NON PAPER

Οι «επαναστάτες» των τεσσάρων ημερών

Εκλεισε και ο κύκλος των τεσσάρων ημερών (άντε πέντε, ούτε ώρα παραπάνω), όσο κρατάνε δηλαδή τα «φλέγοντα θέματα» στον τόπο μας. Αστραψαν και βρόντηξαν οι καλλιτέχνες και «λοιπές προοδευτικές δυνάμεις» που υπέγραψαν ενάντια στην απόφαση για απαγόρευση – λόγω των μέτρων κατά της πανδημίας – των συγκεντρώσεων με αφορμή την επέτειο της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου. Εκαναν την επαναστατική γυμναστική τους οι εκπρόσωποι του ΚΚΕ και του ΑΝΤΑΡΣΥΑ στον ΔΣΑ, έσκασαν στο διαδικτυακό στερέωμα οι ιερεμιάδες περί «καταστολής ως απάντηση στον θρήνο και βίας ως ισοπέδωση του συμβολισμού», η «Αντιγόνη» του Σοφοκλή είχε την τιμητική της, ακούστηκαν ξανά τα «θα λογαριαστούμε», τα ανφάν γκατέ των Εξαρχείων διαδήλωσαν για άλλη μια φορά την ασχετοσύνη τους κραυγάζοντας ότι η χούντα δεν τελείωσε το ’73, αλληλοβρίστηκαν και αλληλοπλακώθηκαν με τους αστυνομικούς. Να μην ξεχάσω και τον Κρίτωνα τον Αρσένη που βρήκε άλλη μια ευκαιρία να τουιτάρει την τρικυμία του (κάθε φορά που αναφέρομαι στον βουλευτή του Μερα25 μού έρχεται στον νου το «Κρείττον το σιγάν»). Και ύστερα, όλα γύρισαν στην κανονικότητα μίας χώρας και ενός θυμικού που έχει συνδέσει τον φόρο τιμής στη μνήμη με το μπάχαλο και τις μολότωφ. Και θεωρεί ότι κάποιος τού «μποδάει» τη μνήμη όταν τού ζητάει να συμμορφωθεί σε έκτακτες συνθήκες που υφίστανται παγκοσμίως.

Μόνο εκεί στον δήμο της Αθήνας, η αντιπολίτευση υστερίασε ερμηνεύοντας την προστασία της δημόσιας υγείας ως φασισμό και ζήτησαν να εκδοθεί ψήφισμα υπέρ των προσαχθέντων κατά τη διάρκεια των επεισοδίων, πήρε τη δέουσα απάντηση, έμεινε και ο κύριος Σπίρτζης με το γαμπριάτικο μπουκέτο στο χέρι και back to reality.

Κάθε χρόνο τέτοια μέρα

Θυμάμαι πέρυσι στην ίδια επέτειο (ή μήπως στην επέτειο του Πολυτεχνείου που, ούτως ή άλλως, έχω την εντύπωση ότι, όπου να ‘ναι, οι «φρουροί της δημοκρατίας» θα ζητήσουν να ενοποιηθούν και να καθιερωθεί εικοσαήμερος εορτασμός – μπάχαλο) εκείνη τη φωτογραφία της Τατιάνας Μπόλαρη με τον αστυνομικό που άρπαζε τον διαδηλωτή από το λάστιχο της φόρμας με αποτέλεσμα κάποιες …ανατομικές ανακαλύψεις – για να το πω κομψά. Η φωτογραφία πέρυσι είχε σηκώσει τσουνάμι διαμαρτυρίας, είχε συμβολοποιηθεί, φέτος αναδημοσιεύτηκε εις ανάμνηση της αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας.

Ζούμε την εποχή της εικόνας. Και αυτό δεν είναι κακό. Φτάνει να συνειδητοποιούμε ότι, εν προκειμένω, η εικόνα είναι αποτύπωση της στιγμής που, όμως, απλώνεται στον χρόνο. Ο Γκάρι Γουίνογκραντ (1928 – 1984), ο άνθρωπος που έχει τραβήξει πάνω από ένα εκατομμύριο φωτογραφίες, ένας από τους σημαντικότερους μεταπολεμικούς χρονικογράφους των ΗΠΑ, αυτός που το μότο του ήταν «Ολα φωτογραφίζονται», έχει πει: «Η φωτογραφία είναι ένα παιδί που κρατά ένα καπέλο πάνω από το κεφάλι του και κανείς ποτέ δεν θα μάθει αν το βγάζει ή αν το βάζει».

Αλήθειες και ψέματα  

Ηταν Ιανουάριος του 2017 και ο κύριος Τσίπρας πρωθυπουργός της χώρας. Σε επίσκεψή του στον Δήμο Καλαμαριάς συναντήθηκε με αντιπροσωπεία συμβασιούχων. Κάποιος από αυτούς, πάνω στη συζήτηση, του είπε «Εμείς δεν διαβάζουμε εφημερίδες» για να πάρει την απάντηση «Καλά κάνετε, έχετε την υγεία σας».

Τέσσερα χρόνια μετά, ο άνθρωπος που θεωρούσε ότι η δημοσιογραφία «βλάπτει σοβαρά την υγεία» – και που δεν υπήρξε αυτό η μόνη αποτύπωση της γνώμης του, θυμόμαστε πώς στοχοποίησαν οι κυβερνήσεις του κανάλια και έντυπα – υπόσχεται ότι θα προσφέρει την αποζημίωση που θα πάρει όταν κάνει και αν κερδίσει την αγωγή στους δημοσιογράφους που ασχολήθηκαν με τα του εξοχικού σπιτιού του, στον ΕΔΟΕΑΠ. Κομματάκι υποκριτικό, μην πω κομματάρα. Πάντα ο κύριος Τσίπρας είχε μια προβληματική σχέση με την αλήθεια. Ωστόσο, μετά τη δημοσιοποίηση του ενοικιαστηρίου του που δεν έχω λόγο να αμφισβητώ – το πρόβλημα είναι αυτή καθαυτή η αλήθεια του για το ενοίκιο των 500 ευρώ.