Χρήστος Θηβαίος

Μια χειμωνιάτικη νύχτα, είδα στο όνειρό μου ότι ήμουν στο Δημοτικό, πηγαινοερχόμασταν με τους ηθοποιούς γονείς μου στα «μπουλούκια», τη μητέρα μου τη Μαίρη Παπαδοπούλου, τον πατέρα μου τον Νίκο Θηβαίο και τον θείο μου τον Αντώνη Παπαδόπουλο, και άκουγα όταν ξεκίνησα την εκπαίδευσή μου δεξιά και αριστερά: “Οταν πηγαίναμε μαζί σχολείο, καθόσουνα στο διπλανό θρανίο”. Ηταν οι πρώτοι έρωτες της ζωής μου.

Μετά στην εφηβεία, γνώρισα στην αρχή ένα περίεργο λαϊκό τραγούδι, και αυτό όνειρο ήταν, άκουγα τον Γιάννη Πάριο και είχα ενθουσιαστεί από τη χροιά του και τη μελωδία του. Κάποια στιγμή, άρχισα να μεγαλώνω, και το όνειρό μου στα 12-13 έγινε δίσκος των Beatles! Ε, εκεί ξέσπασα πια, αγόρασα μια κιθάρα και άρχισα να τραγουδάω και να ονειρεύομαι. Ακουγα Beatles, Ελβις Πρίσλεϊ και άρχισα να τα αναπαράγω όλα αυτά στις σχολικές γιορτές.

Συνέχισε ο χρόνος, ασχολήθηκα μετά πιο πολύ με την προοδευτική ροκ, όπως τη λέγανε τότε, που ήταν οι Genesis, οι Pink Floyd, και συνεχίστηκε το όνειρο, άρχισε να δυναμώνει.

Αλλά δεν μου έφταναν τα αγγλικά λόγια. Δεν μου έφτανε η αγγλική γλώσσα. Και άρχισα να ονειρεύομαι ελληνικά. Οπου ονειρεύτηκα ελληνικά με τον «Σταυρό  του Νότου», με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, με τη Μαρία Δημητριάδη, τον Διονύση Σαββόπουλο, άρχισε να συνεχίζεται το όνειρο, και πέρασα σε άλλα στάδια.

Μετά έφυγα για την Ιταλία. Το όνειρο συνεχίστηκε ιταλικά. Fabrizio De André, Lucio Dalla, Lucio Battisti, Luigi Tenco και Ivano Fossatti, και άρχισα να μεταφράζω αυτά τα τραγούδια από τα ιταλικά στα ελληνικά.

«Θυμάμαι, ως τώρα να ‘τανε, το γέρο παλαιοπώλη”, όπου είναι ανάμεσα στον Γιώργο Σεφέρη και τον Βασίλη Αυλωνίτη. Αυτό το όνειρο είναι ανάμεσα στον Γιάννη Ρίτσο και την Αννα Καλουτά. Αυτό το όνειρο είναι ανάμεσα στον Νίκο Καρούζο και τον Κώστα Βουτσά.

Μετά απ’ όλα αυτά και το όνειρο της σημειολογίας του Ουμπέρτο Εκο, επέστρεψα στην Ελλάδα. Είχα γράψει κάποια τραγούδια και με τους φίλους από τα Εξάρχεια, τον Τάσο Λώλη, τον Αλέκο Βασιλάτο, τον Βασίλη Βασιλάτο, και αυτό το όνειρο έγινε πραγματικότητα, και είχε τίτλο «Μέρες αδέσποτες».

Και σ’ ένα άλλο όνειρό μου είδα το χέρι του θείου μου, του ηθοποιού Αντώνη Παπαδόπουλου, να πιάνει το χέρι του Κώστα Βουτσά και του Θανάση Βέγγου και εγώ αρχίζω να ντρέπομαι να παίζω κιθάρα, γιατί με περιμένει να τραγουδήσω η Μάρθα Καραγιάννη…

Με κοιτάνε στα μάτια και μου λένε:

«Χρηστάκη, προχώρα! Θα είμαστε εδώ μαζί σου γιατί το θέατρο και η μουσική είναι η σκηνή της ζωής σου. Να ακούς για πάντα τον Θάνο Μικρούτσικο και να αφήνεις τον ήλιο να μπαίνει μέσα σου. Οσα έχουμε καταφέρει, θα σε ακολουθούν και ό,τι θα καταφέρεις θα μας ζεσταίνει».

Μέσα σε αυτές τις «Αδέσποτες μέρες» του κορωνοϊού, είδα άλλο ένα όνειρο, τον «Αυλό του Πάνα» του Θύμιου Παπαδόπουλου,

τα ασπρόμαυρα πλήκτρα του Μαξίμου Δράκου και τα ινδιάνικα τύμπανα του Καλλίστρατου Δρακοπούλου, που με καλούσαν να χορέψω με ατελείωτη δύναμη, χαρά και αισιοδοξία, για να καταφέρω να είμαι ο πατέρας των τραγουδιών μου και των παιδιών μου.

Ξύπνησα και εμπνεύστηκα μαζί με τον πρωινό μου καφέ να σας καλέσω να γευτείτε τη χαρά των τραγουδιών μου.