Χωρίς αντιπολίτευση!

Ακουγα τον Αλέξη Τσίπρα, χθες, στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, να επαναλαμβάνει την κασέτα περί πλήρους αποτυχίας της κυβέρνησης στα τρία μεγάλα και καυτά θέματα της περιόδου, στην πανδημία, στις εξελίξεις στην οικονομία που συνδέεται με την πανδημία και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, και δεν πίστευα στ’ αυτιά μου. Σαν να μην ήξερε ότι οι αγορές έδειξαν ακόμα μια φορά εμπιστοσύνη στην ελληνική οικονομία, διά της επιτυχούς επανέκδοσης του 10ετούς ομολόγου του Ιουνίου με το οποίο η κυβέρνηση εξασφάλισε δυόμισι δισ. ευρώ με απόδοση 1,187%. Για όποιους λόγους και αν συνέβη αυτό, κάθε άλλο παρά πιστοποιεί πλήρη αποτυχία. Επίσης, επιμένει, αυτός, ο θιασώτης του «παρών» στην ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία για τη μερική οριοθέτηση ΑΟΖ, να απαξιώνει την εξωτερική πολιτική της χώρας, κάνοντας υπαινιγμούς για κάποια «ανομολόγητη στρατηγική», ασφαλώς ενδοτική! Θεέ μου, πόσο προλεταριακό διεθνισμό ξοδεύεις για να κρύβει ο Τσίπρας (από τον Μπίστη) την πατριδοκαπηλία του;

Η καταστροφολογία, ακόμα κι αν είναι τυράκι για το κομματικό ακροατήριο, είναι τόσο αναληθοφανής, ώστε υπονομεύει το όποιο κύρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Λύκος στα πρόβατα κοντεύει να καταντήσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Δεν μπορεί να μην το καταλαβαίνει ο Τσίπρας. Κι αν δεν το καταλαβαίνει, δεν αναρωτιέται για το αποτέλεσμα της δημοσκόπησης της GPO, που δημοσίευσαν τα ΝΕΑ του Σαββάτου, και που συνεχίζει να  φέρει τον ΣΥΡΙΖΑ 17 μονάδες πίσω από την κυβερνώσα παράταξη; Δεν του δείχνουν τις δημοσκοπήσεις; Ας διεκδικήσει να λάβει γνώση των αποτελεσμάτων τους και ας ζητήσει να του αναλύσουν τα ευρήματα. Τον συμφέρει να ξέρει τι λένε οι πολίτες για την πολιτική συγκυρία. Αν στις προηγούμενες εκλογές είχε ακούσει τις δημοσκοπήσεις ίσως είχε προλάβει να διορθώσει διάφορα ή, έστω, ίσως δεν είχε πάρει τόσο βαριά την ψυχρολουσία της ήττας.

Αλλά, πάλι, πώς θα τα διορθώσει; Εμπιστευόμενος τους λεγόμενους σαραντάρηδες στο κόμμα του, τους έμπιστους παλαιούς συντρόφους του, φτιάχνει έναν κύκλο προστασίας γύρω του. Και μετά; Πόσο καταλαβαίνουν τη δημοκρατική συγκυρία προσωπικότητες όπως ο Δημήτρης Τζανακόπουλος ή ο Νάσος Ηλιόπουλος, για να τοποθετήσουν τον ΣΥΡΙΖΑ πειστικά σε αυτή; Υπενθυμίζω ότι ο μεν πρώτος κατ’ επανάληψη, με δηλώσεις αλλά και έργω, την εποχή της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, περιφρονούσε τη διάκριση των εξουσιών, δηλαδή τους δημοκρατικούς κανόνες, ενώ ο δεύτερος έχει εκφραστεί εναντίον του κοινοβουλευτισμού – στο αρχείο μου υπάρχει ακόμα το άρθρο του «Τα βαρίδια του ΣΥΡΙΖΑ», δημοσιευμένο στις 25 Ιουλίου 2015 στην «Αυγή», στο οποίο καταφέρεται κατά του «κοινοβουλευτικού κρετινισμού». Με τέτοια ιδεολογική κατάρτιση των στελεχών του θα κάνει τη δημοκρατική (ή, καλύτερα, τη σοσιαλδημοκρατική) αντεπίθεσή του ο Τσίπρας;

Εν πάση περιπτώσει, η κασέτα της αντιπολίτευσης πρέπει να αλλάξει. Διότι αν δεν αλλάξει, κάποια στιγμή άλλες πολιτικές δυνάμεις θα εισβάλουν στην περιοχή του και θα διεκδικήσουν τον ζωτικό χώρο που καταλαμβάνει. Ως τώρα υπήρξε τυχερός που δεν έχει γίνει κατανοητή η αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ από το ΚΙΝΑΛ, το οποίο για τους δικούς του λόγους ασκείται στην ξύλινη μεταπασοκική γλώσσα.

Η χώρα έχει κυβέρνηση. Αλλά, παρά τις προσαρμογές, τους πειραματισμούς, τις αλλαγές προσώπων στον ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχει κανονική δημοκρατική αντιπολίτευση. Κι αυτό είναι δημοκρατικό έλλειμμα.