Επιστροφή στο πολιτικό μας παρελθόν

Στο φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης το ελληνικό κοινοβούλιο απένειμε το βραβείο «ανθρώπινες αξίες» στην ταινία «Φαντάσματα στην Πόλη» της  Αζρα Ντενίζ Οκιάι. Την Τετάρτη η πρόσοψη του κτιρίου του φωταγωγήθηκε για την Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών. Τίποτα από τα δυο δεν ιντριγκάρισε όσο η υπερμεγέθης εικόνα της Παναγίας πάνω στον «ναό της Δημοκρατίας» το περασμένο Σάββατο – παρότι οι υπερπατριώτες θα μπορούσαν να προσβληθούν από τη βράβευση μιας Τουρκάλας ενώ ο Ερντογάν βγάζει τον στόλο του στην Ανατολική Μεσόγειο. Ισως γιατί η «οπτική, εικαστική σύνθεση» με τη Μάχη του Μαραθώνα, το βυζαντινό υγρό πυρ και τα πλάνα από τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους προσφερόταν εξαιτίας της «αισθητικής» της για καβγάδες σαν κι αυτούς που στήνονταν προ κορωνοϊού. Για διαμάχες, δηλαδή, γύρω από τα μικρά που απομακρύνουν τη δημόσια συζήτηση από τα μεγάλα. Για αντεγκλήσεις με πρώτο στόχο την ικανοποίηση του θυμικού των διαφόρων εκλογικών ακροατηρίων.

Ελλείψει πολιτικής επικαιρότητας – ή για να ακριβολογούμε λόγω μονοθεματικής ειδησεογραφίας, μιας και τα περισσότερα νέα αφορούν είτε τον ιό είτε την κυβερνητική διαχείριση της πανδημίας – η μιντιακή, σε νέα και παλιά Μέσα,  αναγκάζεται να ακολουθήσει τις κομματικές κόντρες για το τι είπαν το πρωί στα τηλεπαράθυρα ο Αδωνις από τη μια κι ο Γιαννούλης από την άλλη.

Η ΜΑΝΙΕΡΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΚΗΝΗΣ. Η θεματολογία των πολιτικών αντιπαραθέσεων που προηγήθηκαν τις ημέρες προτού φωτιστεί το κοινοβούλιο με τις σκιές των πολεμιστών, αλλά κι όσων προέκυψαν αυτή την εβδομάδα  – όπως η συζήτηση για τη διατύπωση που χρησιμοποίησε ο υπουργός Επικρατείας θέλοντας να υπογραμμίσει τον κυβερνητικό σχεδιασμό που εστιάζει πρώτα στον περιορισμό της διασποράς της Covid-19 – επιβεβαιώνει την ανάγκη της πολιτικής σκηνής να διατηρήσει τη μανιέρα της. Ποια είναι αυτή; Η σύγκρουση ακόμη κι αν δεν υπάρχει ουσιαστικός λόγος για κριτική.

Εξού κι εν μέσω του δεύτερου κύματος τα στελέχη των κομμάτων δεν μένουν στο μέτρημα κρουσμάτων, διασωληνωμένων και μέτρων. Ή στη μόνιμη επωδό περί σεβασμού των απόψεων των ειδικών.  Αντίθετα, παρακολουθούν για ποια ζητήματα τσακώνονται οι πολίτες στην ψηφιακή δημόσια σφαίρα και σπεύδουν να εκφράσουν το εκάστοτε κοινό αίσθημα μαλώνοντας μεταξύ τους για τους συμβολισμούς που βγήκαν από τον προτζέκτορα.

Κάπως έτσι οι μεν, που αυτοσυστήνονται ως γνήσιοι εκπρόσωποι της πούρας Δεξιάς στο κυβερνών κόμμα, έτρεξαν να χαϊδέψουν τα αφτιά των συντηρητικών ψηφοφόρων τού «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια». Οπως, φέρ’ ειπείν, ο Αδωνις Γεωργιάδης που φρόντισε να δώσει τον διαδικτυακό αγώνα τόσο υπέρ πίστεως και πατρίδος όσο και κατά του ΣΥΡΙΖΑ. Κι οι δε, που διακηρύττουν την αριστεροσύνη τους ξαναφωνάζοντας α λα 2012  «η χούντα δεν τελείωσε το ’73», είδαν στο βίντεο των Ενόπλων Δυνάμεων ένα – κατά τη διατύπωση Νίκου Φίλη –  γαλάζιο «ατόπημα πρώτης γραμμής, πολιτικά και αισθητικά αποκρουστικό». Ή θυμήθηκαν με καθυστέρηση πέντε ημερών – σαν τον Γιάνη Βαρουφάκη που πέταξε τη σκούφια του για έναν διαπληκτισμό με τον Κώστα Τασούλα – ότι «το τανκ στην πλατεία Συντάγματος προβεβλημένο στην πρόσοψη της Βουλής είναι μια ντροπή για τον ελληνικό κοινοβουλευτισμό».

Για την ιστορία πάντως, σύμφωνα με πηγές προσκείμενες στον πρόεδρο του Σώματος, όλα τα κόμματα γνώριζαν τι θα προβληθεί στην πρόσοψη του κτιρίου στις 21 Νοεμβρίου, και κανένα δεν εξέφρασε ενστάσεις στη Διάσκεψη των Προέδρων – του Κυριάκου Βελόπουλου, μάλιστα, ζήτησε να παρακολουθήσει το βίντεο σε sneak preview.

H ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ «ΑΥΓΗΣ». Ψυχαναλυτικά μιλώντας, αυτού του είδους η αντιπαράθεση δύναται να εκληφθεί σαν μια προσπάθεια επιστροφής στην πολιτική κανονικότητα που επικρατούσε πριν αλλάξουν την καθημερινότητα ο ιός, τα αντισηπτικά και τα λοκντάουν. Στη συνήθεια, με άλλα λόγια, των μελών της εθνικής αντιπροσωπείας να ανακαλύπτουν πίσω από πράξεις ή δηλώσεις που αξιολογούνται το πολύ ως χτυπήματα στις παραπολιτικές στήλες των εφημερίδων βαθύτερα κίνητρα. Ή στην τάση πολλών πολιτικών ανδρών και γυναικών να μεγαλοποιούν με βαρύγδουπες καταγγελίες γεγονότα που θα άξιζαν μόνο τρολάρισμα στα σόσιαλ μίντια.

Γιατί πριν από το στρατιωτικό βίντεο είχε αναχθεί σε μείζον πολιτικό ζήτημα μια λεζάντα σε φωτογραφία που ανέβασε στο Τwitter η «Αυγή» για να εικονογραφήσει την είδηση 35 νέων τάφων στο νεκροταφείο Σερρών. Η Πειραιώς θεώρησε πως πρέπει να σχολιάσει το τιτίβισμα κι επέκρινε την εφημερίδα ότι δεν σέβεται «ούτε την αγωνία των ανθρώπων, ούτε τον πόνο τους μπροστά στον ίδιο τον θάνατο. Σαν πολιτικές ύαινες περιμένουν θύματα μήπως και τραφούν πολιτικά». Το ίδιο κι εκλεγμένος στον νομό υπουργός Μεταφορών και Υποδομών.

Τόσο σημαντικό θεωρήθηκε το θέμα, μάλιστα, ώστε ο συριζαίος βουλευτής Χρήστος Γιαννούλης ένιωσε την ανάγκη να επισημάνει την επομένη ότι «η Αυγή δεν φταίει για τους θανάτους. Για τους θανάτους φταίει η κυβέρνηση, όσο δεν προσλαμβάνει γιατρούς». Οπότε προκάλεσε ένα επιπλέον νεοδημοκρατικό δελτίο Τύπου, ο συντάκτης του οποίου διάβασε πίσω απ’ όλα τα παραπάνω μια κεντρική στρατηγική της αξιωματικής αντιπολίτευσης που «σπεκουλάρει διαρκώς, στην επιδείνωση της πανδημίας».

Θα έλεγε κανείς ότι είναι σχεδόν καταπραϋντική η προσπάθεια του πολιτικού συστήματος να επιστρέψει στην προ Covid-19 κανονικότητά του όταν ζούμε σε μια υγειονομική δυστοπία. Θα το έλεγε αν δεν επρόκειτο για τη διχαστική πραγματικότητα των μνημονιακών χρόνων.