Από το Α ως το Ω {LF}της πολιτικής {LF}ιδεολογίας

«Ανοιχτή κοινωνία: είναι η κοινωνία που απέναντι στις συνθήκες στέκεται και ενεργεί με κριτήρια αναζήτησης και προσανατολισμό μεταβολής. Αφομοιώνει διαλεκτικά το νέο και το μεταπλάθει προοδευτικά σε δυναμική αφετηρία επόμενων αλλαγών». Και: «δημοκρατικός δρόμος προς τον σοσιαλισμό: έννοια που προκύπτει από το άγχος των σοσιαλιστών να επαναφέρουν τη σοσιαλιστική ιδέα στον σωστό δρόμο. Πρόκειται για αντίληψη εξουσίας που πρεσβεύει ελεγχόμενα δικαιώματα και ελεγχόμενη ελευθερία. Αφήνοντας όμως διαρκώς πίσω το “δημοκρατικό”». Στο «Ελάχιστο λεξικό» (Μεταμεσονύκτιες Εκδόσεις, 2020), που βρίσκεται στην τρίτη πια διαδρομή του και έκδοσή του, ο αναλυτής Λευτέρης Κουσούλης, από τους συχνούς αρθρογράφους των «ΝΕΩΝ» και του «Βήματος», δεν φείδεται πικρής ειρωνείας και χιούμορ για τα κακώς κείμενα της πολιτικής ιδεολογίας. Με εργαλείο τις λέξεις και τη γλώσσα, στην άκρη της οποίας βρίσκεται η εξουσία, όπως υπογραμμίζει, αποτυπώνει το πεδίο συγκρούσεων. Με αναπόφευκτες τις αναφορές στην τελευταία δεκαετία. Πρόκειται, κυριολεκτικά, για το «Α ως το Ω» των εννοιών που κόμματα, πολιτικοί, διανοούμενοι και αναλυτές χρησιμοποιούν άλλοτε ως όπλο, άλλοτε ως μοχλό διεκδίκησης και άλλοτε ως αναφορά για τους καιρούς που αλλάζουν. «Δεν έχουμε άλλα περιθώρια να παριστάνουμε  τους αστόχαστους παρατηρητές. Οφείλουμε να φέρουμε στην πρώτη γραμμή της δημόσιας συζήτησης – με κουραστική επανάληψη – την ανάγκη υπεράσπισης των λέξεων, την ανάγκη αποκατάστασης των νοημάτων τους, μαζί με την επινόηση μιας νέας ερμηνευτικής απόδοσης της φάσης που διανύουμε» επισήμανε ήδη τον Οκτώβριο του 2016 γα το e-kyklos, σε ένα σημείωμα που συμπεριλαμβάνεται στην τωρινή έκδοση.

Συμπληρωματικά αναγνώσματα

Την ίδια μαχητικότητα και μεθοδική προσήλωση είχε επιδείξει πέρσι και στον τόμο «ΣΥΡΙΖΑ – ένα πολιτικό φαινόμενο» (Μεταμεσονύκτιες Εκδόσεις, 2019), όπου καταγράφει τη σταδιακή εξέλιξη του συριζαϊκού εγχειρήματος, που ξεκίνησε ως σχέδιο πολιτικής κυριαρχίας για να καταλήξει στην κυβερνητική αλλαγή της 7ης Ιουλίου 2019. Να με τι έμοιαζε, για παράδειγμα, ο Απρίλιος του 2015: «Μέσα από την ψευδή διαίρεση μνημόνιο και αντιμνημόνιο, εγκαταστάθηκε ένα πολιτικό ψεύδος. Γοήτευσε, κινητοποίησε και απέφερε πολιτικούς καρπούς… Ομως… όπου υπάρχει γοητεία, υπάρχει και απογοήτευση. Κανένα ψεύδος δεν διαρκεί για πάντα» (σ. 23). Ως συμπληρωματικό ανάγνωσμα ας θεωρηθεί και το «Μανιφέστο κατά του επίκαιρου», από τις ίδιες εκδόσεις (2019), με πέντε κείμενα του πολιτικού αναλυτή, που φιλοξενήθηκαν στην Athens Voice. «Κυριαρχεί το επίκαιρο. Και επιβάλλει τον νόμο του… Η δημοσιογραφική λειτουργία, με τον εντυπωσιασμό και την ένταση και την ταχύτητα των μέσων επικοινωνίας της εποχής μας, μας λέει ότι ο κόσμος γεννιέται και πεθαίνει μέσα στο 24ωρο».