Ατέλειωτη εκδρομή

Το έλεγε πριν από τρία χρόνια περίπου – σε ιδιωτική συζήτηση  – άνθρωπος «εκ των έσω» του ΣΥΡΙΖΑ, περιγράφοντας πώς το κόμμα του 4% κατόρθωσε να γίνει εξουσία. «Είναι σαν να κάθεται σε ένα καφέ μια φασαριόζικη παρέα μαθητών, στο διπλανό τραπέζι μια παρέα ωραίων κοριτσιών και τα αγόρια να αρχίζουν να φλερτάρουν τα κορίτσια χωρίς, αντικειμενικά, να έχουν ούτε ελπίδες ούτε τακτική. Κάτι που το γνωρίζουν και οι ίδιοι αλλά, σου λένε, «δεν έχουμε και τίποτα να χάσουμε». Και – ω, του θαύματος! – είτε επειδή τα κορίτσια είναι απογοητευμένα, είτε επειδή δεν υπάρχει άλλος ενδιαφέρων πελάτης, είτε επειδή, απλώς, βαριούνται, οι παρέες ενώνονται». …Και ζουν αυτοί καλά και εμείς χειρότερα.

Για να τα έλεγε ο άνθρωπος κάτι θα ήξερε και, τέλος πάντων, ας ήταν αυτό το μικρότερο κακό. Εξάλλου, το ότι τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ αντιμετώπισαν τη διακυβέρνηση της χώρας ως μια σχολική εκδρομή – κυρίως από άποψη πολιτικού λόγου διότι οι μεθοδεύσεις παραπέμπουν σε άλλου είδους «σχολεία» – δεν χρειαζόταν και σπουδαία πολιτική σκέψη για να το καταλάβει κάποιος.

Με το ίδιο ακριβώς τέμπο, συνεχίζουν και ως αντιπολίτευση. «Βατραχάκια» – πόσοι θυμούνται εκείνα τα τσίγκινα με το έλασμα; – στα παπούτσια για να κάνουμε θόρυβο στην τάξη και να τη σπάσουμε στον καθηγητή. Ενίοτε, αυτός ο θόρυβος περιτυλίγεται με κόλα γλασέ σοβαροφανούς λόγου και δυσνόητων, πολυσύλλαβων λέξεων αλλά, επί της ουσίας, θόρυβος παραμένει. Ασε που καμιά φορά ξεχνιούνται και δεν κρατάνε ούτε τα προσχήματα. Οπως για παράδειγμα το tweet πολλών βουλευτών και στελεχών του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης που έγινε viral και στο οποίο ομολογούν ότι η πρόταση μομφής στον Χρήστο Σταϊκούρα έγινε και για να χαλάσουν το Σαββατοκύριακο του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αν ξεπεράσω την ανησυχία για το ότι η έλλειψη ουσιαστικής αντιπολίτευσης δημιουργεί σοβαρά κενά στη λειτουργία της αστικής δημοκρατίας, νομίζω ότι οι εμπνευστές αυτής της «σατανικής» ιδέας, πέρασαν το καλοκαίρι τους βλέποντας σε λούπα το «Ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο».

Η Παπασταύρου, η Γιαδικιάρογλου και οι άλλες

Κάνοντας μια προβολή σε αυτό, η Λίζα Παπασταύρου που υποδυόταν η Αλίκη Βουγιουκλάκη είναι, βεβαίως, ο Αλέξης Τσίπρας. Ο καλοαναθρεμμένος, ο σαγηνευτής, ο καταφερτζής, ο «άτακτος» που ο έρωτας (για την εξουσία) υποτίθεται ότι τον σοβάρεψε – λέμε τώρα. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος είναι η Ξανθοπούλου. Για δύο λόγους. Και επειδή είναι η αμέσως μετά την πρωταγωνίστρια Παπασταύρου αλλά και επειδή μάζευε και αντάλλασσε φωτογραφίες ηθοποιών του Χόλιγουντ. Τι Ροκ Χάτσον, τι Σκάρλετ Τζοχάνσον; Η Γιαδικιάρογλου που όλο ζητάει την άδεια να βγει από την τάξη, θα μπορούσε να είναι ο Νίκος Φίλης που όλο διαφοροποιείται και όλο στα ίδια μένει.

Για την αντιστοίχιση με την Αλεξίου «ερίζουν» (στο μυαλό μου εννοείται) ο Σταύρος Κοντονής και ο Φώτης Κουβέλης. Γιατί; Διότι η Αλεξίου είναι η μόνη από την παρέα που μένει στην ίδια τάξη. Οσο για την Πολυχρονοπούλου που το χούι της είναι να «τη λέει», παραπέμπει και στον Δημήτρη Τζανακόπουλο και στον Γιάννη Ραγκούση. Last but not least, η Λαζάρου που υποδυόταν η Κατερίνα Γώγου, αυτή που έβαλε τη φωτιά στο σακάκι του καθηγητή. Ο ρόλος ανήκει στον «μπουρλοτιέρη» Παύλο Πολάκη. «Ανάβεις φωτιές, ανάβεις κι όλα τα καις».

Σακελλάριος για πάντα

Για να καταλήξω στην παραπάνω «διανομή», μίλησα με δυο τρεις φίλους, καλούς γνώστες του ελληνικού σινεμά. Πέρα από την πλάκα του παιχνιδιού, καταλήξαμε για άλλη μια φορά σε μια κοινή διαπίστωση. Πόσο σπουδαίος συγγραφέας ήταν ο δημιουργός της ταινίας Αλέκος Σακελλάριος. Με τις λίγες ατάκες που έδωσε σε κάθε μία από τις «συμμαθήτριες» της Βουγιουκλάκη, κατόρθωσε να φτιάξει ολοκληρωμένους χαρακτήρες που, εξήντα χρόνια μετά, μπορούν να «προβληθούν» σε πρόσωπα της επικαιρότητας.