Εξουσίες

Ενας ανήλικος νεαρός συνελήφθη σε μια μαθητική διαδήλωση. Κρατήθηκε στη ΓΑΔΑ με απόφαση της ανακρίτριας ανηλίκων και αφού απολογήθηκε, αφέθηκε ελεύθερος με απόφαση του ανακριτή στον οποίο απολογήθηκε.

Επί των συνθηκών της σύλληψης δεν έχω άποψη κι εύχομαι ειλικρινά το παιδί να μπλέχτηκε αδίκως.

Ενδεχομένως να κρατήθηκε από παρεξήγηση ή από υπερβολικό κατασταλτικό ζήλο της Αστυνομίας, αλλά η υπόθεση πήρε τον μόνο δρόμο που μπορούσε να πάρει. Τον δρόμο της δικαιοσύνης.

Αν δεν κάνω λάθος, αυτές είναι οι διαδικασίες στις δικαιοκρατούμενες κοινωνίες. Αλλες δεν προβλέπονται.

Προχθές στη Βουλή ένας βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ κι ένας του ΚΚΕ ζήτησαν λογαριασμό από την υπουργό Παιδείας για το περιστατικό.

Δουλειά τους. Αν θέλουν μπορούν να ζητήσουν λογαριασμό κι από τον Πάπα, τον πρόεδρο της ΕΠΟ ή τη γενική διευθύντρια του ΔΝΤ. Αλλά δεν θα πάρουν απάντηση. Διότι δεν είναι η δική τους δουλειά.

Ακριβώς όπως δεν είναι δουλειά της υπουργού Παιδείας την οποία εγκάλεσαν. Τις συλλήψεις σε μια δημοκρατική χώρα (όπως είναι η Ελλάδα) τις κάνει η αστυνομία, ενώ τη βασιμότητα και τη νομιμότητά τους ελέγχει η δικαιοσύνη.

Κανένας υπουργός, βουλευτής ή δήμαρχος δεν ασκεί χρέη ανακριτή.

Είναι αλήθεια ότι ένας εκ των δύο βουλευτών είναι ο Βερναρδάκης. Στέλεχος μιας κυβέρνησης που είχε τον «Ρασπούτιν» για τις «ειδικές αποστολές» στη δικαιοσύνη και συνάδελφος του Πολάκη που ήθελε «να βάλουμε δυο-τρεις φυλακή για να κερδίσουμε τις εκλογές».

Μιας κυβέρνησης δηλαδή που πίστευε ότι η νομιμότητα είναι προϊόν πολιτικής σκοπιμότητας.

Οταν λοιπόν στήνεις εδώλια για δέκα αντιπάλους σου προκειμένου να κερδίσεις τις εκλογές, είναι εύκολο να υποθέσεις πως και οι αντίπαλοί σου μπορεί να στήσουν κάποια ανάλογη σκευωρία σε κάποιον νεαρό διαδηλωτή. Στο μυαλό σου νομίζεις πως «έτσι γίνονται οι δουλειές».

Ευτυχώς δεν γίνονται έτσι. Τουλάχιστον σε μια δικαιοκρατούμενη χώρα. Στην οποία η υπουργός Παιδείας δεν συλλαμβάνει, ούτε φυλακίζει. Και στην οποία η αντιπολίτευση δεν παίζει τον δικαστικό παράγοντα.

Αντιλαμβάνομαι ότι η διάκριση των εξουσιών και των αρμοδιοτήτων δεν είναι βολική για όποιους θέλουν να υποδύονται όλες τις εξουσίες και να ασκούν όλες τις αρμοδιότητες.

Αλλά είτε τους βολεύει είτε δεν τους βολεύει, αυτός είναι ο κανόνας της δημοκρατίας.

Της οποίας το Σύνταγμα προβλέπει ότι δικογραφία που εμπλέκει υπουργό έρχεται «αμελλητί» στη Βουλή.

Να θυμίσω ενδεικτικά ότι η υπόθεση Καλογρίτσα – Παππά χρονολογείται ήδη από τον περασμένο Ιούλιο. Η υπόθεση Κοτζιά – Καμμένου είναι ακόμη παλαιότερη.

Κι ακόμη να φτάσουν στη Βουλή «αμελλητί».