Ο παραγνωρισμένος Ρομπέρ Οσέν

Δεν υπήρξε ποτέ ο ευρωπαίος σταρ με την ακτινοβολία ενός Αλέν Ντελόν, ενός Ζαν Πολ Μπελμοντό ή ενός Ζεράρ Ντεπαρντιέ, όμως ο Ρομπέρ Οσέν που την τελευταια μέρα του 2020 άφησε την τελευταία πνοή του στην Εσέ Λε Νανσί της Γαλλίας, είχε μια αξιοπρεπέστατη καριέρα, με εξαιρετικά δημοφιλείς ταινίες, κυρίως στη δεκαετία του 1960. Kατά τραγική ειρωνεία, ο Οσέν πέθανε μια μέρα μετά τα 93α γενέθλιά του καθώς είχε γεννηθεί στο Παρίσι στις 30 Δεκεμβρίου 1927.

Ηταν γιος του διευθυντή ορχήστρας Αντρέ Οσέν και ασχολήθηκε από νωρίς με το επάγγλεμα που επρόκειτο να ακολουθήσει σπουδάζοντας στη σχολή υποκριτικής του Ροζέ Σιμόν. Συνδέθηκε στενά με το θρυλικό Θέατρο Γκραν Γκινιόλ της Μονμάρτης όπου σκηνοθέτησε πολλές παραστάσεις παίζοντας σε αρεκτές από αυτές. Στο σινεμά έπαιζε από το 1948 μικρούς ρόλους χωρίς να αναφέρεται το όνομά του στους τίτλους και το μεγάλο βήμα το έκανε με τη βοήθεια ενός Αμερικανού ο οποίος είχε αυτοεξοριστεί στο Παρίσι: του Ζιλ Ντασέν. Ο Οσέν ανήκει στο καστ της θρυλικής ταινίας «Ριφιφί» (1955) του Ντασέν που ίσως είναι και η καλύτερη της καριέρας του τελευταίου.

Σκηνοθέτης. Ο Ρ. Οσέν ήταν επίσης και ένας εξαιρετικά παραγωγικός σκηνοθέτης, ο οποίος ασχολήθηκε με διάφορα είδη, από το γαλλικό αστυνομικό / γκανγκστερικό φιλμ («Οι φονιάδες» / «La mort d’un tueur», 1964) και τον τρόμο («Ο δολοφόνος του Ρήνου» / «Le vampire de Düsseldorf», 1965) μέχρι το ευρωπαϊκό γουέστερν, γνωστό ως «σπαγγέτι» γουέστερν («Κάτω από τον ουρανό του Τέξας» / «Cimetero Senza Croci», 1969).

Την ίδια εποχή που το Νέο Κύμα των γάλλων ριζοσπαστών διανοούμενων μεσουρανούσε ανατρέποντας κάθε τι «παλιό», ο Οσέν έπαιζε σε παραδοσιακές λαϊκές ταινίες ευρείας κατανάλωσης και μεγάλης αποδοχής. Συμπρωταγωνίστησε δε με διάφορες ντάμες όχι μόνο του γαλλικού αλλά γενικότερα του ευρωπαϊκού  κινηματογράφου: από την Μπριζίτ Μπαρντό («Αν ο Δον Ζουάν ήταν γυναίκα» / «Don Juan ou Si Don Juan était une femme…», 1973) ως την Μισέλ Μερσιέ («Η Αγγελική στην Αυλή των Θαυμάτων» / «Angélique et le roy», 1966) και από τη Στεφάν Οντράν («Ανατομία τριών εγκλημάτων», «Un meurtre est un meurtre», 1972) ως την Κατρίν Ντενέβ («Βίτσιο και αρετή» / «Le vice et la vertu», 1963), τη Μόνικα Βίτι («Η γυναίκα με τους πέντε εραστές» («La femme écarlate», 1969) και την Κλάουντια Καρντινάλε («Nell’ anno del Signore», 1969).

Ως το τέλος της ζωής του, ο Οσέν δεν σταμάτησε ποτέ να εργάζεται. Τελευταία ταινία του είναι το κοινωνικό δράμα «Noni – Le fruit de l’espoir», παραγωγή του 2020. Και είναι κρίμα τελικά, που ποτέ στη ζωή του ο Ρομπέρ Οσέν δεν χάρηκε κάποιας σημαντικής βράβευσης στην πατρίδα του ή αλλού. Υπήρξε μόνο μια φορά υποψήφιος για το βραβείο Σεζάρ και αυτή όχι ως ηθοποιός αλλά ως συνσεναριογράφος της ταινίας «Οι άθλιοι» (1982) την οποία σκηνοθέτησε ο ίδιος με πρωταγωνιστή τον Λίνο Βεντούρα στον ρόλο του Γιάννη Αγιάννη.