NON PAPER

Τα Λαυρεωτικά
Από το 2015 που ο Αλέξης Τσίπρας ανέλαβε την ηγεσία της χώρας, έως τις εκλογές του 2019, οι διακοπές του «άρχοντα της Κουμουνδούρου» αποτελούσαν επτασφράγιστο μυστικό. Περίεργο βέβαια, διότι έως τότε τα στιγμιότυπά από τις «στιγμές χαλάρωσης» του «γελαστού αγοριού» ήταν σαν από οικογενειακό άλμπουμ, ανοιχτό στον λαό. Η φωτογραφία του από εκείνη την ατελέσφορη προσπάθεια να στήσει την ομπρέλα στην παραλία της Μουτσούνας στη Νάξο κυκλοφορεί ακόμη. Τη βλέπεις και σου έρχεται να απλώσεις το χέρι εκτός φωτογραφικού κάδρου για να τσιμπήσεις κεφτέ από το τάπερ της διπλανής (ειλικρινά τώρα, αν δεν έχεις φάει κεφτέ – με φέτα και ντομάτα – μόλις βγεις από τη θάλασσα, δεν ξέρεις τι θα πει ζωή). Κι εκείνος, ένας «ήρωας της καθημερινότητας» με τις πλαστικές παντόφλες του και τη βερμούδα που σουρώνει στο εσωτερικό των μηρών («παχύναμε λίγο αλλά ας μην το κάνουμε και θέμα»). Με ανάλογη διαφάνεια έκανε και τι διακοπές του πέρυσι το καλοκαίρι, τότε που έβγαζε φωτογραφίες πλάτη (για να μη φανούν – πολύ σωστά – τα πρόσωπα των παιδιών του) από το οικογενειακό ταξίδι στην Ισπανία.

Στο ενδιάμεσο διάστημα ήταν που, από τα στιγμιότυπα που παρέπεμπαν σε σκηνή παραλίας από ταινία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, πέρασε σε ένα mood (όπως λέμε και στις Κυκλάδες) όπως αυτό στην «Τριλογία του παραθερισμού» του Γκολντόνι. Οι διακοπές του ήταν ένας γρίφος που θα εξελισσόταν σε αστικό μύθο αν δεν υπήρχαν εκείνες οι φωτογραφίες με το πούρο από το σκάφος του εφοπλιστή. Και ήταν αυτό το πιο ισχυρό «χαστούκι» στο προφίλ του «γελαστού αγοριού». Εχω μάλιστα την εντύπωση ότι, από τους επιτελείς της Κουμουνδούρου, οι σκαφάτες, «εφοπλιστικές» διακοπές του αρχηγού, θεωρήθηκαν μεγαλύτερο πλήγμα από την ολιγωρία στο Μάτι (για την οποία έχουν αναπτύξει μια «άμυνα ζώνης» εφάμιλλης των καλύτερων σοβιετικών).

Και φτάσαμε στα… «Λαυρεωτικά» του περασμένου Σαββατοκύριακου. Στο διαδικτυακό σίριαλ με τις ανταπαντήσεις ένθεν κακείθεν περί του αν το σπίτι είναι νοικιασμένο, αν είναι η μόνιμη, η εξοχική καλοκαιρινή ή η εξοχική χειμωνιάτικη κατοικία του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Οταν λέγαμε το ψωμί του τοστ καρβέλι
Από όλο αυτό, αναδύθηκε η αμηχανία της Κουμουνδούρου ως προς το να χειριστεί το lifestyle του Αλέξη Τσίπρα. Τέτοια προβλήματα όμως η «αριστερή ιδεοληψία» τα ξεπερνά με αυτό που ξέρει να κάνει καλά. Να μετατρέπει την ενοχή σε επιχείρημα, αλλάζοντας, απλώς, τις λέξεις. Και παρόλο που, μέχρι χθες το μεσημέρι, δεν δόθηκαν απαντήσεις στα ερωτήματα που έθεσε η Πειραιώς, έχω την εντύπωση ότι στον «κύκλο των χαμένων ποιητών» περί τον Αλέξη Τσίπρα, το θέμα λύθηκε, συνειδησιακά τουλάχιστον, από τότε που, στην ανακοίνωση, το Σούνιο όπου και το περίφημο σπίτι (δεν έχουμε και έναν Βαγγέλη Γιαννόπουλο να το πει «κωλόσπιτο» να τελειώνουμε), έγινε Λαυρεωτική.

Το Σούνιο, σου λέει, παραπέμπει σε καβοκολώνες, σε πολυτελή ξενοδοχειακά συγκροτήματα, σε αθηναϊκή ριβιέρα – μη σας πω και στον Χρήστο Τσαγανέα από το «Επιχείρηση Απόλλων», με ναυτικό μπλέιζερ και φουλάρι. Ενώ το «Λαυρεωτική» έχει άλλη χάρη. Σου φέρνει στον νου λίγο από μεταλλεία, λίγο από «Ετσι δενότανε τ’ ατσάλι» και, κυρίως, από «Λαυρεωτικά» δηλαδή απεργίες και μεταλλωρύχους.

Ηταν σαν τότε που, μικροί κι ανόητοι, ομιλούσαμε την «κομμουνιστική» και, επειδή λέγαμε το ψωμί του τοστ καρβέλι, νομίζαμε ότι κάναμε εισβολή στα χειμερινά ανάκτορα.

Περί διακοπών
Να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Διακοπές μπορεί ο καθένας να κάνει όπου και όπως θέλει (ακόμη και αν πιστεύει ότι είναι συνθήκη της καπιταλιστικής κοινωνίας). Πολλοί πολιτικοί, από τον Τσόρτσιλ έως τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, περνούσαν τις διακοπές τους παρέα με εφοπλιστές και επιχειρηματίες. Δεν το έκρυψαν ποτέ. Η μυστικοπάθεια του Αλέξη Τσίπρα βάζει σε υποψίες. Διότι όσο θέλεις να κρύψεις κάτι στην πολιτική, τόσο πιο πολύ φαίνεται.