Τίτλοι τέλους για το Μέλγουντ

Οι μεγαλύτερες ιδέες του ποδοσφαίρου, η εξέλιξή του, η ανάδειξη σπουδαίων παικτών που πήραν από το χέρι το άθλημα και το τράβηξαν από τον βούρκο και την ανυποληψία συντελέστηκαν σε μέρη που σήμερα θα θεωρούνταν ιδανικά για βοσκοτόπια και πατατοχώραφα.

Ενα τέτοιο μέρος ήταν κάποτε το Μέλγουντ. Εκεί όπου πριν από 60 χρόνια οι εμπνευσμένοι άνθρωποι της Λίβερπουλ αποφάσισαν να στήσουν τη μήτρα της ομάδας που θα μεγαλουργούσε στα αγγλικά και ευρωπαϊκά γήπεδα και θα σμίλευε τον δικό της μύθο. Το Μέλγουντ  αποτελεί από την περασμένη εβδομάδα παρελθόν για τη Λίβερπουλ, έχοντας παραδώσει τη σκυτάλη του μέλλοντος στις υπερσύγχρονες εγκαταστάσεις του Κίρκμπι.

Ο άθλος του Σάνκλι

Ο αγγλικός σύλλογος αγόρασε το Μέλγουντ στα χρόνια του Μεσοπολέμου αλλά μετά βίας το χρησιμοποιούσε μέχρι το 1959, όταν προσέλαβε τον Μπιλ Σάνκλι. Ο Σκωτσέζος υπέστη σοκ όταν είδε τον αγωνιστικό χώρο του Ανφιλντ αλλά τα γήπεδα που προπονούνταν οι παίκτες της ομάδας ήταν ακόμα χειρότερα. Είχε επιθεωρήσει τον χώρο μαζί με τη γυναίκα του, Νες. Η εικόνα ήταν απογοητευτική. Ενα ερειπωμένο περίπτερο κρίκετ και μία εγκαταλελειμμένη χωμάτινη έκταση με μικρές φούντες πρασίνου.

«Ηταν μια ερημιά», θυμόταν ο Σάνκλι. «Είπα όμως στη Νες: “Τουλάχιστον είναι μεγάλο και μπορεί να αναπτυχθεί”».

Μέχρι τότε οι παίκτες της Λίβερπουλ έκαναν προπονήσεις στον κεντρικό χώρο στάθμευσης. Η επιφάνεια ήταν ένα κράμα τσιμέντου με άσφαλτο. Το τρέξιμο, το οποίο ήταν από τα βασικά στοιχεία της προπόνησης τη δεκαετία του 1950, γινόταν στους γύρω δρόμους. Μέσα στο περίπτερο υπήρχε ένα μικρό γυμναστήριο. Αυτές δεν ήταν φυσικά συνθήκες μέσα από τις οποίες μπορούσε να αναπτυχθεί μία σπουδαία ομάδα και αυτό φαινόταν κάθε εβδομάδα στον αγωνιστικό χώρο.

Ο σκληραγωγημένος από τη ζωή Σάνκλι έπιασε αμέσως δουλειά. Μαζί με το προσωπικό άρχισαν να βγάζουν τις πέτρες από το έδαφος και να το ισοπεδώνουν ενώ επισκεύασαν το περίπτερο.

Η φυσική εργασία ήταν το πιο εύκολο κομμάτι. Η αλλαγή φιλοσοφίας ήταν το βουνό που έπρεπε να ανέβει.

Στη Λίβερπουλ ο Σάνκλι βρήκε τους Μπομπ Πέισλι, προπονητή τότε της δεύτερης ομάδας, τον Τζο Φάγκαν και τον Ρέουμπεν Μπένετ που ήταν μέλη του προπονητικού σταφ. Και οι τρεις περίμεναν πως σύντομα θα απολυθούν, αφού από τότε κάθε προπονητής ήθελε να περιστοιχίζεται από δικούς του ανθρώπους. Ο Σάνκλι τους εμπιστεύτηκε και σύντομα δημιούργησαν το δικό τους κονκλάβιο, το περίφημο Boot Room. Ηταν ένα μικρό δωμάτιο στο Ανφιλντ δίπλα στον χώρο που τοποθετούνταν τα παπούτσια των παικτών το οποίο ο Σάνκλι μαζί με τους τρεις σωματοφύλακές του το είχε μετατρέψει σε στέκι στο οποίο γεννήθηκαν κάποιες από τις σπουδαιότερες ιδέες στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.

Ο συνδετικός
κρίκος «σκούριασε»

Το Μέλγουντ άρχισε να εκσυγχρονίζεται. Το περίπτερο του κρίκετ αντικαταστάθηκε από συγκρότημα που περιλάμβανε αποδυτήρια, γυμναστήριο και μία σάουνα και το χαρακτηριστικό του ήταν τα κόκκινα τούβλα στην πρόσοψή του. Τα προπονητικά προγράμματα εξατομικεύτηκαν, νέες ιδέες γεννήθηκαν για τη μέγιστη απόδοση των παικτών.

Ηταν ανοιχτό στους επισκέπτες που παρακολουθούσαν την καθημερινή προετοιμασία των παικτών. Νεαροί σκαρφάλωναν στους τοίχους και θαύμαζαν τα ινδάλματά τους κάνοντας όνειρα πως κάποια μέρα θα τους μοιάσουν. Οι πιο μικροί έκαναν κοπάνα από το σχολείο και περίμεναν για ώρες τους παίκτες για ένα αυτόγραφο.

Το Μέλγουντ δεν ήταν απλά ένα προπονητικό κέντρο, ένα ποδοσφαιρικό εργαστήρι. Ηταν ένας πανίσχυρος συνδετικός κρίκος της κοινωνικής συνοχής του Λίβερπουλ.

Αργότερα όταν το ποδοσφαιρικό συναίσθημα αντικαταστάθηκε από τον κυνισμό, το Μέλγουντ μετατράπηκε σε ένα μυστικοπαθές μέρος που απωθούσε με κάθε τρόπο τους φίλους της ομάδας που πλέον χαρακτηρίζονται «περίεργοι».

Τα τελευταία ψήγματα μαγείας που σε έκαναν να νιώθεις την παρουσία των μύθων της Λίβερπουλ, του Σάνκλι, του Πέισλι, του Φάγκαν και όλων των κολοσσών που φόρεσαν την κόκκινη φανέλα παραδόθηκαν στη λήθη έναντι 11 εκατ. ευρώ. Τόσο εκτιμήθηκε η ιστορία του η οποία θα πάρει σύντομα τη μορφή κατοικιών. Γιατί το μέλλον του Κίρκμπι υπό τις οδηγίες του νέου βαρώνου των Κόκκινων, του Γιούργκεν Κλοπ, δεν μπορεί να περιμένει.