Η καλοσύνη των ξένων

Η καλοσύνη των ξένων

«Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν / μήνα σε γάμο ρίχνονται μήνα σε χαροκόπι; / Μηδέ σε γάμο ρίχνονται μηδέ σε χαροκόπι / Η Δέσπω κάνει πόλεμο με νύφες και μ’ αγγόνια»… Οπου Δέσπω, νύφες και εγγόνια, το αρματολίκι των σόσιαλ μίντια που έπιασε διάσελα, ραχούλες και ρουμάνια και σήκωσε τα καριοφίλια με στόχο τον Κυριάκο Μητσοτάκη που τόλμησε – χωρίς να πάρει άδεια από το κονκλάβιο της ημιμάθειας – να αναφέρει ότι η Ελληνική Επανάσταση ήταν εμπνευσμένη από την Αμερικανική. Και μπαμ και μπουμ οι κουμπουριές, και να το πάρει πίσω τώρα, και τι γραικυλισμοί είναι αυτοί, και τι ραγιαδισμός, και ξέρω τι διάβαζε ο Κυριάκος στο σχολείο την ώρα της Ιστορίας.

Το «αγριεμένο πλήθος» που (προσποιήθηκε ότι) ένιωσε να θίγονται τα όσια και τα ιερά του (αντιπολιτευτική ήταν, στην πραγματικότητα, η αιχμή του δόρατος) κάλυπτε μια μεγάλη γκάμα. Από συριζαίους – νεοσύλλεκτους ή «καραβάνες», με πολιτικά ή στολή εκστρατείας – έως ακραίους εθνικόφρονες με attitude γυμνασιάρχη επί χούντας. Το τι άκουσα και τι διάβασα δεν λέγεται. Μέχρι και περισπούδαστες προσεγγίσεις περί του τι ακριβώς σημαίνει επανάσταση και τι εξέγερση, λες και τα ιστορικά γεγονότα ερμηνεύονται ετυμολογικά και όχι σε συνάρτηση με το πολιτικό και κοινωνικό φόντο της εποχής τους. Αν ανοίξουμε λοιπόν λίγο το κάδρο, θα δούμε ότι η Ελληνική Επανάσταση, που φέτος γιορτάζουμε τα 200 χρόνια της, και η δημιουργία του σύγχρονου ελληνικού κράτους οφείλονται κατά πολύ και στην «καλοσύνη των ξένων». Στην έμπνευση που καλλιεργεί το φρόνημα που δίνει τη δύναμη στο χέρι να σηκώσει «το καριοφίλι μάνα μου». Ετσι πάει η σειρά, τι να κάνουμε τώρα;

Του Βάσιγκτον η γη
Οσοι δεν θεωρούν ότι η Ελλάδα είναι ένας πλανήτης από μόνη της και όχι ένα κομμάτι του παγκόσμιου τοπίου και της παγκόσμιας ιστορίας, γνωρίζουν (περί στοιχειωδών γνώσεων πρόκειται) τι συνέβαινε στον κόσμο μας στο τέλος του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα. Ενας άνεμος ανεξαρτησίας και νέων ιδεών που αναδείκνυαν την ανάγκη του ελεύθερου πνεύματος και του οράματος, σε προσωπικό και εθνικό επίπεδο, σάρωνε τότε ολόκληρο τον κόσμο. Ενα κίνημα που, αργότερα, συγκροτήθηκε ως Ρομαντισμός. Αυτό που άναψε τη σπίθα της Αμερικανικής, της Γαλλικής και της Ελληνικής Επανάστασης. Με αυτήν τη σειρά και με πυροδότηση της μιας από την άλλη. Με απλά λόγια, η Ελληνική Επανάσταση υπήρξε κεφάλαιο του διεθνούς αφηγήματος της εποχής.

«Give me liberty or give me death» ήταν το σύνθημα των Αμερικανών. Μήπως θυμίζει το «Ελευθερία ή θάνατος»; Μήπως, πριν βγάλουν τα βέλη από τη φαρέτρα τους οι νεόκοποι «ιστορικοί», να διαβάσουν όλο τον εθνικό ύμνο ή, έστω, έως τον στίχο που λέει «Γκαρδιακά χαροποιήθη και του Βάσιγκτον η γη…»; Ή να μάθουμε όλοι ότι στο Μεσολόγγι, κατά την πολιορκία του, υπήρχε προμαχώνας με το όνομα «Βενιαμίν Φραγκλίνος»;

Και κάτι ακόμη. Μετά το 1825, επανάσταση δεν υπήρχε. Δεν κουνιόταν φύλλο. Και η μεγάλη, η ουσιαστική συμβολή των «Ελεύθερων Πολιορκημένων» του Μεσολογγίου είναι ότι φούντωσε το κίνημα του φιλελληνισμού.

Ποιες μολότοφ;
Τα είχαμε χύμα, μας ήρθαν και τσουβαλάτα. Η συμπάθεια και το κλείσιμο του ματιού της αντιπολίτευσης προς τους καταληψίες μαθητές έγιναν ανοιχτή υποστήριξη και ακόμη πιο ανοιχτή αγκάλη. Εντάξει, μιλάμε για «τέχνη αποκτηθείσα εν τω στρατεύματι». Της Κουμουνδούρου. Σε αυτόν τον τόπο ζούμε, αυτήν τη δουλειά κάνουμε, αλλά και να μην την κάναμε ξέρουμε λίγο – πολύ ποια «παιδιά από το Αιγάλεω» φρόντισαν να εξελιχθούν σε γενικό μπάχαλο και άγριο πλιάτσικο οι διαδηλώσεις για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου το 2008. Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Μόνο που, ως φάρσα πλέον, δεν πείθει κανέναν. Ούτε καν τις μολότοφ του χθεσινού «μαθητικού» συλλαλητηρίου.