Το δεύτερο lockdown στο Ισραήλ προδικάζει το μέλλον μας;

Μια χώρα με τους μισούς κατοίκους από την Ελλάδα αναγκάζεται να επιβάλει νέο γενικό αποκλεισμό. Από την Παρασκευή και για τρεις εβδομάδες οι απαγορεύσεις δαγκώνουν. Ξανακλείνουν τα σχολεία, απαγορεύεται η μετακίνηση σε αποστάσεις πέραν των 500 μέτρων από τον τόπο κατοικίας, απαγορεύονται οι συγκεντρώσεις, οι συμμετοχές σε θρησκευτικές, πολιτικές και γενικότερα κοινωνικές  εκδηλώσεις και πολλά άλλα.

Δεν υπήρχε άλλη διέξοδος από την εξέλιξη αυτή, μια και τα κρούσματα πλησιάζουν τις 5.000 την ημέρα το τελευταίο διάστημα.

Το Ισραήλ, μια πολυεθνική χώρα που τους κατοίκους της συνδέουν η θρησκεία και η ανάγκη επιβίωσης κυριολεκτικά, είχε δύο ουσιαστικά εστίες αντίστασης στην πρώτη φάση της επιδημίας. Τη μικρή αλλά ισχυρή κοινότητα των λεγόμενων ορθόδοξων γκέτο και τη γενικευμένη αγανάκτηση ιδίως των νέων για την πολιτική της πρώτης φάσης που είχε ως αποτέλεσμα την κατάρρευση της αγοράς εργασίας και φυσικά της οικονομίας.

Η «αντίσταση» εκδηλώθηκε στην αρχή με τη συμπεριφορά των παντός είδους ορθοδόξων και στη συνέχεια με καθημερινές διαδηλώσεις χιλιάδων ανθρώπων έξω από την κατοικία του πρωθυπουργού. Και στις δύο περιπτώσεις οι μάσκες και η απόσταση καταργήθηκαν.

Δυστυχώς η χαλάρωση είχε ως αποτέλεσμα την εκθετική αύξηση των κρουσμάτων και τη διακοπή του τουρισμού πριν προλάβει να λειτουργήσει.

Και να φανταστεί κανείς ότι πρόκειται για μια χώρα με άριστο επιστημονικό προσωπικό και πρωτοπόρες startup εταιρείες.

Επιπλέον, όπως και στην Ευρώπη, υπολογίσαμε χωρίς τον ξενοδόχο. Τον Covid-19. Οι περισσότεροι θεωρήσαμε ότι ο ιός θα υποχωρήσει με τη ζέστη. Δεν συνέβη αυτό. Η ελπίδα για εξασθένηση του ιού ήταν ένα παράθυρο προσδοκίας ώστε να δουλέψει η λιπόθυμη οικονομία ενόψει του δεύτερου κύματος που αναμένεται το φθινόπωρο. Ομως διαψεύστηκε.

Και είναι μια στιγμή που οι δύο σύμμαχοι χώρες μας έχουν επιτυχίες στον διπλωματικό – εθνικό τομέα. Το μεν Ισραήλ εισπράττει τους καρπούς μιας πολύχρονης συστηματικής διπλωματικής διείσδυσης στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου, του Κόλπου και της υποσαχάριας Αφρικής, η δε Ελλάδα με τις κεραίες τής διπλωματίας απλώνεται με επιτυχία πέραν του συνηθισμένου τριγώνου Ελλάδας – Κύπρου – Τουρκίας.

Το πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα με τον ιό δεν το ξέρουμε. Αν είχατε την ευκαιρία να διαβάσετε κάποιο από τα σοβαρά και διεθνώς αναγνωρισμένα επιστημονικά περιοδικά, θα βγάζατε το συμπέρασμα ότι οι προβλέψεις είναι σαν την κινούμενη άμμο. Και συνεπώς οι ελπίδες εστιάζονται στο εμβόλιο. Μέχρι τότε, που δεν μπορούμε να ξέρουμε πότε είναι αυτό το «τότε», θα συνεχίσουμε να ζούμε μέρα τη μέρα.

Καλώς κάνουν τα κράτη και προετοιμάζονται, ηττώνται και αναθεωρούν. Δεν γίνεται και αλλιώς.

Θα ήθελα να κλείσω επισημαίνοντας τις παρατηρήσεις του «τσάρου» του Covid-19 Ronni Gamzu. Ο κορυφαίος σύμβουλος της κυβέρνησης διαπίστωσε ότι η πλειοψηφία των κρουσμάτων ανιχνεύτηκε στα σχολεία. Που άνοιξαν την 1/9 – δύο εβδομάδες πριν από τα δικά μας. Και ότι ήταν λάθος της κυβέρνησης να μη διακόψει άμεσα τη λειτουργία τους. Και ότι για τα παιδιά άνω των δέκα ετών η μετάδοση είναι πολύ πιο εύκολη από ό,τι για παιδιά μικρότερης ηλικίας.

Αν και οι συνθήκες δεν είναι πάντα ίδιες, καλό θα ήταν να τις λάβουν υπόψη τους οι αρμόδιοι. Το θέμα είναι ευαίσθητο και λάθος κινήσεις θα στοιχίσουν στην κυβέρνηση και ιδίως στις οικογένειες.

Ο Αντώνης Τριφύλλης είναι μέλος του ανεξάρτητου, μη κερδοσκοπικού ερευνητικού οργανισμού διαΝΕΟσις και του Ελληνικού Ιδρύματος Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ)