Ενας μπασίστας για όλες τις εποχές της τζαζ

Ο Γκάρι Πίκοκ, από τους σημαντικότερους κοντραμπασίστες της τζαζ, πέθανε σε ηλικία 85 ετών το περασμένο Σάββατο. Τον θάνατό του ανακοίνωσε στο Facebook o φίλος και για πολλά χρόνια συνεργάτης του, ο ντράμερ Τζακ ντε Τζονέτ: «Ημουν τυχερός που πέρασα πάνω από 30 χρόνια παίζοντας καταπληκτική μουσική μαζί του, είτε οι δύο μας είτε με το Trio που είχαμε με τον Κιθ Τζάρετ. Ο Γκάρι είχε έναν πολύ δημιουργικό ήχο, αίσθηση και φαντασία. Μας ένωσε το άλμπουμ “Tales of another” (ECM, 1977) μετά το οποίο αποφασίσαμε να μείνουμε και να παίξουμε μαζί. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Νιώθω πολλή αγάπη και ευγνωμοσύνη για αυτόν και για τη συμβολή του σε αυτό που ονομάζουμε τζαζ».

Ο διάσημος μπασίστας συμμετείχε σε δύο ιστορικά τζαζ σχήματα: το Keith Jarrett Trio και σε εκείνο του Μπιλ Εβανς. «Οταν πλησιάζεις στον θάνατο μερικές φορές, συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχουν εγγυήσεις του αύριο. Η προσέγγισή μου στη μουσική ξεκινά από αυτή την ευαισθητοποίηση» είχε δηλώσει σε παλαιότερη συνέντευξή του και δεν είχε άδικο. Η προσέγγισή του στη μουσική ήταν παρόμοια με αυτή που είχε για τη ζωή. Αναζητούσε την ισορροπία. Αυτό αναζητούσε και το 1960 όταν βρέθηκε στην Ιαπωνία για να μελετήσει τη φιλοσοφία του ζεν.

Ο Πίκοκ γεννήθηκε στις 12 Μαΐου στο Μπέρλεϊ του Αϊνταχο και μεγάλωσε στο Γιακίμα της Ουάσιγκτον. Οταν ήταν 15 ετών, άκουσε ζωντανή τζαζ για πρώτη φορά, παρακολουθώντας μια συναυλία της Φιλαρμονικής της πόλης του με τους Οσκαρ Πίτερσον και Ρέι Μπράουν. Αυτή η συναυλία ήταν ουσιαστικά η αιτία για να αφιερωθεί δημιουργικά στην τζαζ στο υπόλοιπο της ζωής του. Μιας ζωής όπου μεταξύ άλλων ευτύχησε να συνεργαστεί με τους Μάιλς Ντέιβις, Χάρμπι Χάνκοκ, Σαμ Ρίβερς, Γουίνι Σόρτερ, Γιαν Γκαρμπάρεκ, Ντον Ελις, Αλμπερτ Αϊλερ. Τελευταία του δισκογραφική παρουσία ήταν στο διπλό live «After the Fall» (Μάρτιος 2018, ECM). Ηχογραφήθηκε στις 14 Νοεμβρίου 1998 στο New Jersey Performing Arts Center, με τη συμμετοχή του Κιθ Τζάρετ και του Τζακ ντε Τζονέτ. Αυτός ο διπλός δίσκος δεν είναι απλώς ένα ιστορικό ντοκουμέντο, αλλά μια υποδειγματική συναυλία με εμπνευσμένες αναγνώσεις από τα τζαζ στάνταρ του περασμένου αιώνα έως το το bebop και τον Τζον Κολτρέιν.