«Η κατάλληλη λέξη σε {LF}χρώμα, γεύση και επίγευση»

Η τελευταία φορά που συγκινήθηκα με μια ολοκληρωμένη αφήγηση ήταν… με τη «Σκιά του ανέμου» του Κάρλος Ρουίθ Θαφόν. Τι κρίμα που δεν έχω να αδημονώ για το επόμενο βιβλίο του.

Αν μπορούσα να γράφω μετά μουσικής θα επέλεγα… το «Casta diva» για να περιγράψω τον αισθησιασμό του συναισθήματος και το «Θε’ μου Μεγαλοδύναμε» για τον νταλκά ενός άντρα. Παλαιότερα, μυρμήγκιαζε τα δάχτυλά μου το “Ιt is a man’s world” αλλά πια το κρατάω για ξεχωριστές περιπτώσεις.

Το πιο οδυνηρό στη διαδικασία της συγγραφής είναι… η Λέξη. Πρέπει να βρεθεί η κατάλληλη, στο χρώμα, στη γεύση, στην υφή. Κυρίως όμως, στην επίγευση.

Τρία βιβλία που θα πρότεινα οπωσδήποτε για μια βιβλιοθήκη Λυκείου θα ήταν… «Η Ζωή εν τάφω», «Χίλιες και μια Νύχτες». «Ποιήματα» του Κωνσταντίνου Καβάφη.

Η κριτική που αποδέχομαι αφορά… υμνολογίες! Ε, ναι, μου αρέσει να ακούω θετικά σχόλια, αλλά θέλω (με βαριά καρδιά) και τα αρνητικά, γιατί ασκούμε κριτική σε κάτι που μας κίνησε το ενδιαφέρον. Δεν ασχολούμαστε με αυτό που δεν μας άγγιξε.

Η αυτοκριτική ξεκινάει από… Δεν κάνω αυτοκριτική. Ούτε για τα θετικά ούτε για τα αρνητικά μου δρώμενα. Τι δύσκολη ερώτηση… Με βάλατε σε σκέψεις.

Η αρχή ενός κλασικού βιβλίου που ζηλεύω είναι… «Το άρωμα» του Πάτρικ Ζισκίντ. Οι λέξεις έχουν οσμή.

Οταν ακούω για την «κρίση της λογοτεχνίας» ή τη «λογοτεχνία της κρίσης» σκέφτομαι ότι… πρόκειται για αγαπημένη φράση των διανοούμενων που δεν αναρωτιούνται γιατί ένα βιβλίο, που οι ίδιοι κατακρίνουν ως απόδειξη λογοτεχνικής κρίσης, αυτό το βιβλίο φέρνει εκατοντάδες αναγνωστών στα βιβλιοπωλεία και χρήμα στον εκδότη ώστε να μπορεί να εκδίδει βιβλία που θα διαβαστούν από λίγους, γεγονός που σημαίνει πως η λογοτεχνία διέρχεται κρίση.

Το μυθιστόρημα «Η ράφτρα» (εκδ. Ψυχογιός) διαδραματίζεται στην Ξάνθη του 1895-1913, με πρωταγωνιστικά πρόσωπα την Κεραστώ και τον αντάρτη καπνέμπορο Μήτσο Γιαβάσογλου.