Μικρά Τσιτσιπάκια θα διαδεχτούν τον Τσιτσιπά…

Εριξα μια ματιά στην AGB της περασμένης Παρασκευής για να δω πόσοι έλληνες φίλαθλοι είδαν τον ημιτελικό του Στέφανου Τσιτσιπά με τον Νόβακ Τζόκοβιτς: το νούμερο είναι εκπληκτικό και συγχρόνως ενθαρρυντικό. Μολονότι μιλάμε για ματς που κράτησε πάνω από 4 ώρες και παρόλο που η ΕΡΤ δεν το είχε καν διαφημίσει (άλλαξε μάλιστα και το κανάλι μετάδοσής του την τελευταία στιγμή…), το μεγάλο αυτό παιχνίδι παρακολούθησαν κατά μέσο όρο πάνω από 1 εκατομμύριο 200 χιλιάδες θεατές και υπήρξαν στιγμές που αυτοί ξεπέρασαν και το 1,5 εκατομμύριο!

Εχει το τένις τόσους φίλους στην Ελλάδα; Μάλλον όχι. Πιθανότατα επαναλαμβάνεται το σύνηθες φαινόμενο που θέλει τον έλληνα τηλεθεατή να κολλάει στην τηλεόραση όταν πρόκειται να παρακολουθήσει κάτι που αποτελεί εθνική επιτυχία. Το έκανε και όταν υπήρχαν επιτυχίες στην άρση βαρών, στον στίβο και στη γυμναστική παλιότερα. Αλλά πού είναι το κακό; Κανένα κακό δεν υπάρχει.

Ανάλυση

Εχω μεγάλες αντιρρήσεις για τον τρόπο που αναλύθηκε το ματς μετά το τέλος του δεξιά κι αριστερά. Το παιχνίδι του Τσιτσιπά ήταν ηρωικό σίγουρα, αλλά ποτέ ο Ελληνας δεν έφτασε κοντά στο να κερδίσει τον Τζόκοβιτς: ούτε καν κι όταν έκανε το σε βάρος του 0-2, 2-2. Ο Σέρβος έλεγχε πάντα την κατάσταση, μόνο αυτός είχε στο ματς πόιντ (και μάλιστα σχετικά νωρίς) κι αν κάτι ήταν συγκινητικό στην περίπτωση του Ελληνα ήταν η γενναιοψυχία του που έγινε ακόμα πιο εντυπωσιακή μετά τον μικροτραυματισμό του. Αλλά αν είναι κάποιες χιλιάδες παιδάκια να αγαπήσουν το τένις χάρη στα σχόλια περί ελληνικής ψυχής, χαλάλι κάθε υπερβολή. Και δεν πειράζει πραγματικά να πούμε ή να γράψουμε και περισσότερες…

Πιθανότητες

Δεν έχασε κάποια ευκαιρία ο Τσιτσιπάς την Παρασκευή: ένα θαύμα κυνηγούσε. Για να έχει ρεαλιστικές πιθανότητες να κερδίσει ένα Γκραν Σλαμ τουρνουά ωστόσο, πέρα από τη βελτίωσή του (που ίσως έρθει όταν αποκτήσει και λίγο περισσότερη εμπειρία…), πρέπει να φτάνει πάντα σε ημιτελικούς: μόνο αν είναι συνεχώς κοντά στην πηγή μπορεί να πιεί νερό. Φέτος έχει κάνει ένα σπουδαίο Ρολάν Γκαρός (και είναι άξιος συγχαρητηρίων) αλλά τη μεγάλη του ευκαιρία για να φτάσει σε ένα τελικό την πέταξε στο USA Open όπου μάλιστα ο Ναδάλ δεν είχε πάει καν κι ο Τζόκοβιτς αποκλείστηκε γιατί χτύπησε με τις μπάλες μία κριτή. Από εκείνο το τουρνουά οφείλει να βγάλει συμπεράσματα – από το υπέροχο Ρολάν Γκαρός του το μεγάλο συμπέρασμα θα το βγάλουμε εμείς. Και είναι ότι θέλουμε να τον βλέπουμε πρωταγωνιστή – θέλουμε να τρέχουμε πίσω του.

Αισιοδοξία

Θα γίνει κάποτε νούμερο 1 του κόσμου; Δεν θέλω να χαλάσω τη γενικότερη αισιοδοξία (που βασίζεται στο σχετικά νεανικό της ηλικίας του…), αλλά οφείλω να υπογραμμίσω πως αυτό δεν το ξέρει κανείς. Ναι σίγουρα τα τρία τρομερά «τέρατα» του παγκόσμιου τένις κάποια στιγμή θα αποσυρθούν: ο Φέντερερ, ο Ναδάλ κι ο Τζόκοβιτς θα μας αποχαιρετήσουν. Αλλά στο τένις δεν υπάρχει επετηρίδα και δεν σημαίνει ότι στον θρόνο τους θα καθίσουν απαραίτητα όποιοι τους ακολουθούν. Μπορεί σήμερα στις σχολές του Μπολετιέρι ή στις Ακαδημίες του Μουράτογλου να υπάρχει ένα παιδάκι 16 χρόνων που να σκάει μπαλάκια με κάθε του χτύπημα – ποτέ δεν ξέρεις. Το Ρολάν Γκαρός το κέρδισε 17 χρόνων ο Μπιορν Μποργκ, 18 ο Μάικλ Τσανγκ, στα 20 έπαιξε τελικό ο Ιβάν Λεντλ και ο Ναδάλ στα 21 του (σε ηλικία μικρότερη από την τωρινή του Τσιτσιπά) το είχε κερδίσει τρεις φορές! Στο τένις μόνο αυτά τα δεκαπέντε τελευταία χρόνια, εξαιτίας της ταυτόχρονης σχεδόν παρουσίας του Φέντερερ, του Ναδάλ και του Τζόκοβιτς, σταματήσαμε να έχουμε «παιδιά θαύματα». Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον. Μια όμως πρόβλεψη είναι εύκολη κι απλή: αν ο Τσιτσιπάς είναι του χρόνου στον ημιτελικό του Γουίμπλεντον ή του USA Open ή του Αυστραλέζικου Σλαμ ή του Ρολάν Γκαρός, πάλι χιλιάδες Ελληνες θα κολλήσουν στην τηλεόραση για να τον υποστηρίξουν και πάλι κάποιες εκατοντάδες… Τσιτσιπάκια θα ζητήσουν από τον μπαμπά μια ευκαιρία για να ανακαλύψουν τον καταπληκτικό κόσμο του τένις. Κι αν το καταφέρει αυτό ο έλληνας πρωταθλητής, και νούμερο 1 να μη γίνει ποτέ δεν τρέχει τίποτα. Θα παραμείνει ένα τεράστιο νούμερο 1 στις καρδιές μας…

Μάχη

Στο μεταξύ ο κόσμος των σπορ συνεχίζει τη σκληρή μάχη του με τον κορωνοϊό. Ο κάποτε φορ του μπασκετικού Παναθηναϊκού Νίκολα Πέτκοβιτς, ο αγαθός αυτός γίγαντας που μας κοιτούσε από ψηλά, δίνει μάχη στην εντατική παλεύοντας με τον ιό. Η Ζενίτ στην Ευρωλίγκα έχασε από τη Ζαλγκίρις γιατί έπαιξε με μόλις επτά παίκτες διαθέσιμους. Σύμφωνα με μια φήμη που ποτέ δεν διαψεύστηκε, το γερμανικό γκραν πρι μέχρι την περασμένη Τετάρτη ήταν στον αέρα αφού υπήρχαν κρούσματα. Δεν υπάρχει σπορ, που να μην αντιμετωπίζει προβλήματα: στο ποδόσφαιρο η μεγάλη ανησυχία έχει να κάνει με το αν θα επιστρέψουν υγιείς όσοι πήγαν να αγωνιστούν στις εθνικές τους ομάδες. Θυμίζω ότι μετά το προηγούμενο ταξίδι της δικής μας Εθνικής στη Σλοβενία και στο Κόσοβο γύρισαν έχοντας τον ιό ο Λημνιός και ο Τσιμίκας.

Εξαδάκτυλος

Υπό τις παρούσες συνθήκες είναι δύσκολο να δούμε ματς με κόσμο στα γήπεδο και η δήλωση του Δημήτρη Ιτούδη στα «Νέα Σαββατοκύριακο» («κάθε φορά που χτυπάει το τηλέφωνο φοβάμαι τα χειρότερα…») είναι χαρακτηριστική της λογικής που κυριαρχεί στην τρέχουσα σεζόν. Τουλάχιστον ας φροντίσουν οι ομάδες να μη συμβάλουν με τη διάδοση του ιού: δεν το λέω εγώ, το είπε πριν από δυο μέρες ο πρόεδρος του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου, Θανάσης Εξαδάκτυλος. «Η Θεσσαλονίκη που είχε ένα πολύ καλό ρεκόρ μέχρι στιγμής χθες διπλασίασε τα κρούσματα» είπε μιλώντας το Σάββατο στην τηλεόραση. «Τι συνέβη πριν από δυο εβδομάδες; Είχαμε τρελούς πανηγυρισμούς για αθλητικό γεγονός πολύ σημαντικό για την πόλη. Αυτά είναι γεγονότα που έχουν τίμημα. Οι κάθε είδους συνωστισμοί για οποιονδήποτε λόγο δημιουργούν πολύ μεγάλο πρόβλημα» είπε χαρακτηριστικά.

Πάλι

Το επισημαίνω γιατί σε λίγο θα έχουμε πάλι παιχνίδια για τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και πάλι θα μπουν στους οργανωμένους οπαδούς ιδέες. Οι ομάδες πρέπει να βρουν ένα τρόπο να μιλήσουν σε αυτά τα παιδιά και να τα σταματήσουν. Δυστυχώς μόνο αυτές μπορούν να το κάνουν. Οι ποδοσφαιρικές και λοιπές αρχές μοιάζουν δυστυχώς ανίκανες. Το μόνο που ενδιαφέρει είναι να κάνουν διώξεις σε παράγοντες για δηλώσεις π.χ. εκεί που πραγματικά μπαίνει σε κίνδυνο η δημόσια Υγεία οι αθλητικοί εισαγγελείς μοιάζουν να πετάνε αητό. Ορισμένες πρακτικές δεν αλλάζουν ούτε και σε συνθήκες πανδημίας…