Οι διαφορές ΣΥΡΙΖΑ – ΚΙΝΑΛ και οι πολιτικές συμμαχίες

Εχει χυθεί πολύ μελάνι για το πώς θα συγκροτηθεί ο προοδευτικός χώρος, για τις φίλιες πολιτικές δυνάμεις, για τις εν δυνάμει συμμαχίες και για την προοδευτική διακυβέρνηση.

Το λάθος που συχνά γίνεται, είναι ότι αυτό προσεγγίζεται στατικά και δεν παρακολουθεί τις δυναμικές εσωτερικές διεργασίες των πολιτικών υποκειμένων και της κοινωνίας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα που ακροβατούσε στα όρια της πολιτικής επιβίωσης, καβάλησε το κύμα του λαϊκισμού που διέτρεχε την ελληνική κοινωνία των Μνημονίων και ανήλθε στην εξουσία.

Ενα μικρό ριζοσπαστικό κόμμα της Αριστεράς, βρέθηκε στη θέση να χειρισθεί τις τύχες του «αστισμού» στη χώρα. Δύσκολη η εξίσωση, πολλοί οι άγνωστοι και το αποτέλεσμα που προέκυψε είναι ανοικτό σε κάθε ανάγνωση. Επέδειξαν ταξική μεροληψία όπως λένε, αλλά ο Παναγιώτης Λαφαζάνης τους θυμίζει σε κάθε ευκαιρία το «κανένα σπίτι σε χέρια τραπεζίτη».

Εχοντας στον γενετικό του κώδικα αξίες όπως αλληλεγγύη και ανθρωπιά δεν τα κατάφερε άσχημα στο μεγάλο πρόβλημα των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών. Επίσης αντιμετώπισε με κοινωνική ευαισθησία τις κοινωνικές ομάδες του «κατώτερου θεού».

Επέλεξε να πιέσει τη μεσαία τάξη όχι από κάποια εγγενή εχθρότητα αλλά από ιδιοτέλεια και από αδυναμία να αντιμετωπίσει πολύπλοκα ζητήματα που έβαζε τότε η οικονομική κρίση. Ηταν η ωφελημένη ομάδα των προηγούμενων χρόνων, είχε οικονομικές δυνατότητες και είχε μεγέθη τέτοια που έλυναν πολλά προβλήματα στη διαχείριση των δύσκολων οικονομικών.

Μέχρι εδώ καλά. Οταν όμως προσπάθησε να διασφαλίσει το πολιτικό του μέλλον μέσα από τη συμμαχία με την αστική τάξη της χώρας τα έκανε θάλασσα. Αυτά είναι παιχνίδια για μεγάλους.

Πρέπει να διαθέτεις πολιτικό βάθος και αντίστοιχη κουλτούρα. Δυστυχώς η αλαζονεία, η αμετροέπεια και η έλλειψη γνώσης βασικών κανόνων τον οδήγησαν στη χλεύη και την απαξία.

Εκεί χάθηκε και το περίφημο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς που γενιές κομμουνιστών, αριστερών και προοδευτικών ανθρώπων είχαν κατακτήσει με συλλογικό και προσωπικό παράδειγμα. Επίσης εκεί που εξαϋλώθηκε το ηθικό πλεονέκτημα ήταν η συμμαχία με την ακροδεξιά των ΑΝΕΛ. Φτάνει μόνο μία εικόνα για να καταδείξει το μέγεθος του ιστορικού ατοπήματος. Ο κ. Καμμένος στο Ζάππειο ενδεδυμένος τον ρόλο του Ναπολέοντα Ζέρβα να αποδίδει στον κ. Τσίπρα δόξαν Αρη Βελουχιώτη. Εκεί η Πολιτική σηκώνει ψηλά τα χέρια.

Ο ΣΥΡΙΖΑ ηττήθηκε στις εκλογές και έκτοτε ψάχνεται. Προσπαθεί να οικοδομήσει ένα κόμμα που θα έχει αναφορές στην ιστορική του διαδρομή αλλά και αναφορές στους νέους συμμάχους και στις αποσκευές που και αυτοί φέρουν. Αρα βρίσκεται σε φάση διεργασιών και αναζήτησης, χωρίς σαφή πολιτική ταυτότητα και εχέγγυα αξιόπιστου συνομιλητή. Σε κάθε ευκαιρία προβάλλει τις διαφορετικές του ψυχές με ό,τι σημαίνει αυτό για τις πολιτικές εξελίξεις. Ο πολιτικός χρόνος που του απομένει να κλείσει τους λογαριασμούς του με το παρελθόν έχει σμικρυνθεί επικίνδυνα.

Το ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ σε αντίθεση, έχει τοποθετηθεί στην πολιτική γεωγραφία. Είναι κόμμα που εκφράζει τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου και φιλοδοξεί να εκπροσωπήσει τα αναδυόμενα δυναμικά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Είναι κόμμα με σοσιαλδημοκρατική ταυτότητα και είναι απέναντι στη συντήρηση και στη Δεξιά, σε όλες τις μεταμορφώσεις που αυτή έχει μετέλθει τα τελευταία χρόνια.

Ενα κόμμα με το ιστορικό βάθος της Προοδευτικής Παράταξης και τις ριζοσπαστικές αναζητήσεις της Ανανεωτικής Αριστεράς και της πολιτικής οικολογίας.

Με οδηγό τις συνεδριακές αποφάσεις και σε διαρκή διαβούλευση με την κοινωνία έχει εξοπλισθεί ιδεολογικά και οργανωτικά για την επόμενη μητέρα των μαχών.

Στο πεδίο των πολιτικών διεκδικήσεων του σήμερα και στα κοινωνικά προτάγματα του αύριο θα αναζητήσει τις πολιτικές συμμαχίες της προοδευτικής διακυβέρνησης.

Ο Γιώργος Μπουλμπασάκος είναι μέλος του ΠΣ του Κινήματος Αλλαγής