Μια ομάδα – επιχείρηση που λέγεται Μπάγερν…

Το Τσάμπιονς Λιγκ που ολοκληρώθηκε φέτος μετά κόπων και βασάνων είναι ένα διαφορετικό Τσάμπιονς Λιγκ από τα συνηθισμένα, αλλά η ομάδα που τελικά πανηγύρισε την κατάκτησή του είναι μια συνηθισμένη νικήτρια, εθισμένη στις επιτυχίες και πάντα ακόρεστη: η Μπάγερν Μονάχου έχει πλέον έξι Κύπελλα Πρωταθλητριών στη συλλογή της. Στον ευρωπαϊκό Τύπο τονίστηκε η ικανότητα των Γερμανών να κερδίζουν χωρίς να ξοδεύουν πολλά – πράγμα που είναι αληθές. Ωστόσο δεν είναι αυτό το μυστικό τους. Το μυστικό είναι ότι μόνο έτσι ξέρουν να κερδίζουν!

Εβδομήντα

Την Μπάγερν στην Ελλάδα νομίζουμε πως την ξέρουμε καλά, αλλά δεν είναι έτσι. Νομίζουμε π.χ. ότι η ιστορία της είναι μικρή, γιατί απλά κοιτάμε πότε κατάκτησε το πρώτο της πρωτάθλημα: στην πραγματικότητα η Μπάγερν ιδρύθηκε πολύ παλιά, το 1900 για την ακρίβεια. Είναι αλήθεια πως δεν έκανε σπουδαία πράγματα τα πρώτα εβδομήντα χρόνια της ιστορίας της. Θρυλείται ότι στο διοικητικό της συμβούλιο υπήρχαν Εβραίοι και ότι για αυτό τη διέλυσε το ναζιστικό καθεστώς – πράγμα πιθανό αν σκεφτεί κανείς την ιστορία του πολυπολιτισμικού Μονάχου. Είναι βέβαιο ότι το πρώτο της γήπεδο, το Γκουνβάλντεν, καταστράφηκε από τους συμμαχικούς βομβαρδισμούς και χτίστηκε πάρα πολύ αργότερα. Οι άνθρωποί της πάντως δεν προσπάθησαν επ’ ουδενί να χτίσουν μια ταυτότητα πάνω σε τέτοιες μελό μνήμες: οι ιστορίες αυτές μπήκαν κάτω από το μαξιλάρι μετά τον μεγάλο πόλεμο, όταν η Γερμανία άφησε στην άκρη το ενοχλητικό παρελθόν της. Η Μπάγερν δεν προσπάθησε να γίνει μια ιστορία μνήμης, αλλά να φτάσει κάποια στιγμή να εκπροσωπεί πραγματικά το Μόναχο, που αναπτύχθηκε εντυπωσιακά έπειτα από τον πόλεμο. Η αγωνιστική πρόοδος της Μπάγερν οφείλεται στον Ούντο Λάτεκ (τον προπονητή της στις αρχές της δεκαετίας του ’70) και κυρίως στον Φραντς Μπεκενμπάουερ, που ως παίκτης άλλαξε την ιστορία της βάζοντάς την στον χάρτη του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, αλλά η πρόοδος είναι ανάλογη με την πρόοδο της πόλης. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς αφού η Μπάγερν ουσιαστικά στηρίζεται στη χρηματοδότηση των μελών της κι ας μην το διαφημίζει πολύ όπως κάνουν οι Καταλανοί π.χ. που σου θυμίζουν διαρκώς ότι η Μπαρτσελόνα ανήκει στον λαό της.

Σχέση

Το τωρινό συναρπαστικό κεφάλαιο της Μπάγερν έχει απόλυτη σχέση με τις αντιλήψεις των Βαυαρών για την οικονομία. Οταν στο Λονδίνο τον Μάιο του 2013 κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ, ο Καρλ Χάινς Ρουμενίγκε ως διευθυντής της ανακοίνωσε ότι ο σύλλογος έκλεισε για 19η συνεχόμενη χρονιά τους ισολογισμούς του με κέρδη: κανείς στην ποδοσφαιρική Ευρώπη αυτό δεν το ‘χει κάνει, ούτε καν ο Αγιαξ! Τα κέρδη αυτά δεν ήταν τεράστια (κυρίως γιατί ήταν βαρίδι στον ισολογισμό της – και μόνο… – το κόστος του επιβλητικού Αλιάνζ Αρένα…), ήταν όμως απόδειξη της εύρυθμης λειτουργίας της. Θυμάμαι τότε ότι η «Corriere della Sera» είχε γράψει ότι «η Μπάγερν είναι μια στιβαρή γερμανική επιχείρηση από αυτές που δεν αντιγράφονται και δυστυχώς δεν υπάρχουν παρά μόνο στη Γερμανία».

Κέρδος

Η επιχείρηση Μπάγερν έχει πάντα σκοπό το κέρδος. Η παρουσία αρκετών πρώην ποδοσφαιριστών στα διοικητικά της (από τον Μπεκενμπάουερ και τον Ρουμενίγκε μέχρι τον Χένες) εγγυάται μια διοίκηση που σέβεται τις παραδοσιακές αξίες του συλλόγου: πρώτα από όλα την ανάγκη για τίτλους. Η Μπάγερν είναι επίσης μια οικογένεια που υιοθετεί και διαλέγει: αν η Μπάγερν σε διαλέξει, κάνεις για την Μπάγερν πάντα. Οχι τυχαία αρκετοί προπονητές (ο Λάτεκ, ο Τραπατόνι, ο Χίτσφελντ, ο ίδιος ο Μπεκενμπάουερ) έχουν επιστρέψει στην Μπάγερν τουλάχιστον δυο φορές! Ο δε Γιουπ Χάινκες (με το μονίμως κόκκινο πρόσωπο, λόγος για τον οποίο οι Γερμανοί τον αποκαλούν Osram – όπως τις γνωστές λάμπες φωτισμού!) έχει περάσει τέσσερις φορές από τον πάγκο της. Κάποτε ρώτησαν τον Τραπατόνι γιατί ενώ είχε αρκετές προτάσεις ξαναγύρισε στη Βαυαρία. «Οταν έχω όρεξη για δουλειά πάω εκεί που αυτή την όρεξη την εκτιμούν» είχε πει. Φυσικά στις αξιολογήσεις δεν χωράει κανένα άλλο κριτήριο πλην της γνώσης τού τι είναι η Μπάγερν – οφείλεις να σέβεσαι τα θέλω της. Αυτό έκανε ο παλιός της παίκτης Χάνσι Φλικ που φέτος κάθισε ως υπηρεσιακός στον πάγκο της και κέρδισε τα πάντα.

Ηττα

Το 2013 η Μπάγερν έδωσε το τιμόνι της ομάδας της στον Πεπ Γκουαρντιόλα, ενώ ήταν στον θρόνο της Ευρώπης. Ο τότε πρόεδρος της UEFA Μισέλ Πλατινί έβαζε μπροστά το σχέδιο των μηχανισμών ελέγχου των οικονομικών των ομάδων που γνωρίζουμε ως Financial Fair Play. Η Μπάγερν, που ποτέ δεν έψαχνε κροίσους και επενδυτές, ήταν η πιο προετοιμασμένη ομάδα στην Ευρώπη για να κινηθεί με βάση αυτούς, αλλά η παρουσία του Γκουαρντιόλα την έκανε να αλλάξει ρότα. Για χατίρι του Καταλανού έγιναν μεγάλες και ακριβές (για τα μέτρα των Γερμανών) μεταγραφές. Κανονικά έπρεπε να βαρεθούμε να τη βλέπουμε να σηκώνει το Τσάμπιονς Λιγκ, αλλά κάτι τέτοιο δεν έγινε. Ο γερμανικός ντετερμινισμός στο ποδόσφαιρο νικήθηκε τελικά αρχικά από τους σπάταλους αλλά ικανούς Ισπανούς και στη συνέχεια από τα λεφτά των Αράβων και των Αμερικανών που μπήκαν στην Πρέμιερ Λιγκ. Η Μπάγερν-επιχείρηση ηττήθηκε τη στιγμή που οι συνθήκες έμοιαζαν για αυτή ιδανικές – βέβαια η δουλειά του Γκουαρντιόλα στη Γερμανία έδωσε ένα Παγκόσμιο Κύπελλο στους Γερμανούς: το κέρδος ήταν μεγάλο, αλλά το είχε η χώρα, όχι η Μπάγερν. Η οποία όφειλε να επιστρέψει στις παραδοσιακές της αξίες: οικονομία, κερδοφορία, απαίτηση για αποδείξεις ικανότητας από κάθε παίκτη. Χτίσιμο με επενδύσεις στον χρόνο. Αυτό κυρίως.

Σκάρτοι

Η Μπάγερν πρωταθλήτρια Ευρώπης το 2013 είχε στις τάξεις της ποδοσφαιριστές που στο Μόναχο είχαν ξαναγεννηθεί έπειτα από τραυματισμούς και περιπέτειες. Ο Ρόμπεν είχε τέσσερις σοβαρούς τραυματισμούς. Ο Ριμπερί είχε καταλήξει στην Τουρκία. Η Μπάγερν τους πίστεψε. Η ίδια πίστη έκανε πρωταθλήτρια την Μπάγερν και φέτος. Ο Γκορέτσκα αποκτήθηκε ως ελεύθερος, όπως κάποτε ο Λεβαντόφσκι. Τον Ντέιβις τον βρήκαν κάπου στον Καναδά. Ο Πέρισιτς και ο Κοουτίνιο ήταν δανεικοί από την Ιντερ και την Μπάρτσα. Τον Κομάν, σκόρερ του τελικού, τον ανακάλυψαν στα τσικό της Παρί και ο Γκνάμπρι ήταν ένας σκάρτος πιτσιρικάς της Αρσεναλ. Κι όλοι αυτοί κέρδισαν το Τσάμπιονς Λιγκ χωρίς να χάσουν ούτε έναν βαθμό: μόνο με νίκες από την αρχή ως το τέλος!

Κρίμα

Μιλάμε πολύ για προπονητές και τεχνικά σχέδια κι άλλες φορές για νοοτροπία. Η Μπάγερν αποδεικνύει ότι υπάρχει και κάτι άλλο που μπορεί να σε κάνει πρωταθλητή Ευρώπης: η πίστη σε ένα επιχειρηματικό σχέδιο. Οταν ο σκοπός είναι να κλείνεις τις σεζόν με κέρδος θα πρέπει αντί να αγοράζεις πρωταθλητές, να φτιάχνεις πρωταθλητές. Είναι δύσκολο και το ξέρουν μόνο οι Γερμανοί. Αλλά είναι ο τρόπος τους. Και κρίμα που δεν αντιγράφεται…