Τον Σωκράτη Μάλαμα «σαν να ήταν σε μπουάτ»

Να πώς μπλέκουν οι ιστορίες των ανθρώπων που έχουν ζωές αλλιώτικες και οι στιγμές τους σμίγουν σε μια συναυλία. «Ημουν σε ένα τραπέζι και ακούω κάποιον να ρωτάει τον διπλανό του: “Είσαι ευτυχισμένος;”. Αυτή η ερώτηση μοιάζει με την άλλη που ακούμε: “πιστεύεις στον Θεό;”. Είναι παιδαριώδης. Θυμήθηκα κάτι όμως που διάβασα: “Η πίστη είναι ένα πουλί που αισθάνεται το φως ενώ η αυγή είναι ακόμη σκοτεινή”». Μετά το καλωσόρισμα και την παράκληση να τηρηθούν οι κανόνες ασφαλείας, υπενθυμίζοντας ότι αυτή η συναυλία θα είναι διαφορετική, ο Σωκράτης Μάλαμας άρχισε να αφηγείται (χθες) τις ακριβές στιγμές από τη δημιουργία του. Αυτή η μουσική συνάντηση στην Τεχνόπολη δεν έμοιαζε με τις προηγούμενες. Καθίσματα παρατεταγμένα με την επιβεβλημένη απόσταση μεταξύ τους, θεατές με μάσκες και στα πίσω τραπέζια μικρές ανάσες ελευθερίας για τους καπνίζοντες. Σε αυτές τις περίεργες συνθήκες να προσθέσουμε και τους υπεύθυνους τις παραγωγής που αγρυπνούσαν για να επιβάλλουν την τάξη σε εκείνους που θα επιχειρήσουν να σηκωθούν.

Ναι ήταν περίεργα, αλλά τα τραγούδια έκαναν τη δουλειά τους. Τα «Φύλλα αλκαλικά» (από τον δίσκο «Ο φύλακας και ο βασιλιάς») έγιναν το χαλί για να εξηγήσει ο αγαπημένος τραγουδοποιός πώς μεταποιείται ένας χώρος. «Θυμάμαι τα προηγούμενα χρόνια ήμασταν εδώ κάποιες χιλιάδες και τώρα σαν να βρισκόμαστε σε μπουάτ».

Οι αμήχανες στιγμές έδιναν τη θέση τους σε μελωδίες που έκλειναν τις εικόνες από προηγούμενες γιορτές. Τότε που με τα χέρια υψωμένα ένωναν τη φωνή τους στο «Τίποτα δεν χάθηκε», «Αμπέλια και χρυσές ελιές», «Δροσοσταλίδα το πρωί», «Τα παιδιά μέσα την πλατεία», «Τειρεσίας», «Ζητιανόξυλο», «Της σιωπής», «Διόδια», «Διάφανος», «Ευτυχείς λυπημένοι και πότες». Κάποια στιγμή απευθύνθηκε στους συνεργάτες του – τον Γιάννη Μάλαμα, τον μικρό γιο του που έπαιζε κρουστά, την Ιουλία Καραπατάκη και τον Δημήτρη Λάππα: «Ορχήστρες της μεγάλης ανάμνησης.

Ετσι παίζαμε στην καραντίνα σε ένα δωμάτιο. Αφού έχουμε μια παράταση ημικαραντίνας. Ετσι παίζαμε σε μικρά δωμάτια και είπαμε να το συνεχίσουμε.

Αλλά τώρα σε μεγάλους χώρους χάνουμε τη σύνδεση» είπε και συνέχισε με «Φρύγανα», «Ηλιόπετρα», «Ο κήπος», «Γυναίκα» και όλα όσα τον έχουν κάνει «πρίγκιπα» των λάιβ.