Κάτι μικρό και προεδρικό

Εξανέστησαν στο ΚΙΝΑΛ διότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναγνωρίζει στην Αννα Διαμαντοπούλου τις ικανότητες ενός σημαντικού πολιτικού στελέχους, που θα επωμιστεί το βάρος να υποστηρίξει την υποψηφιότητά της ως γενικής γραμματέα του ΟΟΣΑ και, πιθανόν, να κερδίσει την πολύ σημαντική για τα ελληνικά συμφέροντα θέση. Εγιναν κάποιες δηλώσεις που περιείχαν καρφιά (ανάμεσά τους και του Ανδρέα Λοβέρδου), παρενέβησαν και μερικοί συριζαίοι κι άρχισαν να τσακώνονται με το ΚΙΝΑΛ διότι ο Μητσοτάκης αναζητεί στελέχη στον χώρο τους, δήθεν αυτό είναι πολιτική αντιπαράθεση. Δεν είναι.

Τα πράγματα θα μπορούσαν να πάρουν ακόμα πιο διασκεδαστική τροπή αν, χθες, η πρόεδρος Φώφη Γεννηματά, σε τηλεοπτική της συνέντευξη, δεν φρόντιζε να δηλώσει ότι δικαιούται ο Πρωθυπουργός να προτείνει τη Διαμαντοπούλου για ένα δημόσιο αξίωμα, για μια θέση εθνική και όχι κομματική. Κι αν δεν πρόσθετε ότι, όπως «γνωρίζει το πανελλήνιο», η Αννα Διαμαντοπούλου «έχει αποχωρήσει από το ΠΑΣΟΚ από το 2013, εδώ και επτάμισι χρόνια, με προσωπική της απόφαση, και έκανε νέο κόμμα».

Η Φώφη Γεννηματά κάνει κάτι πολύ εύκολο: αποδομεί με όποιον τρόπο μπορεί τα κομματικά στελέχη που έκαναν το ΠΑΣΟΚ μεγάλο και την πολιτική παρέμβαση ουσιαστική και αποθεώνει την εξέλιξη του ΠΑΣΟΚ, το ΚΙΝΑΛ, που είναι ένα μικρό κόμμα στα μέτρα της. Αυτό, βεβαίως, την εμποδίζει να παραδεχτεί δύο πράγματα. Οτι και η ΝΔ και ο ΣΥΡΙΖΑ επιδιώκουν τον προσεταιρισμό στελεχών του χώρου. Η μεν ΝΔ στοχεύει πρόσωπα που είτε έχουν επιδείξει αποτελεσματικότητα στη διαχείριση πολιτικών τομέων (όπως ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, που έχει αναλάβει τη δημόσια τάξη) είτε έχουν διακριθεί για τον εκσυγχρονιστικό τους λόγο τον οποίο θα μπορούσαν να μετουσιώσουν σε πράξη. Η Αννα Διαμαντοπούλου σε αυτόν τον τομέα έχει διακριθεί. Αντιθέτως, ο ΣΥΡΙΖΑ ψαρεύει από τις παλαιές τάξεις του ΠΑΣΟΚ μεσαία στελέχη για να διευρύνει τους συνδικαλιστικούς ορίζοντές του, στους οποίους δεν έχει καλές επιδόσεις, και πολιτικά στελέχη που θα μπορούσαν να δικαιολογήσουν την προσπάθεια να φανεί ένα κόμμα που διευρύνεται στην περιοχή της σοσιαλδημοκρατίας. Από τον Μπίστη και τον Αντώνη Λιάκο μέχρι τον Ραγκούση, τη Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου και τον Παναγιώτη Κουρουμπλή, κάθε περίπτωση είναι διαφορετική. Η ουσία πάντως είναι ότι η επικράτεια ΠΑΣΟΚ πιέζεται και από αριστερά και από δεξιά.

Αυτό, όμως, δεν είναι λόγος για να θριαμβολογεί η Φώφη Γεννηματά, θεωρώντας ότι δεν τρέχει τίποτα που σημαντικά στελέχη του χώρου, ανάμεσά τους η Αννα Διαμαντοπούλου (αλλά και ο Ευάγγελος Βενιζέλος, τον οποίο η ίδια αγενέστατα απομάκρυνε, φτωχαίνοντας ιδιαίτερα το κοινοβουλευτικό ρεπερτόριο του κόμματός της, μια περίοδο που χρειάζονταν η έμπειρη και περί τις διεθνείς σχέσεις και περί τα συνταγματικά και τα νομικά φωνή του), βρίσκονται εκτός κόμματος.

Τρέχει και παρατρέχει. Τώρα που ο αντισυστημισμός δεν πουλάει, ο χώρος του ΠΑΣΟΚ θα μπορούσε να ανασυσταθεί, διεκδικώντας τον στρατηγικό του ρόλο στον παραδοσιακό δικομματισμό. Αλλά το σημερινό ΚΙΝΑΛ δεν έχει τέτοιες βλέψεις, δίνοντας περιθώριο στον ανίσχυρο ΣΥΡΙΖΑ να νέμεται, ακόμα, τον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς.

Η βασική φιλοδοξία του ΚΙΝΑΛ είναι: κάτι μικρό γύρω απ’ την πρόεδρο. Δεν το λες και πολιτική μακρινών οριζόντων.