Τα δύσκολα είναι μπροστά για τον νέο πρόεδρο

Την ώρα που γράφεται αυτό το άρθρο δεν υπάρχει ακόμη τελικό αποτέλεσμα στις ΗΠΑ αν και η επικράτηση του Τζο Μπάιντεν φαίνεται πλέον ως το πιο πιθανό ενδεχόμενο, ανεξάρτητα από τα νομικά και δικαστικά τερτίπια του – όπως φαίνεται – απερχόμενου προέδρου. Και πλέον αφού η αγωνία του πρώτου 24ώρου μετά το κλείσιμο των καλπών μας εγκαταλείπει σιγά σιγά, έχει νόημα να αναλογιστούμε τι συνέβη στην αχανή αυτή χώρα αυτές τις κρίσιμες ημέρες.

Πρώτα από όλα η εκλογική συμμετοχή ξεπέρασε κάθε συγκριτικό όριο από το 1908, αφού περισσότεροι από 160 εκατομμύρια Αμερικανοί (65% του εκλογικού σώματος) συμμετείχαν στη διαδικασία. Αυτό ήταν το μεγάλο στοίχημα των Δημοκρατικών, αφού εδώ και μήνες επένδυσαν σημαντικά στην αύξηση της συμμετοχής ώστε να κινητοποιήσουν ακροατήρια που κατά παράδοση ένιωθαν ότι δεν τους αφορούσε το αποτέλεσμα. Εκ του αποτελέσματος όμως αποδεικνύεται ότι και ο ίδιος ο Τραμπ κινητοποίησε σημαντικά ακροατήρια, που προσήλθαν στην κάλπη, είτε ως αντι-συσπείρωση απέναντι στους Δημοκρατικούς, είτε εμπνεόμενα από τη ρητορική του απερχόμενου προέδρου. Σε κάθε περίπτωση, σε συνθήκες πανδημίας, η βούληση συμμετοχής τέτοιου σημαντικού ποσοστού του εκλογικού σώματος καταδεικνύει ότι η πολιτική αντιπαράθεση των τελευταίων χρόνων αφορά όλο και περισσότερο τους Αμερικανούς.

Ο Μπάιντεν κατάφερε να μετατρέψει τις εκλογές σε δημοψήφισμα Τραμπ/Αντι-Τραμπ. Και παρ’ όλο που κάτι τέτοιο δεν είναι ιδιαίτερα κολακευτικό για τον ίδιο, αποδεικνύεται ως ο μόνος ασφαλής τρόπος να κερδίσει τον απερχόμενο πρόεδρο. Με αυτόν τον τρόπο κατάφερε να πείσει ετερόκλητα ακροατήρια να τον επιλέξουν στην κάλπη. Από τους οπαδούς του Μπέρνι Σάντερς μέχρι τους απογοητευμένους Ρεπουμπλικανούς, το χάσμα είναι τεράστιο. Η επιμονή του σε δημοψήφισμα για τον Τραμπ κατάφερε να ενοποιήσει αυτό το χάσμα και να διασφαλίσει την απαραίτητη πλειοψηφία σε κρίσιμες πολιτείες.

Από την άλλη, ο Τραμπ αποδείχθηκε εντυπωσιακά ανθεκτικός και αυτό πρέπει να προβληματίσει βαθιά το Δημοκρατικό Κόμμα, που από ό,τι φαίνεται δεν συνειδητοποίησε γιατί έχασε το 2016 τις εκλογές. Ο Τραμπ φεύγει, ο «τραμπισμός» όμως από ό,τι φαίνεται ήρθε για να μείνει. Η δυσκολία των Δημοκρατικών να πείσουν την παραδοσιακή τους σύμμαχο, την εργατική τάξη των «μπλε κολλάρων» ότι μπορούν να υπερασπιστούν καλύτερα τα συμφέροντά της από έναν δισεκατομμυριούχο, εκκεντρικό Ρεπουμπλικανό είναι χαρακτηριστική. Και η περίπτωση της πολιτείας της Πενσιλβάνια, της «σκουριασμένης πολιτείας» – εξαιτίας της αποβιομηχάνισης των τελευταίων ετών – και προπύργιο των Δημοκρατικών μέχρι το 2016, θα έπρεπε να σημάνει συναγερμό για το μέλλον.

Επιπλέον, οι Δημοκρατικοί βγαίνουν λαβωμένοι και από τη μάχη της Γερουσίας που από ό,τι φαίνεται κλίνει υπέρ των Ρεπουμπλικανών για τα επόμενα δύο χρόνια καθιστώντας οποιαδήποτε βούληση του Μπάιντεν για προοδευτικές αλλαγές στη χώρα, μάλλον ουτοπική.

Ηθικό δίδαγμα από τις αμερικανικές εκλογές; Η Αμερική του Hollywood, του Netflix, της «Washington Post» και των «New York Times» είναι μία εικόνα, αλλά σίγουρα όχι η μοναδική των ΗΠΑ που ψηφίζουν. Τα δύσκολα για τον Μπάιντεν και τους Δημοκρατικούς είναι μπροστά. Θα έχουν να αντιμετωπίσουν μία χώρα σε βαθύ διχασμό, με το μίσος διάχυτο στους δρόμους των ίδιων πόλεων. Οι θεωρίες συνωμοσίας και η αμφισβήτηση από τους Ρεπουμπλικανούς είναι δεδομένα. Ομως την ίδια στιγμή θα έχουν να αντιμετωπίσουν και τη δυσαρέσκεια της ετερόκλητης εκλογικής τους βάσης. Δηλαδή τόσο του προοδευτικού κομματιού που θα διψάει για αλλαγές και βαθιές τομές, όσο και των συντηρητικών ψηφοφόρων τους που θα επιθυμούν την επαναφορά τους status quo και του business as usual.

Η Ράνια Τζίμα είναι δημοσιογράφος στον τηλεοπτικό σταθμό Mega