρχικά στο μυαλό μου. Οι ρυθμοί ήταν αρκετά κινηματογραφικοί, παρόλο που οι άνθρωποι έκαναν το καλύτερο δυνατό για να βγει όσο το δυνατόν περισσότερο υλικό μέσα σε μία ημέρα. Αλλά δεν υπήρχε αυτή η τρέλα που τις περισσότερες φορές περιορίζει τον χρόνο και τον χώρο να δημιουργήσεις πιο ελεύθερα. Οπότε θεωρώ ότι η τηλεόραση που βίωσα εγώ ήταν η καλύτερη που θα μπορούσα να βιώσω. Εύχομαι να γίνονται περισσότερες τέτοιες δουλειές γιατί κυρίως και λόγω της εποχής αναζητάς όλο και περισσότερο την αυθεντικότητα και την αγάπη. Στην πραγματικότητα εμένα μ’ έχει βασανίσει πάρα πολύ τι θα πει τελικά μεγάλος καλλιτέχνης. Κι όπως καταλάβαμε, τις περισσότερες φορές ο μεγάλος καλλιτέχνης δεν έχει σχέση με τον μεγάλο άνθρωπο. Μου το έλεγαν αυτό μεγαλύτεροι συνάδελφοι και με βοήθησε και η εποχή να καταλάβω ότι ο καλός ο τρόπος και η αγάπη για τη δουλειά και όχι η αγάπη για την πρώτη θέση προέχουν κι όλα τα άλλα θα έρθουν. Με όλα αυτά που συμβαίνουν το αναζητάς και πρέπει να μιλάς εκεί που είσαι αν δεν υπάρχει. Να μιλάς και να το διεκδικείς. Οπότε ας το κάνουμε ηχηρό. Διεκδίκησε την καλή συμπεριφορά, μίλησε γι’ αυτό που σε ενοχλεί, όχι με υπερβολές, ζήτα συγγνώμη.