Εμφύλιος στις τάξεις των σκωτσέζων εθνικιστών

Οι σκωτσέζοι εθνικιστές δεν εγκατέλειψαν ποτέ το όνειρο της απόσχισης από το Ηνωμένο Βασίλειο και της ίδρυσης ενός ανεξάρτητου κράτους. Ακόμη και μετά το καθαρό αποτέλεσμα στο δημοψήφισμα του 2014, όταν οι συμπατριώτες τους απέρριψαν το σχετικό αίτημα με 55% έναντι 45%, ήταν φανερό ότι θα περίμεναν την κατάλληλη ευκαιρία για να επαναφέρουν το θέμα στην πρώτη γραμμή.

Την ευκαιρία αυτή φαίνεται πως τους έδωσε ένα άλλο δημοψήφισμα, της 23ης Ιουνίου 2016, που αποφάσισε την έξοδο της Βρετανίας από την ΕΕ, το λεγόμενο Brexit. Με βασικό επιχείρημα, λοιπόν, ότι στη Σκωτία το αποτέλεσμα ήταν διαφορετικό και υπέρ της παραμονής, η Νίκολα Στέρτζον – η πολιτικός η οποία παρέλαβε το τιμόνι του Εθνικού Κόμματος της Σκωτίας (SNP) από τον Αλεξ Σάλμοντ, στον απόηχο της ήττας στο δημοψήφισμα – αποφάσισε να ρίξει τη δική της ζαριά.

Παρά δε την κατηγορηματική άρνηση του Μπόρις Τζόνσον (όπως και της προκατόχου του, Τερίζα Μέι) να εγκρίνει την εκ νέου προσφυγή των Σκωτσέζων στις κάλπες, οι οιωνοί έμοιαζαν να είναι ευνοϊκοί. Το ίδιο και οι δημοσκοπήσεις, οι οποίες δείχνουν ότι η πλειοψηφία των πολιτών της αυτόνομης σήμερα Σκωτίας τάσσεται πλέον υπέρ της ανεξαρτησίας. Εκτός των άλλων, επειδή ελπίζουν πως έτσι δεν θα χρειάζεται πλέον να μοιράζονται τον ενεργειακό πλούτο της Βόρειας Θάλασσας με τους υπόλοιπους υπηκόους της βασίλισσας – και με απώτερο σχέδιο να καταθέσουν το δικό τους αίτημα ένταξης στην ΕΕ.

Στους περισσότερους ήταν φανερό ότι ο Τζόνσον και τα υπόλοιπα κόμματα που εκπροσωπούνται στο κοινοβούλιο θα αναγκάζονταν, κάποια στιγμή, να λύσουν δυναμικά τον γόρδιο δεσμό, με όποιο κίνδυνο θα μπορούσε να συνεπάγεται κάτι τέτοιο. Φαίνεται, όμως, ότι φρόντισαν οι ίδιοι οι σκωτσέζοι εθνικιστές να τους βγάλουν από τη δύσκολη θέση – έστω και προσωρινά. Κι αυτό διότι ο «εμφύλιος» που έχει ξεσπάσει εδώ και μερικές εβδομάδες στις τάξεις τους, με πρωταγωνιστές τη Στέρτζον και τον (μέντορά της) Σάλμοντ, αποτελεί αναμφίβολα το καλύτερο δώρο για τον βρετανό πρωθυπουργό σε αυτή τη συγκυρία.

Την αρχή έκανε ο Σάλμοντ, καταγγέλλοντας ουσιαστικά τη διάδοχό του ότι έστησε μια ολόκληρη πλεκτάνη προκειμένου να τον απομακρύνει από την πολιτική ζωή και να πάρει όλη την εξουσία στα χέρια της – και μαζί, τη δόξα από τη (διαφαινόμενη) πορεία προς την ίδρυση του νέου κράτους της Σκωτίας. Πρόκειται για τις κατηγορίες που απευθύνθηκαν εις βάρος του το 2018, για σεξουαλική παρενόχληση εις βάρος πολλών γυναικών κατά την περίοδο που ήταν επικεφαλής της τοπικής κυβέρνησης.  Τον Μάρτιο του 2020, όμως, ο Σάλμοντ αθωώθηκε πανηγυρικά για τις 13 υποθέσεις που έφτασαν στο δικαστήριο και φαίνεται ότι αποφάσισε να περάσει στην αντεπίθεση για να πάρει την εκδίκησή του. Κατηγόρησε τη Στέρτζον και τους συνεργάτες της ότι παραπλάνησαν το κοινοβούλιο και «ενήργησαν παράνομα, άδικα και ωθούμενοι από προφανή κίνητρα», ενώ δεν δίστασε να θέσει ζήτημα παραίτησής τους. Ενα αίτημα που, για τους δικούς τους προφανείς λόγους, έσπευσαν να υιοθετήσουν αμέσως και οι σκωτσέζοι Τόρις διά στόματος του επικεφαλής τους Ντάγκλας Ρος, ο οποίος ετοιμάζει ήδη πρόταση μομφής.

Οπως ήταν αναμενόμενο, η νυν πρωθυπουργός δεν έμεινε άπραγη. Ετσι, κατά τη χθεσινή της κατάθεση στην αρμόδια επιτροπή που ερευνά την υπόθεση, αν και αναγνώρισε κάποια σφάλματα στους επιμέρους χειρισμούς της, υπεραμύνθηκε των χειρισμών της και επέμεινε στις κατηγορίες εις βάρος του Σάλμοντ. «Ως πρωθυπουργός, αρνούμαι να ακολουθήσω τις παλιές πρακτικές, που επιτρέπουν σε έναν άνδρα με εξουσία να χρησιμοποιεί τη θέση του και τις επαφές του προκειμένου να πάρει αυτό που θέλει», είπε χαρακτηριστικά, επιχειρώντας να εμφανιστεί ως υπέρμαχος του κινήματος MeToo. Του επέρριψε, επίσης, ότι κατά τη δική του εξάωρη κατάθεση, την περασμένη Παρασκευή, «δεν βρήκε ούτε μία λέξη μετάνοιας, αντίδρασης ή έστω αναγνώρισης της ανάρμοστης συμπεριφοράς του».