Ρήξη, όχι σύνθεση

Η κυβερνητική θητεία του ΣΥΡΙΖΑ, ιδίως μετά το φθινόπωρο του 2015, ήταν μοναδική ευκαιρία για την αξιωματική αντιπολίτευση να κανονικοποιηθεί στο δημοκρατικό τόξο. Η αρχική σύλληψη Τσίπρα ήταν σωστή: να μετατοπιστεί προς το Κέντρο, κρατώντας τον αριστερό καμβά του κομματικού προφίλ, προσβλέποντας στη δημιουργία ενός νέου δικομματισμού και στην εναλλαγή στην εξουσία. Επειδή όμως οι περισσότεροι στον ΣΥΡΙΖΑ είχαν πέσει από μικροί στη μαρμίτα του αριστερισμού, φαίνεται ότι δεν ξέρουν τίποτ’ άλλο από την αριστερίστικη φρασεολογία και τα σταλινικά κόλπα.

Επιλέγοντας στρατόπεδο που αναμασά τις εμφυλιοπολεμικές τιράντες, ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ αγκαλιάζει Κουφοντίνες και απλώς περιφρονεί βαθύτατα προσωπικότητες όπως ο Νίκος Μουζέλης ή ο Νίκος Μπίστης, που έσπευσαν εθελοντικά να τον συνδράμουν. Επενδύει στη ρήξη και όχι στη σύνθεση. Δεν επιδιώκει τη θεμιτή στις δημοκρατίες αλλαγή κυβέρνησης, πρακτικά επιζητεί (ακόμα κι αν δεν δηλώνεται) αλλαγή καθεστώτος.

Με αυτά τα μυαλά, όταν οι αντάρτες (από κανένα κάμπινγκ εναλλακτικού τουρισμού) θα μπουν στην Αθήνα, το πιθανότερο είναι να βρουν μια Αριστερά σε υποχώρηση. Αν μάλιστα το ΚΙΝΑΛ δεν είχε τα γνωστά χάλια που όλοι εντοπίζουν, ίσως είχε αρχίσει να καλύπτεται το κενό.