Δικαίωση

Μερικές φορές έχει κανείς την αίσθηση ότι στα εθνικά θέματα ο Πρωθυπουργός νιώθει μοναξιά. ‘Η, τουλάχιστον, ότι συναισθάνεται την απόσταση που τον χωρίζει από ανθρώπους με τους οποίους θα έπρεπε κανονικά να βρίσκεται στο ίδιο μήκος κύματος. Τον υπουργό Εξωτερικών, για παράδειγμα, που επιμένει να μιλά για «ελληνική υφαλοκρηπίδα». Κάποιους στρατηγούς, έτοιμους να κηρύξουν τον πόλεμο. Διάφορους αναλυτές ή δημοσιογράφους, που τρελαίνονται για απλουστεύσεις και κλισέ.

Από κοντά και τα κόμματα της προοδευτικής αντιπολίτευσης, που ανταγωνίζονται σε σκληρότητα του καναπέ: ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει επέκταση στα 12 μίλια για τα νησιά της ανατολικής Μεσογείου και την Κρήτη, το ΚΙΝΑΛ θέλει κυρώσεις, σκληρές κυρώσεις, επώδυνες κυρώσεις, να πιέσει η Ελλάδα για παραδειγματικές κυρώσεις. Και μετά;

Η επίσημη κυβερνητική γραμμή πάλι, όπως εκφράζεται από τον Πρωθυπουργό, είναι πολύ διαφορετική. Αρκεί να σκεφτεί κανείς τους δύο ανθρώπους που, σε πολύ δύσκολες στιγμές, επέλεξε να τοποθετήσει σε θέσεις-κλειδιά. Επικεφαλής των διερευνητικών συνομιλιών με την Τουρκία για τις θαλάσσιες ζώνες τοποθετήθηκε ο Παύλος Αποστολίδης, ένας διπλωμάτης έμπειρος, ικανός, μετριοπαθής, με βαθιά γνώση του αντικειμένου του και ανυποχώρητη πίστη στον διάλογο. Οχι διάλογο γνωριμίας. Οχι διάλογο για τον διάλογο. Διάλογο με στόχο την αναζήτηση μιας χρυσής τομής, όπως έχει πει σε παλιότερες συνεντεύξεις του.

Σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι από χθες ο Θάνος Ντόκος, ένας άνθρωπος που δεν δίστασε προ μηνών να υποστηρίξει το αυτονόητο, δηλαδή την ανάγκη να υπάρξει στο μέλλον, και υπό τις κατάλληλες συνθήκες, συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου με την Τουρκία. Επεσαν τότε να τον φάνε υπερδεξιοί και υπεραριστεροί. Οι πρώτοι τον κατηγόρησαν για προδοσία, οι δεύτεροι για υποκρισία. Εκείνος αναγκάστηκε να μιλήσει για προσωπικές απόψεις (λες και η επίσημη άποψη είναι ότι τα κοιτάσματα της Μεσογείου ανήκουν αποκλειστικά στην Ελλάδα, την Κύπρο και τους φίλους τους). Και χθες δικαιώθηκε.

Με άλλα λόγια, αργά αλλά σταθερά, o Πρωθυπουργός επιβάλλει τη φωνή της λογικής. Οχι μόνο στο αντίπαλο στρατόπεδο, αλλά κυρίως στο δικό του. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα λύσει τις ελληνοτουρκικές διαφορές. Για να συμβεί αυτό χρειάζεται ένας αξιόπιστος συνομιλητής και οι ενδείξεις ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει πληθαίνουν. Ομως εκείνος εξαντλεί όλα τα περιθώρια.

Τι του δίνει δύναμη; Ισως η πεποίθηση ότι έχει την κοινή γνώμη μαζί του. Οσο αντιφατική, απληροφόρητη και μπερδεμένη κι αν δείχνει η ελληνική κοινωνία, όσο κι αν παρασύρεται καμιά φορά από εθνικιστικούς παροξυσμούς, στην πραγματικότητα δεν ονειρεύεται τη συντριβή ενός εχθρού, αλλά την ειρηνική συνύπαρξη με έναν γείτονα. Το δείχνουν οι δημοσκοπήσεις. Το δείχνουν οι συναισθηματικές αντιδράσεις όταν συμβεί μια μεγάλη συμφορά.

«Είμαι φιλελεύθερος, όχι νεοφιλελεύθερος», είπε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη συνέντευξή του στον Γιάννη Πρετεντέρη που δημοσιεύτηκε προχθές στα ΝΕΑ. «Είμαι ρεαλιστής», θα μπορούσε να προσθέσει, «όχι τζάμπα μάγκας».