Ο χυλός και το γιαούρτι

Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ ενός αγώνα νοκάουτ και μιας αναμέτρησης στους χρυσοφόρους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ εντοπίζεται στο ζητούμενο. Στην πρώτη περίπτωση δεν είναι η απόδοση καλού ποδοσφαίρου αλλά η επίτευξη του στόχου, δηλαδή η πρόκριση. Τα περιθώρια δεν επιτρέπουν λάθη. Πρόκειται για τη σύζευξη του κενού από τα προκριματικά στους ομίλους, που επιτυγχάνεται χωρίς δίχτυ ασφαλείας και σε λίγο χρόνο. Στους ομίλους η κατάσταση είναι διαφορετική. Η σκοπιμότητα συνεχίζει να αποτελεί μέρος του παιχνιδιού αλλά σε μικρότερες δόσεις, ενώ ο μεγαλύτερος χρόνος – έξι παιχνίδια – προσφέρει το άλλοθι της προσπάθειας στον επόμενο αγώνα.

Η Μπενφίκα έπαιξε φοβερή μπάλα στην Τούμπα. Χαιρόσουν να βλέπεις ποδόσφαιρο. Ισοπέδωσε τον ΠΑΟΚ, αλλά επειδή ο Δικέφαλος φοβόταν, κατάφερε μέσα από το κρυφτούλι να ξεφύγει και να κλέψει το εισιτήριο της πρόκρισης.

Ξέχασε όμως γρήγορα αυτή την εμπειρία. Ενώ θα έπρεπε να του είχε γίνει μάθημα το πάθημα των Λουζιτανών, αυτός προσπάθησε να τους μιμηθεί. Πήγε στο Κράσνονταρ να παίξει μπάλα για να πάρει αποτέλεσμα, ενώ η αποστολή του ήταν μόνο το δεύτερο.

Αυτό σκέφτηκε και η Ομόνοια και έστησε ένα αμυντικό κάστρο στο Γ. Καραϊσκάκης. Κανείς δεν αιφνιδιάστηκε από την τακτική της. Δεν κατάφερε να αποφύγει βέβαια την ήττα, αλλά τα πράγματα θα μπορούσαν να ήταν ακόμα χειρότερα γι’ αυτήν και ο επαναληπτικός να είχε πάρει μορφή ταξιδιού αναψυχής για τον Ολυμπιακό.

Τα προκριματικά χρειάζονται τεράστιες δόσεις κυνικότητας. Χτυπάς και φεύγεις. Δεν περιμένεις τα εύσημα ή τις κριτικές του Τύπου που πολλές φορές δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα.

Ο Ολυμπιακός έχοντας καεί παλαιότερα στον χυλό φυσάει τώρα και το γιαούρτι, σε αντίθεση με τον ΠΑΟΚ που δεν έχει αντιληφθεί τη διαφορά των δύο εδώδιμων της θερμοκρασίας που καταναλώνονται.

Και στο τέλος της ημέρας θα του φταίνε οι διαιτητές, οι λεπτομέρειες, οι κακοτυχίες του για να καταλήξει στα «αν» του χαμένου πέναλτι του Πέλκα και των χαμένων ευκαιριών.