Κανένα άσυλο για τη δημοκρατία

Η χθεσινή μέρα, μαθαίνω, είχε ανακηρυχθεί από συμπαθούντες και νοσταλγούς της αριστερής τρομοκρατίας σε Ημέρα Αλληλεγγύης στον δολοφόνο τρομοκράτη της 17 Νοέμβρη, Δημήτρη Κουφοντίνα. Οργανώθηκαν (ολιγάριθμες, είναι η αλήθεια) συγκεντρώσεις έξω από πανεπιστήμια και, γενικώς, έγιναν προσπάθειες να φτιαχτεί κίνημα συμπαράστασης σε έναν κρατούμενο στις φυλακές ο οποίος διεκδικεί τον τόπο και τους όρους της κράτησής του! Μάλιστα, για να επιδιωχθεί μια κάποια μαζικότητα επινοούνται επιλεκτικά ανθρωπιστικοί λόγοι για τον συγκεκριμένο βαρυποινίτη – αν και αντίστοιχους λόγους θα μπορούσε να επικαλεστεί ο οιοσδήποτε εκτίει ποινή φυλάκισης.

Φυσικά, αν ήταν ανοιχτά τα πανεπιστήμια και ίσχυε αυτό που αποκαλούσαμε άσυλο, είναι βέβαιο ότι θα διεξάγονταν εκδηλώσεις συμπαράστασης στον Κουφοντίνα, θα σηκώνονταν πανό, θα γίνονταν καταλήψεις, μπορεί να οργανώνονταν και βίαιες έφοδοι με μολότοφ στα πέριξ. Τι δεν θα μπορούσε να συμβεί ποτέ σε συνθήκες ασύλου; Μια εκδήλωση, σε κάποια αίθουσα ή σε κάποιο αμφιθέατρο, κατά της τρομοκρατίας ή κατά της πολιτικής βίας (ή, καλύτερα, της πολιτικής βίας με πρόσημο αριστερό). Στο πανεπιστήμιο οι τρομοκράτες έχουν φωνή, η δημοκρατία δεν έχει.

Κι όπως καταλαβαίνουν όλοι οι νουνεχείς, αυτό είναι ένα από τα σοβαρά προβλήματα του πανεπιστημίου που προσπαθεί η κυβέρνηση να διορθώσει.