Μετά την παύλα{CR}

Tον Αύγουστο του 2012, ο Μπαράκ Ομπάμα ρωτήθηκε σε ποια περίπτωση η χώρα του θα αναλάμβανε στρατιωτική δράση εναντίον της Δαμασκού. «Η κόκκινη γραμμή μας είναι η χρησιμοποίηση χημικών όπλων από το καθεστώς Ασαντ», απάντησε ο τότε αμερικανός πρόεδρος. Ο σύρος πρόεδρος μάλλον δεν το πληροφορήθηκε, γιατί τους επόμενους μήνες έριχνε μερικά χημικά εδώ κι εκεί. Ο Ομπάμα το επανέλαβε. Κι έτσι, όταν στις 21 Αυγούστου του 2013 το καθεστώς εξαπέλυσε επίθεση με σαρίν σε προάστιο της Δαμασκού σκοτώνοντας πάνω από χίλιους ανθρώπους, όλοι ετοιμάστηκαν για τη συντριπτική απάντηση της Δύσης.

Αλλά η απάντηση αυτή δεν ήρθε ποτέ. Οχι επειδή υπήρχαν αμφιβολίες για το ποιος ήταν ο δράστης, όπως ήθελαν να μας πείσουν διάφοροι πονηροί αναλυτές. Ούτε επειδή διχάστηκε η Ευρώπη, όπως συμβαίνει συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις. Αλλά επειδή έκανε πίσω ο Ομπάμα, φοβούμενος μια εμπλοκή της χώρας του όπως στο Ιράκ. Ο Ασαντ ήταν πια ελεύθερος να σφάξει όποιον ήθελε, με όποιον τρόπο ήθελε. Και δεν έχασε χρόνο.

Δίδαγμα: οι κόκκινες γραμμές θέλουν προσοχή. Κι όταν τις χαράσσεις, πρέπει να είσαι αποφασισμένος να τις υπερασπιστείς. Ο υπουργός Επικρατείας Γιώργος Γεραπετρίτης ήταν έτσι σαφής όταν επισήμανε ότι κόκκινη γραμμή για την Ελλάδα είναι η εθνική κυριαρχία, και εθνική κυριαρχία σημαίνει αυτονοήτως τα έξι ναυτικά μίλια. Τα υπόλοιπα, τόνισε, είναι λεονταρισμοί. Επίδειξη δηλαδή – σύμφωνα με το λεξικό Μπαμπινιώτη – «ψεύτικης, ανύπαρκτης ή άκαιρης παλικαριάς».

Μια σειρά από πολιτικούς και αναλυτές έσπευσαν τις επόμενες ημέρες με διάφορες λεκτικές ασκήσεις να ενταχθούν στον ορισμό. Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, για να αποδείξει ότι «δεν βρίσκεται σε αγρανάπαυση», ζήτησε κλιμακωτή επέκταση στα 12 μίλια. Η αρχηγός της κεντροαριστερής αντιπολίτευσης, για να μη φανεί ότι υστερεί, βροντοφώναξε ότι «το Ορουτς Ρέις δεν πρέπει να περάσει τα 12 μίλια, τελεία και παύλα». Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματός της, για να διορθώσει τις κακές εντυπώσεις που είχε προκαλέσει με το τουίτ για τη Διαμαντοπούλου, κάλεσε τον Γεραπετρίτη να «σιωπά, άμα δεν γνωρίζει» (;) προειδοποιώντας ότι δεν θέλει να μιλήσει πιο αυστηρά (;). Ενας αναλυτής μίλησε για σοβαρή υποχώρηση, ένας άλλος αναφώνησε «κρίμα», ενώ ο πρώην σύμβουλος εθνικής ασφαλείας είπε ότι, για εκείνον, η κόκκινη γραμμή είναι τα 12 μίλια.

Και για μένα είναι τα 24 – λοιπόν; Κανείς από τους λέοντες και λέαινες δεν διευκρινίζει τι προτείνει στην περίπτωση που κάποιο τουρκικό πλοίο θελήσει να τους δοκιμάσει και πλησιάσει στα 11,5 μίλια, παραμείνει δηλαδή στα διεθνή ύδατα αλλά παραβιάσει τη ζώνη «δυνητικής εθνικής κυριαρχίας». Με άλλα λόγια, ποια λέξη ακολουθεί την παύλα; Το πυρ; Και μετά;

Γέμισε ο τόπος από πατριώτες που πυροβολούν τους ρεαλιστές. Αλλά η εξωτερική πολιτική δεν ασκείται ούτε στα κανάλια ούτε στα κομματικά γραφεία. Ευτυχώς.