Καβγάδες

Μετά από κάθε σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου εμφανίζονται δύο δυσαρεστημένοι: η τουρκική κυβέρνηση και η ελληνική αντιπολίτευση.

Οι μεν ισχυρίζονται ότι η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν πάρει όμηρο την Ευρωπαϊκή Ενωση, με αποτέλεσμα να μεταχειρίζεται την Τουρκία ανισότιμα και προκατειλημμένα.

Οι δε υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα και η Κύπρος δεν έχουν πάρει όμηρο την Ευρωπαϊκή Ενωση, με αποτέλεσμα να μεταχειρίζεται την Τουρκία ευνοϊκά και ανεκτικά.

Θα συνιστούσα κάποια στιγμή να συναντηθούν να ξεκαθαρίσουν τι προσάπτουν και σε ποιον. Αλλά δεν το βρίσκω ρεαλιστικό.

Και οι δύο πλευρές όμως έχουν ένα κοινό σημείο. Πιστεύουν ότι η διεθνής πολιτική είναι μια υπόθεση τσαμπουκά.

«Ο μόνος τρόπος να υπερασπιστείς ένα δικαίωμα που αμφισβητείται είναι να το ασκήσεις» είπε ο Τσίπρας. Ακτιβισμός της δεκαετίας του ’60.

Ενώ η Φώφη δήλωσε «το “Ορούτς Ρέις” δεν πρέπει να περάσει τα δώδεκα μίλια. Τελεία και παύλα!». Ανδρέας της δεκαετίας του ’70.

Προφανώς η πολιτική ΔΕΝ είναι υπόθεση τσαμπουκά όπως νομίζουν. Αλλά μια υπόθεση ΚΑΙ τσαμπουκά όπως αρνούνται να καταλάβουν κάποιοι άλλοι.

Η αλήθεια είναι ότι η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει τον τσαμπουκά στο αίμα της. Γι’ αυτό εμφανίζεται συνήθως αμφίθυμη, διστακτική και ταλαντευόμενη.

«Δεν ψάχνω για καβγάδες» εξήγησε ο Πρωθυπουργός και τον καταλαβαίνω. Καμία κυβέρνηση στον κόσμο δεν θέλει φασαρίες.

Αλλά και καμία κυβέρνηση στον κόσμο δεν έχει καταφέρει να εκπληρώσει αυτή την ευγενή φιλοδοξία. Τους καβγάδες δεν τους ψάχνεις, σε βρίσκουν.

Καλώς  Ή κακώς, η πολιτική είναι μια υπόθεση συνεχών καβγάδων. Με τους Τούρκους. Με τον κορωνοϊό. Με την αντιπολίτευση. Με συνδικαλιστές. Με άθλιους δημοσιογράφους. Με φυσικές καταστροφές. Με αχόρταγα συμφέροντα. Με αντιεξουσιαστές. Με την ύφεση. Με παρακρατικά και παραδικαστικά κυκλώματα των προηγούμενων.

Στην κυβέρνηση περίμεναν τις συνομιλίες να ησυχάσουν κι ο Ερντογάν τους έστειλε πάλι «το βαπόρι απ’ την Τουρκία».

Κανείς ποτέ δεν βρήκε την ησυχία του κυβερνώντας. Και κανείς ποτέ δεν κυβέρνησε με την ησυχία του.

Διάβασα ότι ο Ερντογάν έχει θυμώσει και τσακώνεται με τον μισό πλανήτη επειδή εμείς κι οι Κύπριοι απειλούμε «με ανυπολόγιστη βλάβη τα τουρκικά εθνικά συμφέροντα και το τουρκικό πρεστίζ». Κι ότι «έχουμε το ηράκλειο έργο να τον πείσουμε ότι αυτό δεν συμβαίνει» (Αλ. Ηρακλείδης, «ΤΑ ΝΕΑ», 17/10).

Το κρίμα στον λαιμό μας δηλαδή που στενοχωρήσαμε τέτοιον άνθρωπο.

Η μια λύση είναι να ζητήσουμε συγγνώμη. Η άλλη να καταλάβουμε ότι η σύγκρουση είναι μέσα στο πρόγραμμα.

Διότι ο καβγάς μπορεί να μην είναι το ζητούμενο αλλά ενίοτε είναι το αναπόφευκτο.