Οι δήμιοι δεν γίνονται σύμβολα

Στον αντίποδα της συγκρουσιακής ρητορικής του ακτιβισμού γύρω από το αίτημα του ισοβίτη τρομοκράτη Δημήτρη Κουφοντίνα να μεταχθεί στη φυλακή της αρεσκείας του, η οποία του αρέσει τώρα ενώ δεν του άρεσε πριν από έξι χρόνια, βρίσκεται η ανακοίνωση των συγγενών των δολοφονημένων.

Η θλίψη δεν επιτρέπει στους συγγενείς των δολοφονημένων να υπερβούν την αξιοπρέπεια και το δημοκρατικό ήθος – μια θλίψη σχεδόν βουβή. Δεν μισούν τον δολοφόνο, τους συνεργούς του και τους υποστηρικτές του, δεν εύχονται ψόφους (η γνωστή βρισιά που κυριάρχησε την περασμένη δεκαετία του μίσους, που πολλοί επιδιώκουν να την αναστήσουν). Το αντίθετο. Και παρότι τους χωρίζει το αίμα, του ζητούν να σκεφτεί λογικά και να παλέψει για τη ζωή του. «Παρά το γεγονός ότι δολοφόνησε τους ανθρώπους μας, τον καλούμε να υποχωρήσει από το αίτημά του και να ζήσει. Το να πεθάνει δεν θα φέρει κανέναν από τους δικούς μας πίσω», σημειώνουν οι συγγενείς στην ανακοίνωσή τους. «Δεν θέλουμε να πεθάνει» λένε και τα αδέλφια του δολοφονημένου αστυνομικού Χρήστου Μάτη.

Θυμάμαι πολλά από τα πρόσωπα που, σήμερα, αντιμετωπίζουν με αξιοπρέπεια την καινούργια παράσταση του Κουφοντίνα και των φίλων του, τα πέτρινα χρόνια που οι τρομοκράτες θεωρούνταν υπερήρωες μιας κάποιας επανάστασης, στην οργάνωση «Ως Εδώ». Αξιοπρεπείς ήσαν και πριν σκάσει η βόμβα στα χέρια του Ξηρού και ξετυλιχτεί το κουβάρι της 17 Νοέμβρη. Προσπαθούσαν να κινητοποιήσουν τους πολίτες, να πείσουν ότι δεν είχαν να κάνουν με δίκαιους τιμωρούς, όπως παρουσιάζονταν από τις εφημερίδες που πολλαπλασίαζαν την κυκλοφορία τους δημοσιεύοντας τις προκηρύξεις τους.

Οι συγγενείς και οι λιγοστοί πολίτες που συμμετείχαν ή συμμερίζονταν την κίνηση «Ως Εδώ» ζητούσαν τα αυτονόητα: την εξάρθρωση της τρομοκρατίας, την τιμωρία των δολοφόνων, αλλά και τη μεταστροφή των πολιτών, την ενίσχυση της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου. Γι’ αυτό, όταν η οργάνωση εξαρθρώθηκε, δεν λίντσαραν κανέναν. Περίμεναν απλώς τη δικαιοσύνη και την ετυμηγορία της.

Το παράδειγμα των συγγενών, όταν ζητούν από τον Κουφοντίνα, που ο ίδιος ορίζει τη ζωή του και όχι το κράτος, να μην πεθάνει, δεν το υιοθετούν οι διάφοροι «αλληλέγγυοι» ούτε βεβαίως ο πιο γνωστός «αλληλέγγυος», ο Αλέξης Τσίπρας. Διεκδικώντας η αξιωματική αντιπολίτευση από το κράτος να υποχωρήσει σε έναν κατάδικο, και σε ένα αίτημά του που δεν έχει καμία ηθική βάση, είναι σαν να περιμένει τον ισοβίτη να υλοποιήσει αυτό που οι κύκλοι του ισχυρίζονται ότι έχει αποφασίσει. Και δεν του ζητείται το αυτονόητο αίτημα των συγγενών των θυμάτων του: να ζήσει.

***

Ο Κουφοντίνας έγινε γνωστός για ένα πράγμα: σκοτώνοντας βάσει προγράμματος βιομηχανικά ανθρώπους πίστευε ότι έδινε νόημα στην ύπαρξή του. «Εγώ είμαι ο γκρεμιστής κι εγώ είμαι ο χτίστης» τσίταρε Παλαμά, αλλά τι μπορεί να χτιστεί πάνω σε πτώματα; Το προσωπικό αδιέξοδό του τον οδηγεί, σήμερα, σε έναν ακόμα θάνατο, τον δικό του, ελπίζοντας ότι έτσι θα αναζωπυρώσει το μίσος που δεν διαιωνίστηκε μετά τη φυλάκισή του. Ο θάνατος είναι η μοναδική πολιτική πρότασή του: η τζιχάντ ενός σταλινογενούς ολοκληρωτισμού.

Το όποιο σχέδιο αποσταθεροποίησης της δημοκρατίας μέσω της ζωής του τρομοκράτη θα αποτύχει. Οι δήμιοι μπορεί να έγιναν δικτάτορες αλλά ποτέ δεν έγιναν σύμβολα.