Η μάχη της δικαίωσης για το ΚΙΝΑΛ

Ξαφνικά, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γέμισαν με τη φωτογραφία του Σάκη Πεπονή. Τα links που τη συνόδευαν «έδειχναν» Κίνημα Αλλαγής. Αιτία; Οι αλλαγές που θέλει να κάνει η κυβέρνηση στον ΑΣΕΠ. «Επιχείρησε να εμφανίσει αυτή τη συγκλονιστική και εμβληματική πολιτική μεταρρύθμιση του ΠΑΣΟΚ, που άλλαξε ριζικά τη δημόσια διοίκηση, ως αντικείμενο μιας νέας, δήθεν δικής του μεταρρύθμισης» δήλωνε η Ευαγγελία Λιακούλη για τον Τάκη Θεοδωρικάκο. «Το 1994 η ΝΔ τον καταψήφισε και από τότε κάνει ό,τι μπορεί να τον αλλοιώσει» γράφει η λεζάντα κάτω από τη φωτογραφία του πρώην υπουργού Εσωτερικών. «Κάποιοι θεωρούν ως ιστορική μεταρρύθμιση τη διενέργεια γραπτών διαγωνισμών, όταν με τον νόμο Πεπονή, από το 1994 έως το 2004, έγιναν 23 γραπτοί διαγωνισμοί με 710.000 υποψηφίους» ανέφερε για το θέμα και ο Μανώλης Χριστοδουλάκης (Open).

Δεν είναι η πρώτη φορά που η πολιτική παρακαταθήκη του ΠΑΣΟΚ επιστρατεύεται διαδικτυακά – εδώ και καιρό, λειτουργεί αντιπαραθετικά τόσο με τον ΣΥΡΙΖΑ όσο και με τη ΝΔ, καθώς τα κεντροαριστερά στελέχη εκτιμούν πως το άνοιγμα στο Κέντρο από την κυβέρνηση και την αξιωματική αντιπολίτευση περιλαμβάνει την οικειοποίηση των «πράσινων» θέσεων.

Η επιλογή της ανάδειξής της, όμως, έγινε περισσότερο σαφής πριν από λίγες μέρες, μετά τη δημοσίευση της τελευταίας συνέντευξης του Γιώργου Παπανδρέου.

Μια πτυχή των όσων γράφτηκαν, αυτή για την οποία κανείς εντός του Κινήματος Αλλαγής δεν κατηγορεί τον πρώην πρωθυπουργό, είναι η προσπάθειά του να δικαιωθεί. Από τότε που ο Παπανδρέου αποφάσισε να ασχοληθεί σοβαρά με τον κεντροαριστερό φορέα, οι αναφορές στις ευθύνες του Κώστα Καραμανλή για τα Μνημόνια έχουν πληθύνει, τόσο από τον Παπανδρέου όσο και από τη Γεννηματά.

ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ. Στη Χαριλάου Τρικούπη, όμως, δεν τοποθετούν τη σημασία της αποκατάστασης του ΠΑΣΟΚ μόνο στο πλαίσιο της κυβέρνησης του 2009, αλλά στη διαχρονική παρουσία της παράταξης – από την εποχή που ανέβηκε στην εξουσία έως σήμερα.

Αυτή η κατά κύριο λόγο επικοινωνιακή διαχείριση της πράσινης παρακαταθήκης αποτελεί συνεκτικό στοιχείο ενός χώρου που συχνά ενδίδει στην εσωστρέφεια. Θεωρείται βασικό συστατικό ώστε το brand της Κεντροαριστεράς να ξεπεράσει τη σκιά που ακόμα και σήμερα το περιβάλλει για μια σημαντική μερίδα πρώην ψηφοφόρων του.

Ηδη από την αρχή της πανδημίας, αλλά ακόμα και μετά τα αποτελέσματα του 2019, γίνεται μια εκτεταμένη προσπάθεια η κληρονομιά του ΠΑΣΟΚ να καταγραφεί ως θετική – στον αντίποδα της πεποίθησης που κυριάρχησε στα πρώτα χρόνια της κρίσης και ήθελε το κόμμα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, υπεύθυνο για την οικονομική κατάρρευση της χώρας.

Στην αρχή το εγχείρημα ήταν βασισμένο στη νοσταλγία, στην πεποίθηση που κυριαρχεί μεταξύ σοβαρού και αστείου πως τα «χρόνια ΠΑΣΟΚ» ήταν τα καλύτερα της Μεταπολίτευσης. Πλέον είναι μια επιλογή με πιο πολιτικά χαρακτηριστικά, που δεν αποτελεί ακριβώς επιστροφή στις ρίζες, αλλά μια παρουσίαση των μεταρρυθμίσεων που έκανε η παράταξη και οι οποίες δείχνουν μέχρι σήμερα το στίγμα της.

Ο κίνδυνος βέβαια είναι εμφανής, τον έχουν διακρίνει και στο Κίνημα Αλλαγής: η προβολή του παρελθόντος αφαιρεί από τις προτάσεις για το μέλλον.

Γι’ αυτό έχουν ρίξει ειδικό βάρος στην αναζήτηση της χρυσής τομής: από τη μία, υπερασπιζόμενοι την πορεία τους και από την άλλη προβάλλοντας τις προτάσεις τους τόσο για το σταδιακό άνοιγμα της χώρας και για το Ταμείο Ανάκαμψης.