Ο φασισμός και τα κρόσσια του

Ο φασισμός και τα κρόσσια του

Χθες το πρωί όλη η Ελλάδα ήταν συντονισμένη στην αναμονή της απόφασης του δικαστηρίου για τη Χρυσή Αυγή. Και η απόφαση έδειξε ότι η Eλληνική Δικαιοσύνη δεν έχει ανάγκη από περιφρούρηση ούτε υποδείξεις από το θυμικό, όσο αγαθές και αν είναι  οι προθέσεις του. Οτι στο αστικό κράτος δικαίου δεν υπάρχει χώρος για παραστρατιωτικές οργανώσεις, αδιάφορο αν φορούν την προβιά κοινοβουλευτικού κόμματος.

Βέβαια, με το που ακούστηκε το «Ενοχοι» αρκετοί από τους μπριγαδατόρες του Διαδικτύου έσπευσαν να εκτιμήσουν την απόφαση ως προσωπική τους νίκη και αποτέλεσμα της πίεσης που εκείνοι άσκησαν μέσω των σόσιαλ μίντια. Χωρίς να συναισθάνονται το πόσο προσβλητική είναι αυτή η άποψη για την πρόεδρο του Δικαστηρίου Μαρία Λεπενιώτου. Οσο για τα τσιτάτα ότι η χθεσινή απόφαση ήταν μια νίκη του ελληνικού λαού, απομειώνουν την αξία της Αστικής Δημοκρατίας. Νίκη των θεσμών και των πυλώνων της είναι και των λειτουργών της Δικαιοσύνης που κατάφεραν να κλείσουν ερμητικά διάφορα «παραθυράκια» που σχεδόν πάντα υπάρχουν – πολύ περισσότερο σε μια τόσο πολυπαραγοντική υπόθεση. Ας τα αφήσουμε όμως αυτά εκεί που ανήκουν. Στην επικράτεια της γραφικότητας.

Ωστόσο, συνέβη και κάτι ακόμη αμέσως μετά την ανακοίνωση της απόφασης. Τα πνεύματα είχαν ανάψει από νωρίς με μικροσυγκρούσεις μεταξύ των συγκεντρωμένων. Υστερα έπεσαν οι πρώτες μολότοφ και στη συνέχεια πήραν φωτιά οι κάδοι. Στα ενδιάμεσα ρίχτηκαν από την αστυνομία τα δακρυγόνα. Και επειδή εδώ ζούμε και δεν ανακαλύψαμε χθες την πυρίτιδα, υπάρχουν κάποιοι που, βαθιά μέσα τους, θα προτιμούσαν μια άλλη απόφαση ώστε να έχουν λόγο να κάψουν την Αθήνα. Το είχαν δηλώσει άλλωστε εκ των προτέρων. «Αν εσείς δεν, εμείς θα». Ξέρεις τι είναι να έχεις ετοιμάσει υπερπαραγωγή και να μένεις με τη μολότοφ και το στειλιάρι στο χέρι; Ευτυχώς ήταν λίγοι. Και ακόμη πιο ευτυχώς, όσο περνάει ο καιρός είναι ακόμη λιγότεροι. Δεν παύουν όμως να αποτελούν τα κρόσσια του φασισμού που χθες καταδικάστηκε.

Φωνή λαού, οργή ιού

Ναι, υπήρξε συνωστισμός χθες στη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Ναι, απαράδεκτα πυκνός σχετικά με το επιδημιολογικό φορτίο της Αττικής. Ναι, ήταν πολλοί αυτοί που δεν φορούσαν μάσκες. Ομως δεν είναι το ίδιο με τις μπιροσυγκεντρώσεις στις πλατείες. Δεν είναι το ίδιο ο χαβαλές τού τίποτα με τα αντανακλαστικά που πυροδοτεί η καταδίκη μιας ναζιστικής οργάνωσης η οποία κατάφερε να γίνει τρίτο κόμμα στην ελληνική Βουλή. Καλό θα ήταν λοιπόν όσοι υπερσυγχρωτίστηκαν σε αυτή τη μεγαλειώδη συγκέντρωση των 20.000 ατόμων να μπουν αυτοβούλως σε ένα είδος καραντίνας. Και η προτροπή του υπουργού Υγείας θα έπρεπε να είναι πιο σαφής ως προς αυτό.

Περί γυναίκας του Καίσαρα

Αν θυμάμαι καλά, που θυμάμαι, εδώ και δεκαετίες καμία σύζυγος εν ενεργεία πρωθυπουργού δεν έχει δώσει συνέντευξη. Η Δάφνη Σημίτη ήταν εξαιρετικά ακριβοθώρητη, η δε Γεωργία Σαμαρά εντελώς αθώρητη. Μια δήλωση της Νατάσας Παζαΐτη θυμάμαι για ιατρικό θέμα και απολύτως καμία της Αντας Παπανδρέου. Η Μαρέβα Μητσοτάκη έχει δώσει μια συνέντευξη πριν γίνει πρωθυπουργός ο σύζυγός της και μίλησε αποκλειστικά για την προσωπική της επιχειρηματική δραστηριότητα. Η μόνη που έχει σπάσει την παράδοση είναι η Μπέτυ Μπαζιάνα – εντελώς τυχαία και η μόνη που επί πρωθυπουργίας του συντρόφου της είχε και μια τόσο εντυπωσιακή επαγγελματική ανέλιξη. Η κυρία Μπαζιάνα επανήλθε με άρθρο της για τη δίκη της Χρυσής Αυγής σε εφημερίδα προσκείμενη στην αντιπολίτευση. Από τη στιγμή λοιπόν που έχει δημόσιο λόγο υπόκειται και στη δημόσια κριτική. Γι’ αυτό και ας προσέξει λίγο το «κυκλικό κείμενο». Να γράφει δηλαδή πολλά χωρίς να λέει τίποτα. Μόνο για τις εντυπώσεις.