Σενάριο

Η νέα χρονιά ξεκίνησε με κέρδη και απώλειες.

Στις απώλειες να μετρήσω τον Παπαχριστόπουλο, τις υπηρεσίες του οποίου θα στερηθεί εφεξής ο κοινοβουλευτισμός.

Στα κέρδη καταγράφω την επανεμφάνιση από το παρελθόν του αγωνιστή Κουρουμπλή – κάτι σαν το ντουέτο Λευτέρη Πανταζή – Αντζελας Δημητρίου που είδα σε κάποιο εορταστικό.

Αντιθέτως δυσκολεύομαι να αξιολογήσω το μήνυμα του Αγίου Κυθήρων, ο οποίος μετέφερε ασφαλείς πληροφορίες ότι το εμβόλιο κατά του κορωνοϊού παρασκευάζεται από προϊόντα εκτρώσεων.

«Εμείς οι ορθόδοξοι δεν μπορούμε να δεχτούμε κάτι τέτοιο» κατέληξε πολύ σωστά.

Απλώς δεν είναι σαφές τι θέλει ο Αγιος. Να κόψουμε το εμβόλιο ή να κόψουμε τις εκτρώσεις;

Διότι αν κόψουμε τις εκτρώσεις, μικρό το κακό για την Ιερά Σύνοδο. Αλλά αν κόψουμε το εμβόλιο πολύ φοβούμαι ότι αρκετοί άγιοι συνάδελφοι του Αγίου Κυθήρων κινδυνεύουν να καταστούν πραγματικοί  Αγιοι παρέα με τον Αγιο Πέτρο.

Πιο σημαντική είναι η αναμενόμενη μέσα στο 2021 πολιτική απώλεια της Ανγκελα Μέρκελ.

Αν δεν στραβώσει κάτι, θα μας αποχαιρετήσει. Χωρίς να μας λείψει.

Δεν ξέρω πόσο καλή τη θεωρούν στη Σαξονία – Ανχαλτ ή στο Λεβερκούζεν (και μάλλον τη θεωρούν αφού την ψήφιζαν και την ξαναψήφιζαν…) αλλά για την Ευρώπη η πολιτεία της ήταν συνολικά αποκαρδιωτική.

Τα έκανε θάλασσα στην κρίση χρέους, το 2010-2012.

Τα έκανε πιο θάλασσα στο Μεταναστευτικό, το 2015.

Τα έκανε ακόμη πιο θάλασσα με την Τουρκία, το 2019.

Προσπαθώντας να αποφύγει το λάθος έκανε όλα τα πιθανά λάθη.

Προφανώς η Μέρκελ δεν ήταν Αντενάουερ, ούτε Μπραντ, ούτε Σμιτ, ούτε Κολ, ούτε καν Γκένσερ. Αλλά κατάφερε να διαρκέσει δεκαπέντε χρόνια – δεν είναι μικρή επίδοση.

Χειρίστηκε δύσκολες καταστάσεις περισσότερο με επιφυλακτικότητα, σίγουρα με καθυστέρηση και λιγότερο με αποφασιστικότητα. Συνήθως ακολουθούσε αρκετά βήματα πίσω από τις απαιτήσεις και τις περιστάσεις.

Αυτά όμως θα αφορούν σε λίγο την ιστορία. Τώρα πάμε για αλλαγή φρουράς.

Οι γερμανικές εκλογές είναι τον Σεπτέμβριο. Τις επόμενες εβδομάδες εκλέγεται ο νέος πρόεδρος των Χριστιανοδημοκρατών κι έως τον Μάρτιο θα έχει οριστεί ο υποψήφιος τους για την καγκελαρία. Κατά πάσα πιθανότητα θα είναι ο νέος καγκελάριος.

Μακάρι η μετάβαση να γίνει συντεταγμένα και ομαλά. Διότι ένα κενό εξουσίας στη Γερμανία είναι αντικειμενικά ένα κενό εξουσίας για την Ευρώπη.

Σκεφτείτε τελικά ότι μέσα στους επόμενους μήνες θα έχουμε (εκτός από το εμβόλιο…) νέο πρόεδρο στις ΗΠΑ, νέο καγκελάριο στη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο εκτός Ευρώπης.

Ενδιαφέρον μου ακούγεται το σενάριο.

Αλλά να περιμένουμε να δούμε και το κάστινγκ. Εννοώ φυσικά εκτός του Κουρουμπλή…