«Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία»

Να ‘ναι καλά η Αφροδίτη Μάνου που με τις τέσσερις λέξεις ενός στίχου στο πολύ γνωστό της τραγούδι, το τραγουδισμένο με την εξαίσια φωνή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, εξέφρασε μια ολόκληρη εποχή, για όσους τουλάχιστον θέλουμε να πιστεύουμε πως κρατούμε πάντα μια απόσταση ασφαλείας από τις λογής εξουσίες, έστω και αν δεν συγκαταλεγόμαστε στους πολύ τυχερούς που με την ίδια τους τη ζωή και όχι βέβαια με τα λόγια δείχνουν να τις περιφρονούν, αν δεν τις αποστρέφονται κιόλας. Ξαναθυμηθήκαμε ακέραιο το ομώνυμο τραγούδι παρακολουθώντας έναν κόσμο ολόκληρο που σαν υπνωτισμένος θα έλεγες με την εκλογή του Μπάιντεν στην Αμερική – πέρα από τη δικαιολογημένη χαρά γιατί, αν μη τι άλλο, ένας συνετός όπως φαίνεται πολιτικός αντικατέστησε τον ανεκδιήγητο Τραμπ – επιβεβαίωνε με τη συμπεριφορά του την προσκόλληση και την άφατη αφοσίωσή του σε καθετί που έχει σχέση με την εξουσία, και μάλιστα την πολιτική.

Διαφορετικά ποιος ο λόγος τα μέσα επικοινωνίας και ιδιαίτερα η τηλεόραση να έχουν ως πρώτο θέμα για μέρες στα δελτία ειδήσεων το γεγονός ότι πλείστοι όσοι αρχηγοί κρατών έσπευσαν να συγχαρούν τον νέο πρόεδρο για την εκλογή του, καθώς και πόση μπορεί να ήταν η συγκίνηση της γυναίκας του και της κόρης του για την εκλογή αυτή; Τι το πολιτικά ρηξικέλευθο κομίζει μια σύμβαση όπως είναι το να συγχαρείς οποιονδήποτε για την επιτυχία του, όταν θα είχες συγχαρεί ακόμη και αν είχε εκλεγεί κάποιος χειρότερος από τον Τραμπ, ή τι νόημα έχει η επιμονή σε μια καθαρά ιδιωτικής φύσεως αντίδραση όπως είναι η συγκίνηση μιας συζύγου και μιας κόρης (ιδιωτικής φύσεως γιατί αν και πρόκειται για τη σύζυγο και την κόρη του πλανητάρχη, δεν προδικάζει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα σε σχέση με τη διευθέτηση των παγκόσμιων προβλημάτων). Μήπως για να καταδειχθεί ότι δεν διαφέρουν σε σχέση με μας όλους τους υπόλοιπους επειδή και μεις θα συγκινούμασταν αν η σύζυγός μας ή ο σύζυγός μας ή ο πατέρας μας διακρίνονταν με μια έστω και πολύ μικρότερης σημασίας επιτυχία;

Κούνια που μας κούναγε. Δεν υπάρχει τίποτε που να δυναμώνει την εξουσία ώστε να μας κάθεται στον σβέρκο ακόμη και όταν την αισθανόμαστε ως κάτι δυσβάσταχτο και αφόρητο από το γεγονός ότι μας ενθουσιάζει να λογαριάζουμε αισθηματικά τις αντιδράσεις μας σχεδόν ίδιες με εκείνες των ανθρώπων της εξουσίας, χρησιμοποιώντας μάλιστα για να τις χαρακτηρίσουμε μια πολύ επικίνδυνη, σε σχέση με τη συγκεκριμένη περίσταση, λέξη, τη λέξη «ανθρώπινες». Ο,τι μπορεί να κριθεί ως «ανθρώπινο» μέσα στα λίγα τετραγωνικά μέτρα ενός σπιτιού, όταν οι διαστάσεις του γίνονται απείρως μεγαλύτερες και έχει ως καταναλωτές του εκατομμύρια θεατές, χάνει πια κάθε αντίστοιχη σημασία και γίνεται προϋπόθεση ενός θεάματος που δεν αποκλείεται οι συνέπειές του να είναι οδυνηρά απάνθρωπες. Με λίγα λόγια, όταν πράγματα αυτονόητα, όπως το να συγχαρεί ένας αρχηγός κράτους έναν έστω και απείρως πιο ισχυρό συνάδελφό του, ή το να συγκινηθούν η γυναίκα και η κόρη τού εν λόγω αρχηγού, φτάνεις να τα λογαριάζεις ως αποκαλυπτικά και αδιανόητο ότι θα ήταν δυνατόν να συμβούν ώστε να επιμένεις σ’ αυτά, υπογράφεις με τον τρόπο σου μια καθυστέρηση σε σχέση με τη ρύθμιση πραγματικά ουσιαστικών και φλεγόντων ζητημάτων.