Ηθοποιός σημαίνει φως, νερό, τηλέφωνο

Φέτος, στις εξετάσεις της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου συμμετέχουν 1.080 νέες και νέοι. Θα επιλεγούν, τελικά, 16. Οι υπόλοιποι 1.064; Προφανώς και επειδή ένας νέος άνθρωπος δεν εγκαταλείπει στην πρώτη αποτυχία τα όνειρά του, θα διοχετευτούν σε άλλες, ιδιωτικές σχολές. Ή θα ξαναδώσουν εξετάσεις του χρόνου. Ή θα προσπαθήσουν να βρουν έναν παράδρομο για να βγουν στην κεντρική λεωφόρο του θεάματος (όπως την αντιλαμβάνεται ο καθένας). Με έναν πρόχειρο υπολογισμό, χίλια περίπου άτομα μπαίνουν κάθε χρόνο στη συγκεκριμένη επαγγελματική αγορά. Ας πούμε ότι κάποιοι τα παρατάνε και τελικά μένουν οχτακόσιοι, άντε εφτακόσιοι. Σε πέντε χρόνια δηλαδή, 3.500 άνθρωποι ψάχνουν για δουλειά. Συν τους προηγούμενους.

Και το Μπροντουγέι να είμαστε και το Γουέστ Εντ και τα δύο μαζί όλο αυτό το ανθρώπινο δυναμικό δεν θα μπορούσε να απορροφηθεί. Που σημαίνει ολοένα και περισσότεροι άνεργοι ή υποαπασχαλούμενοι ηθοποιοί που θα εμφανίζονται πολύ πιο συχνά στις «Σεϋχέλλες» – το καλλιτεχνικό στέκι στο Μεταξουργείο – παρά στο θέατρο και θα λένε «Γιατί δεν κάνει κάτι το (εκάστοτε) υπουργείο;». Τι να κάνει δηλαδή; Να επιχορηγήσει δέκα, είκοσι, τριάντα σκηνές; Πες ότι το κάνει; Και; Θα πάει κόσμος σε όλες; Φτάνει το θεατρικό κοινό για να γεμίσει τις χίλιες τόσες παραστάσεις που γίνονται κάθε χρόνο μόνο στην Αθήνα; Ποιο είναι το όραμα κάθε νέου ηθοποιού; Να παίζει σε επιχορηγούμενες σκηνές και σε άδειες πλατείες;

Το πρόβλημα έγινε πιο βαθύ λόγω κορωνοϊού. Και περιμένω ότι το νέο ΣΕΗ και οι άνθρωποι του χώρου θα ασχοληθούν με τη βάση του προβλήματος. Ακόμη και για να εντοπίσουν την πηγή του. Που μπορεί να βρίσκεται στην εκπαίδευση και στη διαφορά μεταξύ του σημαίνοντος και του σημαινομένου της έννοιας του ηθοποιού.

Τέχνη και πυροτέχνημα

Να βοηθήσουμε όλοι τους ανθρώπους του πολιτισμού που δεινοπαθούν λόγω κορωνοϊού. Να ξεχωρίσουμε όμως τον πολιτισμό από τη διασκέδαση – που επίσης, βέβαια, είναι απαραίτητη και εργάζονται άνθρωποι και σε αυτήν. Αλλά κάθε μπουλβαράκι που ανεβαίνει εκ του προχείρου δεν είναι πολιτισμός, είναι διασκέδαση. Κάθε έργο ρεπερτορίου που ανεβαίνει με έναν ηθοποιό σε όλους τους ρόλους – για να αντέξει η παραγωγή – δεν είναι εξ ορισμού Τέχνη.

Πιο συχνό το φαινόμενο στο τραγούδι. Χρειάζονται πολλά περισσότερα από το να θυμίζει, για παράδειγμα, η φωνή μιας τραγουδίστριας την Παπαγκίκα για να θεωρηθεί ότι παράγει έργο πολιτισμού. Στην Τέχνη και τον πολιτισμό υπάρχει και η διάσταση της εκπαίδευσης που αναζητείται σε πολλές από τις εκδηλώσεις του φετινού καλοκαιριού.

«Εμείς κι αυτοί»

Τους Social Waste δεν τους ξέρω αλλά μπορεί να είναι η καλύτερη μπάντα της Ελλάδας ή και του κόσμου ολόκληρου. Επρόκειτο να δώσουν μια συναυλία στην Τεχνόπολη την οποία ακύρωσαν λέγοντας ότι «…δεν γουστάρουμε να κάνουμε συναυλίες στις οποίες θα πρέπει να κάνουμε τους “μπάτσους” για να μη… σηκώνεστε από τις θέσεις σας». Και ότι θα τα ξαναπούν με τους φαν τους όταν αυτό θα μπορεί να γίνει με ασφάλεια. Ενώ ας πούμε οι Μέλισσες που έχουν sold out συναυλία στον ίδιο χώρο, γουστάρουν να κάνουν τους μπάτσους και δεν ενδιαφέρονται για την ασφάλεια των θεατών.

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου πάλι, κάνει μόνο διαδικτυακές συναυλίες διότι, όπως είπε στα «ΝΕΑ», «…δεν μου φαίνεται πολύ εντάξει να παίζεις σε ανθρώπους που φοράνε μάσκες». Ενώ ο Σαββόπουλος που ύστερα από καριέρα 55 ετών και εκατοντάδες συναυλίες μίλησε, στην εμφάνισή του στο Μέγαρο, για «υπέροχους μασκοφόρους» δεν είναι εντάξει να υποθέσω. Μήπως όμως, τελικά, δεν είναι εντάξει να ιδεολογικοποιεί κάποιος ανασφάλειες και κενά;