NON PAPER

ΤΙΤΛΟΣ

Μίσος στο όνομα της αγάπης

Τα τελευταία χρόνια είναι πολλά τα περιστατικά ειδεχθούς κακοποίησης και θανάτωσης ζώων. Συνέβαιναν και παλαιότερα, απλώς τώρα ουδέν κρυπτόν από το Διαδίκτυο και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης; Πιθανόν. Πάντως, από τη στιγμή που, πολύ καλώς, κοινοποιούνται σε τόσο ευρεία κλίμακα, δεν μπορεί παρά να απασχολήσουν την κοινωνία και την πολιτεία. Πριν από λίγες μέρες, διά στόματος Μάκης Βορίδη, ετέθη θέμα μετατροπής της κακοποίησης ζώων από πλημμέλημα σε κακούργημα. Φίλοι νομικοί λένε ότι αυτό πάει κόντρα στην αναλογικότητα των ποινών ή κάτι τέτοιο, τέλος πάντων ας τα βρουν αυτά οι ειδικοί επιστήμονες.  

Επί της ουσίας τώρα, κάποιος που βασανίζει και σκοτώνει ζώα – ακόμη και ένα παιδί που μπορεί να μην έχει πλήρη συνείδηση της πράξης του – είναι πολύ κοντά στο να κάνει το ίδιο και σε ανθρώπους; Σχεδόν σίγουρο. Η φροντίδα και προστασία των ζώων είναι βασική προϋπόθεση πολιτισμού; Απολύτως σίγουρο. Περιλαμβάνει αυτό και την παραδειγματική τιμωρία των βασανιστών; Επίσης σίγουρο. Προϋπόθεση πολιτισμού όμως είναι το είδος των ποινών. Ετσι όπως ορίζονται από τους σύγχρονους νόμους. Οχι από έναν διαδικτυακό όχλο που προτείνει για όσους κακοποιούν ζώα ποινές όπως παλούκωμα, ανάποδο κρέμασμα, βγάλσιμο νυχιών, ολική εκδορά ενώ ο δράστης είναι ακόμη ζωντανός, κόψιμο γεννητικών οργάνων, αποκλεισμός εν μέσω αγέλης πεινασμένων λύκων ή λυσσασμένων σκύλων. Ούτε από συγκεντρώσεις και ουρλιαχτά έξω από το σπίτι των δραστών. Κήρυγμα αγάπης με ρητορική ακραίου μίσους. Τηλεοπτικά σποτ φιλοζωικών οργανώσεων με προκλητικά επιθετικό ύφος. Βρε τι μου θυμίζει;

Σε μια κοινωνία, όσο ψηλά κι αν είναι οι δείκτες όλων αυτών που συγκροτούν πολιτισμό, θα υπάρχουν πάντα κάποιοι που θα μεταχειρίζονται με ειδεχθή τρόπο τα ζώα. Ο τρόπος όμως που αυτοί θα απομονωθούν και θα υποστούν τις κυρώσεις των πράξεών τους είναι ακρογωνιαίος λίθος της ευνομούμενης πολιτείας.

ΤΙΤΛΟΣ

Τα αγόρια που ‘χουν γίνει δεκατεσσάρων χρονών

Είναι η μολότοφ μαγκιά; Είναι δυνατόν να θεωρείται η εφηβική παραβατικότητα ηρωισμός; Μπορεί μια μάνα να νιώθει περήφανη επειδή, σε ένα ελεύθερο κράτος με αστική δημοκρατία, ο 14χρονος γιος της κρατείται στην Ασφάλεια; Η ιστορία με τον μαθητή του Γυμνασίου που κρατήθηκε στη ΓΑΔΑ δείχνει ότι όλα τα παραπάνω μπορεί να συμβαίνουν σε μια κοινωνία που μηρυκάζει ακόμη τις πλατείες των Αγανακτισμένων και το κάψιμο της Αθήνας. Οι μαινάδες του προοδευτισμού σήκωσαν ψηλά την αγανάκτησή τους για τον 14χρονο που δεν του επέτρεψαν επί πέντε ημέρες να δει τους δικούς του, εξέφρασαν τη βεβαιότητά τους ότι δεν έχουμε πλέον δημοκρατία, παρότρυναν να βάλουμε όλοι ένα χέρι να φύγει αυτή η κυβέρνηση (δεν μπορώ να φανταστώ με τι «χέρι» πέφτει μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση;).

Αυτό που σίγουρα δεν είναι μαγκιά και επανάσταση, είναι το ψέμα. Η επίσημη ανακοίνωση που βγήκε χθες έλεγε ότι τον μαθητή τον επισκέφθηκε δύο φορές η μητέρα του και μία ο δικηγόρος ενώ δεν ετέθη περιορισμός στη διάρκεια ή τη συχνότητα αυτών των επισκέψεων. Και τότε, στην άλλη πλευρά, έπεσε βαθιά σιωπή. Οι «επαναστάτες» δεν κάνουν ποτέ λάθη και δεν ζητούν συγγνώμη. Και όταν η πραγματικότητα δεν βολεύει το αφήγημά τους, απλώς την αγνοούν.  

ΤΙΤΛΟΣ

Για τη Μελίνα

Από την περασμένη Κυριακή που συμπληρώθηκαν εκατό χρόνια από τη γέννηση της Μελίνας Μερκούρη καταγράφηκε μια συντονισμένη (κάνουν κρα! αυτά) προσπάθεια αποδόμησής της. Οτι συμμετείχε στο «λιντσάρισμα» του Χατζιδάκι, ότι ήταν ατάλαντη, τι σχέσεις είχε στην Κατοχή. Πόσο θλιβεροί αυτοί που θεωρούν ότι πετροβολώντας μια μεγάλη προσωπικότητα κερδίζουν κάτι από το μεγαλείο της. Ωστόσο ο Νίκος Κούνδουρος έλεγε κάτι που ταιριάζει απόλυτα στη Μερκούρη: «Κανείς δεν μπορεί να εκθέσει τη Μελίνα, διότι έχει προλάβει και έχει εκθέσει η ίδια τον εαυτό της».