«Μετά τη Σάντος μάς άνοιγαν μπουκάλια»!

Ιούλιος του ’61. Για την ακρίβεια, η τέταρτη ημέρα του. Στην Αθήνα ο ήλιος είναι καυτός και ειδικά το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας κοχλάζει. Ο Ολυμπιακός υποδέχεται τη «Σάντος του Πελέ» που κάνει περιοδεία στην Ευρώπη και δείχνει ανίκητη. Σαρώνει παντού. Ασταμάτητη. Και άξαφνα, μια χούφτα ελλήνων άσων, άγνωστων εν πολλοίς στη Γηραιά, σταματά και υποτάσσει τους φημισμένους Βραζιλιάνους και τον τόσο ταλαντούχο και συνάμα διάσημο, παρά τα μόλις 21 του χρόνια, Πελέ. Πάταγος αληθινός!

Η «Ομάδα» έψαξε και βρήκε έναν από τους πρωταγωνιστές εκείνης της εξαιρετικής ομάδας του Ολυμπιακού. Δεν βρίσκονται, άλλωστε, πολλοί στη ζωή. Είναι ο Γκαβέτσος. Ο Σιδέρης. Και ο Μίμης ο Στεφανάκος. Ο βετεράνος (στα 83 του, πλέον) αμυντικός αναρρώνει σε ξενοδοχείο της Καστέλλας ύστερα από εγχείρηση στο γόνατο. Του μιλήσαμε για ώρα. Μυαλό ξυράφι. Η μνήμη εντυπωσιακή.

«Προηγηθήκαμε 2-0. Με γκολ του Ποσειδώνα και του Σουρούνη. Μετά η Σάντος μείωσε για το τελικό 2-1 όταν έκανε ένα σουτ ο Ζίτο, η μπάλα αναπήδησε στον κακό αγωνιστικό χώρο της Λεωφόρου, δεν ήρθε εκεί που την περίμενα, τη χτύπησα με το καλάμι, άλλαξε λίγο πορεία, έπεσε ο Θεοδωρίδης, δεν τα κατάφερε, γκολ. Στο τέλος έλεγα γελώντας ότι νικήσαμε τη Σάντος και βάλαμε… τρία γκολ» θυμάται ο Στεφανάκος και ξετυλίγει το κουβάρι των αναμνήσεων.

Στρατιά άσων
Τότε, ο Ολυμπιακός όντως είχε μια στρατιά άσων ολκής. Εστω κι αν δεν έπαιζε ο «αρχηγός των αρχηγών», ο Ηλίας Ρωσίδης που είχε τραυματιστεί από τον Θανάση Σαραβάκο λίγες ημέρες νωρίτερα στον τελικό του Κυπέλλου. Στον πάγκο έμοιαζε με θηρίο στο κλουβί και τη θέση του στην άμυνα πήρε ο Καμπόλης. Συνεχίζει, όμως, ο Στεφανάκος: «Η Σάντος είχε πάρει φόρα και δεν σταματούσε πουθενά. Ηρθε εδώ και της βάλαμε φρένο εγώ και ο Πολυχρονίου. Είχαμε παίξει δυνατά, με πάθος. Ορισμένοι είπαν πως αγωνιστήκαμε σκληρά. Ισως να ήταν υπερβολή, ίσως και όχι. Ο καθένας βέβαια λέει το μακρύ και το κοντό του, νομίζω όμως ότι δεν ξεφύγαμε από τα αθλητικά πλαίσια. Θέλαμε τη νίκη όπως πάντα πρέπει να συμβαίνει. Πολλά χρόνια μετά, ήρθε στην Ελλάδα ξανά ο Πελέ και τον συναντήσαμε στο Χίλτον. Είχαμε μια συνέλευση βετεράνων, αν θυμάμαι καλά. Εμφανίστηκε μπροστά του ο Πολυχρονίου, συστήθηκε και ο Πελέ έκανε λες και… ήθελε να πάει κάποια μέτρα πιο μακριά! Είπε “ωχ το γόνατό μου”! Πλάκα μεγάλη, γελούσε και ο ίδιος και χαιρετήθηκαν εγκάρδια».

Λακκούβες…
Ο Στεφανάκος μολονότι αμυντικός, έδειχνε χειμαρρώδης στην αφήγησή του: «Εχω κρατήσει τα αποκόμματα των εφημερίδων. Το “Φως” έγραφε ήρωας ο Πολυχρονίου, ημίθεος ο Στεφανάκος. Μεγάλη νίκη. Σε ένα γήπεδο γεμάτο λακκούβες που δεν μπορούσες να υπολογίσεις την πορεία της μπάλας. Αυτό που έγινε εκείνο το βράδυ είναι αδύνατο να περιγραφεί. Πήγα στη γειτονιά μου, στη Φωκίωνος Νέγρη. Ο κόσμος περνούσε, χειροκροτούσε, ζητωκραύγαζε, γιόρταζε την επιτυχία. Καθόμουν στο Σελέκτ και έπινα μια μπίρα και ξαφνικά άνοιξαν μπροστά μου κοντά στα 100 μπουκάλια! Οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού είχαν ξεσπάσει στην Κυψέλη, στο Γαλάτσι, στα Πατήσια, στην Ομόνοια, παντού».

Τον ρωτάμε πώς ήταν ο Πελέ. Οχι ως παίκτης – αλίμονο αν πρέπει να αναλύσουμε τα χαρακτηριστικά του Βασιλιά. Λέει ο Μίμης Στεφανάκος: «Δεν είπαμε πολλά. Ηταν συνέχεια με έναν διερμηνέα η αποστολή της Σάντος. Ο προπονητής  δεν άφηνε τους ποδοσφαιριστές να κάνουν σχεδόν τίποτα. Ο Πελέ ήταν χαμογελαστός. Χαρούμενο παιδί. Ενας έφηβος με διάθεση μεγάλη. Τύπος ωραίος. Ενα πρωινό πήγαμε στα Αστέρια της Γλυφάδας και τότε έπαιζε μια ορχήστρα από τις 12 έως τις 2. Για να διασκεδάζει ο κόσμος σε ένα υπαίθριο μπαρ και τραγουδούσε η Αννα Μαριάννα. Σε εξέδρα εκεί που έσκαγε το κύμα. Ηρθε ο Πελέ και οι άλλοι βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές, έδειξαν να το απολαμβάνουν, τους άρεσε, κάθισαν περίπου μία ώρα και έφυγαν με το λεωφορείο που τους έφερε, γυρίζοντας στο ξενοδοχείο τους. Ωραίες εποχές».

Αξέχαστες. Οπως αλησμόνητη είναι και η νίκη του Ολυμπιακού επί της Σάντος. Εγραψε ιστορία. Αφησε εποχή. Και έγινε τραγούδι!