Με έμπνευση από {LF}τους δράκους του Κόμοντο

Τι μπορεί να συμβεί σε έναν βούβαλο όταν συναντηθεί με τους δράκους του Κόμοντο; Μήπως η υποχώρηση των μεγαλύτερων εν ζωή σαυρών στον πλανήτη, οι οποίοι ζουν στην Ινδονησία, δεν είναι παρά μια προσωρινή ήττα; Μήπως, εκτός από το δηλητήριο που έσπειραν διακριτικά, το δεύτερο μεγάλο όπλο τους είναι η υπομονή, και εν τέλει σε μερικές μέρες θα μπορέσουν να απολαύσουν το θήραμά τους χωρίς να χρειαστεί καν να το κυνηγήσουν; Και πώς μπορεί αυτή η ιστορία, όπως και η πρόταση να απομακρυνθούν όλοι οι κάτοικοι από την περιοχή – ακόμα και οι αυτόχθονες πληθυσμοί – για να προστατευθεί ο δράκος του Κόμοντο, συνδέεται με μια ομαδική εικαστική έκθεση στην Αθήνα που έχει τον τίτλο «Ποιος φοβάται τον Κόμοντο;». Αναζητήσαμε τους δύο επιμελητές της, τη γλύπτρια Ευγενία Βερελή και τον αρχιτέκτονα Κώστα Ευσταθίου, για να πάρουμε απαντήσεις.

«Θεωρούμε ότι είναι μια ενδιαφέρουσα ιστορία για να πιάσουμε το νήμα και να διηγηθούμε κι εμείς τη δική μας» λέει στο «Νσυν» ο Κώστας Ευσταθίου. «Διότι η έκθεσή μας έχει νοηματική συνοχή, δεν είναι ένα ανθολόγιο. Συνθέτει μια ιστορία που συντίθεται από έργα τα οποία είτε επιλέξαμε είτε δημιουργήθηκαν ειδικά για το θέμα της έκθεσης και ανήκουν σε καλλιτέχνες από διαφορετικές γενιές» προσθέτει η Ευγενία Βερελή.

Ποιο είναι λοιπόν το σκεπτικό υπό το οποίο οι 17 συμμετέχοντες καλλιτέχνες – Ευγενία Βερελή, Ζωή Γαϊτανίδου, Φαίδωνας Γιαλής, Δημήτρης Γκέτσις, Αναστασία Δούκα, Πέτρος Ευσταθιάδης, Ελένη Ζερβού, Εύη Καλογηροπούλου, Ειρήνη Μίγα, Μαργαρίτα Μποφιλίου, Ηλίας Παπαηλιάκης, Βαλίνια Σβορώνου, Θοδωρής Σταματογιάννης, Νίκος Τρανός, Hypercomf, Theo Michael, Filippos Telesto – παρουσιάζουν τη δουλειά τους στη νέα έκθεση της γκαλερί Allouche-Benias; «Μας ενδιαφέρει να δούμε το καθημερινό αντικείμενο, όπως και όλα τα συστήματα της καθημερινότητας, όχι από λειτουργική σκοπιά, αλλά να τα επανεκτιμήσουμε ώστε να μη φτάσουμε σε αδιέξοδο κάποια στιγμή» εξηγεί ο Κώστας Ευσταθίου.

Θύμα των ιδιαίτερων συνθηκών που δημιουργήθηκαν λόγω κορωνοϊού και η συγκεκριμένη έκθεση, αναβλήθηκε, όπως μας εξηγεί η Ευγενία Βερελή, και αντί για τον Ιούνιο, οπότε και ήταν προγραμματισμένη, εγκαινιάστηκε την περασμένη Πέμπτη, χωρίς να λείψουν τα προβλήματα και η αγωνία αν ορισμένα έργα που θα έφταναν στην Αθήνα από το εξωτερικό θα βρίσκονταν στην ώρα τους στον εκθεσιακό χώρο.

Πώς αντιμετώπισε η εικαστικός – η οποία κατά κύριο λόγο δημιουργεί έργα από πηλό – την πρόκληση του διπλού ρόλου που είχε στη συγκεκριμένη έκθεση, και της καλλιτέχνιδος και της επιμελήτριας; «Δεν το έχω ξανακάνει. Είχα διαφορετική οπτική από έναν επιμελητή. Είδα τα πράγματα υπό το πρίσμα του καλλιτέχνη. Μπορεί να το ξαναέκανα, αλλά όχι άμεσα» υποστηρίζει.

Μια εικαστικός που αποφοίτησε από την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και το εργαστήριο του Νίκου Τρανού προ διετίας θεωρεί ευοίωνο το μέλλον για τους νέους καλλιτέχνες στην Ελλάδα; «Εκτιμώ ότι υπάρχει χώρος για τους νέους εικαστικούς, αλλά το κράτος θα πρέπει να επενδύσει περισσότερο στην τέχνη και στην υποστήριξη των νέων».

INFO{CR}Η έκθεση «Who’s Afraid of Komodo» στην γκαλερί Allouche-Benias (Κανάρη 1) έως τις 17 Οκτωβρίου.