Η τέλεια καταιγίδα

«Να γίνει γρήγορα ένα αυστηρό και όσο το δυνατόν πιο σύντομο λοκντάουν, από κοινού με μια αποτελεσματική διαχείριση της περιόδου αποκλιμάκωσης που θα ακολουθήσει: είναι η μόνη στρατηγική που έχει αποδείξει την αποτελεσματικότητά της σε πολλές χώρες». Αυτό προτείνει με άρθρο του στη χθεσινή Monde o καθηγητής ιατρικής Μπρινό Ριού, επισημαίνοντας ότι μια τέτοια προσέγγιση, που θα συνοδεύεται φυσικά από μαζικούς εμβολιασμούς, θα μπορούσε να συμφιλιώσει τέσσερις κατηγορίες με αποκλίνοντα συμφέροντα. Τον γιατρό, που θέλει να μειώσει τους θανάτους και τις νοσηλείες. Τον εστιάτορα, που αγωνιά για την επαγγελματική του επιβίωση. Τον φοιτητή, που θέλει να επιστρέψει στα αμφιθέατρα για να σπάσει την κοινωνική του απομόνωση. Και τον οικονομολόγο, που ανησυχεί για τις επιπτώσεις της καραντίνας στην ανάπτυξη.

Τι κάνουμε στην Ελλάδα; Ακριβώς το αντίθετο. Η πολιτική του «βλέποντας και κάνοντας» που ακολουθείται έχει ως αποτέλεσμα τα μέτρα να λαμβάνονται καθυστερημένα, να διαρκούν πολύ (καθώς δεν τηρούνται με αυστηρότητα) και να πείθουν όλο και λιγότερο. Αν προστεθούν σε αυτό η επιπόλαιη συμπεριφορά πολλών πολιτικών, η εμφανής διάσταση απόψεων τόσο μεταξύ κυβέρνησης και γιατρών όσο και μεταξύ των ίδιων των γιατρών, η πανσπερμία απόψεων στα μέσα ενημέρωσης και η καθυστέρηση των εμβολιασμών, έχουμε την τέλεια καταιγίδα.

Ζούμε βέβαια έκτακτες καταστάσεις. Αλλά αυτό δεν δικαιολογεί την αλαζονεία – αντιθέτως επιβάλλει μεγαλύτερη ενσυναίσθηση. Με έξι στις δέκα επιχειρήσεις εστίασης να κινδυνεύουν να κλείσουν, δεν είναι δυνατόν ο υπουργός Ανάπτυξης να καλεί προκλητικά τους καταστηματάρχες να του παραδώσουν τα κλειδιά τους. Προς τιμήν του, χθες ζήτησε συγγνώμη. Είναι τόσο εκρηκτική όμως η προσωπικότητά του, που θα το ξανακάνει. Οπως θα προβεί ξανά σε κάποια εξαγγελία που λίγη ώρα αργότερα θα ανακληθεί. Μήπως πρέπει λοιπόν να περιορίσει τις εμφανίσεις του στα μέσα ενημέρωσης; Κι αν δεν μπορεί να το κάνει ο ίδιος, μήπως πρέπει να του το επιβάλει ο Πρωθυπουργός;

Στο επικοινωνιακό αλαλούμ δεν πρωταγωνιστεί μόνο ο Αδωνις Γεωργιάδης. Χθες το πρωί ο γγ Εμπορίου Παναγιώτης Σταμπουλίδης ανακοίνωσε ότι για το επόμενο διάστημα η άθληση θα επιτρέπεται μόνο κοντά στο σπίτι μας, για να έρθει τρεις ώρες αργότερα ο Νίκος Χαρδαλιάς και να το πάρει πίσω, τονίζοντας (ορθότατα) ότι μια τέτοια απαγόρευση θα ήταν μια ταξική επιλογή.

Αλλά το πρόβλημα με την αντιμετώπιση της πανδημίας δεν είναι μόνο επικοινωνιακό (όπως δεν ήταν άλλωστε μόνο επικοινωνιακό το ολίσθημα του Κυριάκου Μητσοτάκη στην Ικαρία). Η απαίτηση του Αλέξη Τσίπρα να αποσυρθεί το νομοσχέδιο για την παιδεία ώστε να μην υπάρξει επιδημιολογικό ρίσκο από τις διαδηλώσεις εναντίον του δείχνει έναν πολιτικό που αδυνατεί να ιεραρχήσει τις προτεραιότητες και τους κινδύνους. Και που επιπλέον θεωρεί τον εαυτό του αρμόδιο, κατάλληλο και ικανό να «δέχεται» εκ μέρους των πολιτών ρίσκα για την υγεία τους.

Κάποια παρεξήγηση έχει γίνει.