Πρέπει να τα λες όπως πρέπει…

Σαν εξομολόγηση για τα κρίματά του ήταν η ωραία συνέντευξη που έδωσε ο πολυσυζητημένος διαιτητής Γιώργος Κομίνης στα «ΝΕΑ». Για την τιμιότητα του Κομίνη δεν είχα την παραμικρή αμφιβολία κι ομολογώ ότι όταν έμαθα πως θα μιλήσει τον περίμενα ακόμα περισσότερο αποκαλυπτικό. Αλλά ας μην υπερβάλουμε με απαιτήσεις: ο κάθε άνθρωπος έχει τις αντοχές του.

Παρακολουθήσεις

Από όσα είπε και προκάλεσαν αίσθηση εγώ πάντως κρατάω δυο πράγματα. Το πρώτο την αποκάλυψη ότι κάποιοι άγνωστοι τον παρακολουθούσαν για καιρό μετά το περίφημο ματς της Τούμπας ανάμεσα στον ΠΑΟΚ και στην ΑΕΚ: δεν είχε ειπωθεί ποτέ. Θα έπρεπε προφανώς να ασχοληθεί με αυτό η αστυνομία και οι άλλες αρμόδιες αρχές – όπως λέει ο Κομίνης τότε ήταν έγκυος και η γυναίκα του. Το δεύτερο εντυπωσιακό είναι ότι ζήτησε να μην τον βάζουν σε ματς του ΠΑΟΚ και ο πρώην αρχιδιαιτητής Περέιρα και οι συνεργάτες του δεν τον έβαζαν και σε ματς της ΑΕΚ! Πιθανότατα ο άνθρωπος φοβόταν. Αλλά είναι δυνατόν κάποιον που δεν χρησιμοποιείς στα ματς μιας ομάδας γιατί φοβάται, να τον χρησιμοποιείς στα ματς των ανταγωνιστών της; Δεν θα είχε πάλι τον ίδιο φόβο; Και δεν κάνει αυτός ο φόβος προβλέψιμη κάθε διαιτησία του;

Μπράβο

Πάντως να του πούμε ένα μπράβο του ανθρώπου γιατί είχε το θάρρος και μίλησε. Στη σημερινή ποδοσφαιρική Ελλάδα κι αυτό δεν επιτρέπεται: για να μιλάς πρέπει να τα λες όπως πρέπει, διότι αν δεν το κάνεις, υπάρχει ένας ολόκληρος στρατός έτοιμος να αναλάβει να σε στήσει στον τοίχο. Δείτε τι έγινε με τον Δημήτρη Σιόβα.

Ειλικρινής

Μετά το γκολ που σημείωσε ο διεθνής αμυντικός την Κυριακή (και που έδωσε ουσιαστικά και τη νίκη της Εθνικής μας στο ματς με το Κόσοβο), θέλησε να μιλήσει στην τηλεόραση για το νέο ξεκίνημα της Εθνικής. Ο Σιόβας ήταν ευθύς και ειλικρινής από μικρός – δεν θα μπορούσε τώρα ν’ αρχίσει να μετράει τα λόγια του. Είπε λοιπόν ότι με τον Σβάρνα στο ματς με τη Σλοβενία δεν είχε χημεία, ότι θα ήταν καλό να επέστρεφαν στην Εθνική όλοι οι παίκτες που μπορούν να βοηθήσουν κι έφερε το παράδειγμα του Κώστα Μανωλά, τον οποίο θεωρεί τον καλύτερο έλληνα παίκτη του καιρού μας. Τόνισε μάλιστα ότι με αυτόν δίπλα του κι ο Σβάρνας θα μπορούσε να μάθει πολλά. Οσα είπε ήταν ειλικρινέστατες εκτιμήσεις από έναν ποδοσφαιριστή που έχει το θάρρος της γνώμης του, αλλά και τα χρόνια στην Εθνική, ώστε να μπορεί να μιλά χωρίς να φοβάται. Οποιος διαφωνεί με τις εκτιμήσεις του θα μπορούσε εύκολα να εκφράσει τη δική του άποψη κι ο διάλογος να είναι και χρήσιμος και θεαματικός και ποδοσφαιρικός. Αλλά ποιος θέλει να κάνει διάλογο; Σίγουρα όχι όλοι αυτοί που απαιτούν από τους παίκτες να μην έχουν γνώμη, αν αυτή δεν έχει να κάνει με συγχαρητήρια σε προπονητές, προέδρους και λοιπούς παρατρεχάμενους.

Δήλωση

Οι στοχευμένες επιθέσεις εναντίον του Σιόβα και οι απαιτήσεις για αποκλεισμό του (!) από την Εθνική τον οδήγησαν χθες σε συμπληρωματική δήλωση με την οποία εξηγούσε το αυτονόητο. Οτι δηλαδή είπε τη γνώμη του χωρίς να κάνει υποδείξεις σε έναν προπονητή που σέβεται και εκτιμάει. Και του οποίου τις οδηγίες ακούει σε κάθε περίπτωση χωρίς να γκρινιάζει, θα πρόσθετα.

Καλύτερος

Ο Σιόβας ήταν ο καλύτερος της Εθνικής στο ματς με τη Σλοβενία, όπου πάλι παραλίγο να σκοράρει, αν κι αμυντικός. Εμεινε εκτός ενδεκάδας στο ματς στο Κόσοβο. Οχι μόνο δεν γκρίνιαξε ή δεν προφασίστηκε κάποιο τραυματισμό (όπως τόσοι και τόσοι όταν νιώθουν ότι αδικούνται), αλλά κάθισε στον πάγκο κι όταν μπήκε στο ματς σκόραρε. Στο τέλος μίλησε για την ανάγκη συσπείρωσης χωρίς μάλιστα να εκφράσει το παραμικρό παράπονο για την επιλογή του προπονητή του να τον κρατήσει εκτός βασικής ενδεκάδας σχεδόν ανεξήγητα μετά το ματς στη Λιουμπλιάνα. Στην πραγματικότητα, αν κάτι χρειάζεται ο ομοσπονδιακός προπονητής μας Τζον Φαν ‘τ Σιπ είναι παιδιά σαν τον Σιόβα. Δηλαδή παίκτες με πείρα ικανούς να βοηθήσουν και γιατί έχουν την απαραίτητη προσωπικότητα να βγουν μπροστά χωρίς να κρύβονται. Τέτοιοι παίκτες από την Εθνική λείπουν – κι αυτό είναι και το δικό μου συμπέρασμα στα δυο ματς που είδα τώρα που αυτή επανεμφανίστηκε.

Τέσσερις

Η Εθνική μας σε ματς με βαθμολογικό ενδιαφέρον – έστω και για το ασήμαντο Nations League – είχε προβλήματα που έχουν να κάνουν με την προσωπικότητα των παικτών κυρίως. Οι τέσσερις βαθμοί σε δυο εκτός έδρας ματς είναι καλός απολογισμός. Αλλά οι εμφανίσεις με τους Σλοβένους και τους Κοσοβάρους θα ξεχαστούν γρήγορα.

Υπήρχε διάθεση, αλλά όχι φλόγα. Υπήρχε θέληση, αλλά όχι πάθος. Υπήρχε πλάνο από τη μεριά του προπονητή, αλλά εκτελέστηκε κάπως φοβισμένα. Σαν η ομάδα να ξαναείδε φαντάσματα που ο Φαν ‘τ Σιπ νόμιζε πως είχε ξορκίσει.

Μέλλον

Θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πως θα χειριστεί μελλοντικά ο Ολλανδός το θέμα του Σιόβα. Αν ενδώσει στις γκρίνιες που θα του γίνουν σίγουρα από ανθρώπους της ομοσπονδίας, πολύ φοβάμαι πως θα χάσει κάμποσους από τους παίκτες του, όχι γιατί αυτοί συμφωνούν απαραίτητα με τον Σιόβα, αλλά γιατί σε πολλούς δεν αρέσει να κρίνονται για όσα λένε και όχι για όσα κάνουν. Καμία ομάδα δεν πρόκοψε ποτέ όταν σχηματίζεται από στρατιωτάκια αμίλητα κι αγέλαστα. Κι ένας παίκτης, που ανησυχεί για την ομάδα σε σημείο που να μιλά ανοιχτά για την ανάγκη να γίνει καλύτερη μετά από μια νίκη, δεν μπορεί παρά να είναι ένας χρήσιμος παίκτης. Ο Φαν ‘τ Σιπ πρέπει να δει στο πρόσωπο του Σιόβα, όχι ένα παλιόπαιδο που τολμά να έχει γνώμη (όπως τον κατηγόρησαν) αλλά έναν έμπειρο ποδοσφαιριστή που εκφράζει την πίστη στην ομάδα και την αγωνία του για αυτή.

Πρωτιά

Η πρωτιά στον όμιλο του Nations League με βάση τους αντιπάλους είναι προφανώς στο χέρι της Εθνικής μας. Ομως ο μακροχρόνιος στόχος δεν μπορεί παρά να είναι η πρόκριση στα τελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου του Κατάρ. Για να τον πετύχει αυτόν τον στόχο η Εθνική πρέπει να αναρρώσει: τα ματς που έδωσε έδειξαν ότι ακόμα δεν είναι εντελώς καλά – άλλωστε η θύελλα που πέρασε (;) εξαιτίας των απερίγραπτων ερασιτεχνισμών της ομοσπονδίας ήταν η μεγαλύτερη τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια τουλάχιστον. Αν ο Φαν ‘τ Σιπ δεν ακούει τους ποδοσφαιριστές του, αλλά ακούει δημοσιογράφους, παράγοντες και παράγοντες δημοσιογράφους, θα κάνει μια τρύπα στο νερό. Και είναι κρίμα γιατί παρά τις μέτριες εμφανίσεις στη Σλοβενία και στο Κόσοβο η ομάδα δείχνει σιγά σιγά να βρίσκει τον δρόμο της…