Ρίσκο

Προσωπικά δεν έχω αντίρρηση όποιος θέλει να πάρει όποιο ρίσκο θέλει για την υγεία και τη ζωή του. Δεν θα τον συμβούλευα, ούτε θα το επικροτούσα, αλλά δεν μπορώ και να τον εμποδίσω.

Βρίσκω όμως ιδιαίτερα ενοχλητικό να παίρνει κάποιος ρίσκο με την υγεία και τη ζωή των άλλων. Οι οποίοι φυσικά δεν έχουν ερωτηθεί αν συμφωνούν ή διαφωνούν με το ρίσκο του.

Θα μπορούσα να υποθέσω ότι ο αρχηγός της αντιπολίτευσης έκανε απλώς μια άστοχη δήλωση.

Προσπάθησε να την ανασκευάσει χθες στη Βουλή αλλά ανεπιτυχώς. Η διατύπωση και η στιχομυθία είναι τόσο σαφείς που δεν χωρούν άλλη ερμηνεία.

Ακόμη περισσότερο που έχω την αίσθηση ότι το πιστεύει – διαφορετικά δεν θα προσπαθούσε να ανταλλάξει την αναδίπλωσή του με την απόσυρση του νομοσχεδίου.

Οτι πιστεύει δηλαδή πως για μια αντικυβερνητική διαμαρτυρία αξίζει να ρισκάρει μερικούς παραπανήσιους αρρώστους. Κι ότι η δημοκρατία δεν υπόκειται σε υγειονομικούς περιορισμούς διότι χρειάζεται συνθήκες οχλαγωγίας.

Αυτό επιβεβαιώνει όλη η ρητορική κι όλες οι συμπεριφορές που έχουν υιοθετήσει ο ίδιος και το κόμμα του τους τελευταίους μήνες.

Είναι η ακριβώς αντίστροφη επιλογή από εκείνη του Μητσοτάκη, ο οποίος ξεκαθάρισε πως έναντι της οικονομίας προέχει η υγεία και γ’ αυτό έκλεισε τα μαγαζιά.

Ο καθένας φυσικά δικαιολογείται να παίρνει τα ρίσκα των επιλογών του. Στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό.

Να θυμίσω άλλωστε ότι η επιλογή Τσίπρα δεν είναι πρωτοφανής. Εχει ήδη δοκιμαστεί και απέτυχε.

Τον περασμένο χειμώνα, ο (τότε) πρόεδρος Τραμπ αποφάσισε ότι το κόστος αν κλείσει την οικονομία θα είναι μεγαλύτερο από το κόστος του κορωνοϊού.

Δεν έκλεισε λοιπόν την οικονομία. Εκτός από τετρακόσιες χιλιάδες νεκρούς, έχασε και τις εκλογές.

Δεν υπάρχει αμφιβολία φυσικά ότι ο ρόλος του Τσίπρα είναι ευκολότερος αφού δεν θα λάβει εκείνος τις αποφάσεις. Υπό αυτήν την έννοια, το όποιο ρίσκο είναι διατεθειμένος να πάρει δεν θα δοκιμαστεί ποτέ.

Παρ’ όλα αυτά και μόνο η διατύπωση της επιλογής, η αίσθηση ότι μπορεί να υπάρξει άλλη προτεραιότητα από την υγεία, είναι βαθιά επικίνδυνη.

Διότι αν ένας πολιτικός αρχηγός παίρνει ρίσκο έναντι της υγείας προκειμένου να διαμαρτυρηθεί, τότε νομιμοποιείται ο κάθε εστιάτορας να ανοίξει το εστιατόριό του, ο κάθε μαγαζάτορας το μαγαζί του, ο κάθε κομμωτής το κομμωτήριό του κι ο κάθε ερωτευμένος να γιορτάσει τον Αγιο Βαλεντίνο κατά τρόπο που τον κάνει ευτυχισμένο.

Αν δηλαδή προτάξουμε την προτεραιότητα του καθενός έναντι της δημόσιας υγείας, θα μπορούσαν ίσως να βρεθούν πολλοί διατεθειμένοι να πάρουν το ρίσκο κάποιας επιλογής τους.

Και γι’ αυτό ακριβώς μια συντεταγμένη πολιτεία δεν επιτρέπει σε κανέναν να ρισκάρει στην πλάτη των άλλων.

Τόσο απλό.